ตั้งหลัก บทที่ ๑๙ : โรงเตี๊ยม

sendan-kendatsuba-TNM-640pxl

ตั้งหลัก บทที่ ๑๙ : โรงเตี๊ยม

 

ยามวิกาล ผู้คนเดินทางค่ำคืนมักมีภาระกิจสำคัญ ภาระกิจที่ไม่อาจทนรอให้กาลเวลาผ่านเลยโดยเปล่าประโยชน์ หากแต่ ร่างกายผู้คนนั้นย่อมมีขีดจำกัด ย่อมมีเวลาอ่อนแรง เหนื่อยล้า

แต่ก็ยังมีบุคคลอีกประเภท พวกมันเคลื่อนไหวยามราตรี ยามที่ผู้คนอ่อนแรงพักผ่อน พวกมันเคลื่อนไหวเพียงเพื่อบางสิ่งที่เรียกว่าเงินตรา

เพียงเท่านั้น

– – –

ในท้องที่เวิ้งว้างระหว่างการเดินทาง ‘โรงเตี๊ยม’ เป็นสถานที่พิงพักแลหลบภัยในโจรผู้ร้าย มีหลายแห่งที่โรงเตี๊ยมกระทำตนเป็นโจรผู้ร้ายเสียเอง เรื่องราวเช่นนี้มีมากมายจนเกินกว่าจะกล่าวถึง

“เถ้าแก่ – เพียงขอห้องพักให้ข้าพเจ้าสามที่ มีน้ำอุ่นในอ่าง อาหารรสชาติธรรมดาสามัญสามชุด”

ผู้มาถึงกล่าวยืดยาว เพียงเอ่ยความต้องการภายในจิตใจ ชายชรานั่งอยู่เบื้องหลังม้านั่งยาว และมีเด็กน้อยเยาว์วัยอีกหนึ่งนั่งนวดเฟ้นผ่อนคลายในชายชรา

“มีห้องพักให้ท่านเพียงหนึ่ง น้ำอุ่นหรือไม่ย่อมแล้วแต่ใจท่านเอาเป็นฐานตั้ง อาหารสามชุดรสชาติธรรมดาสามัญหาได้ไม่ยากเย็น – เชิญ”

ชายชรากล่าวจบผายมือออกไปด้านข้างม้ายาว เด็กน้อยละมือจากชายชรา เดินถือพวกกุญแจพวกใหญ่เดินนำ ผู้เดินทางมาถึงไปด้านหลังโรงเตี๊ยม ผ่านทางเดินและสวนไม้ประดับแบบจำลองภายใน รู้สึกชื่นเย็นเพราะมีน้ำตกสายเล็ก ประดับอยู่จุดกลางสวน

“ที่พักแห่งนี้มีผู้คนอยู่เต็มแล้วกระนั้นหรือ?” ชายผู้มาถึงกล่าวถามเด็กนำทาง

ในทางเดิน นอกจากเสียงผู้ชายที่มาถึงย่อมมีเพียงเสียงของลมไหวต้องใบไม้ สายน้ำเคลียคลอขอดหิน จากที่สูงลงสู่ที่ต่ำ กำเนิดเสียงกระทบชุ่มเย็น ทว่ากลับไม่มีเสียงตอบจากเด็กน้อย เด็กน้อยไม่อาจกล่าววาจาได้ เพียงส่งยิ้ม และผายมือส่งให้เห็นว่า ถึงห้องพักของท่านแล้ว

“เด็กหนุ่มผู้นี้เป็นใบ้” ในห้องพักหนึ่งถัดไปจากนั้น มีผู้คนอาศัยอยู่ก่อนแล้วอีกสามคน คนทั้งสามสนทนากันให้ห้องพัก เสียงของพวกมันเบาบางยิ่ง

“เจ้ากล่าววาจาให้เงียบเข้าไว้ มีคนว่า คนเป็นใบ้บางครั้งมักรับรู้เสียงได้ดีกว่าคนปกติ” ใครบางคนเอ่ยขึ้น จากนั้นทำท่าทางบอกให้คนทั้งสองสงบวาจา ในมือมันถือกระบี่กระชับ ดวงตามีแววชั่วร้าย คล้ายคิดกระทำเรื่องราวบางอย่าง

– – –

ชาวผู้มาถึงเมื่อเข้ามาในห้องพักกลับชื่นชมความเรียบร้อยของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ ที่นอน ผู้คลุมเตียงสะอาดและโต๊ะเก้าอี้ถูกขัดถูอย่างดีเยี่ยม เขายืนมองไปรอบๆ จัดแจงข้าวของตัวเองก่อนจะเดินออกจากห้องเพื่อไม่เรียกสหายร่วมทางอีกสองคนด้านนอก ให้เข้ามายังห้องพัก

“ห้องกว้างขวางเช่นนี้ อาศัยถึงสามคนก็ไม่รู้สึกอึดอัด” เขากล่าว

– – –

ชายชรายกอาหารออกจากครัวไฟ ก้าวเดินอย่างเชื่องช้า ผ่านห้องคนทั้งสาม ท่านเพียงกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ท่านทั้งสามหิวหรือไม่ ข้าพเจ้าจะได้เตรียมอาหารเพิ่มให้ท่านอีกสามชุด”

ไม่มีเสียงตอบจากห้องนั้น

ชายชรากล่าวจบ เดินผ่านไป จากนั้นเข้าไปในห้องชายผู้เดินทาง ขณะนั้น มีชายอีกสองคนนั่งรอท่าอยู่แล้ว

“ขอบคุณท่าผู้เฒ่า ลำบากท่านแล้ว จริงๆพวกข้าพเจ้าคิดออกไปรับอาหารด้านนอกอยู่แล้ว”

“อย่าลำบากเลยท่าน ข้างนอกรังแต่จะวุ่นวายเสียเปล่า” ชายชราเอ่ยความ

– – –

ราตรีสงบ สายลมภายนอกโบกโบยหนักยิ่ง มีผู้คนกลุ่มหนึ่งผลัดเข้ามาหลบลมพายุหน้าโรงเตี๊ยม พวกมันมีทั้งหมดหกคน แต่ละคนล้วนแล้วมีอาวุธ ใครคนหนึ่งกล่าวเสียงดัง

“เราเข้าไปอาศัยในโรงเตี๊ยมแห่งนี้เสียก่อน” กล่าวจบโบกมือให้คนอีกห้าคนเดินนำหน้า คนอีกห้าคนนิ่งเฉย “หัวหน้า เราไม่มีเงินจ่ายค่าห้องพัก”

ชายผู้ออกคำสั่งตวาดใส่ “ไปหาเอาข้างใน” มันกล่าวจบ เดินนำหน้า ผลักประตูเข้าไปด้วยตนเอง

“มีผู้ใดอยู่บ้าง?” มันตะโกนเสียงดังลั่น ไม่สนใจว่าดึกดื่นเพียงใด

“ท่านทั้งหลายคิดพักอาศัย?” ชายชราเดินออกมาจากมุมห้อง อย่าเงชื่องช้า

“เพียงพักอาศัยหลบพายุ จากนั้นเดินทางต่อ” มันกล่าวเสียงดังดุจเดิม

 

“อ่อ- งั้นเชิญท่านทั้งหลายพักตามสบาย” ชายชราผายมือไปยังม้านั่งชุดหนึ่งที่มุมห้อง

จากนั้นเดินลับหายไปในห้องครัว

 

– – –

– มีต่อ –

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: