ตั้งหลัก บทที่ ๑๘ : LOVE GUN

sendan-kendatsuba-TNM-640pxl

ตั้งหลัก บทที่ ๑๘ : LOVE GUN

ข้าพเจ้าเฝ้ามองมันด้วยอาการสงบเงียบ มันไม่เอ่ยอันใดออกมาแม้เล็กน้อย คล้ายกาลเวลาขณะนั้นบรรจงเคลื่อนผ่านอย่างโหดร้ายทารุณ เนิ่นนานเพียงเสี้ยววินาที

"นรก" ข้าพเจ้าสบถอย่างเกรี้ยวกราด

มันลูบไล้โลหะดำวาวที่อยู่ในมือ สายตามันนิ่ง ระหว่างที่ปลายนิ้วค่อยๆเหนี่ยวก้านโลหะ เสียงลั่น "คลิก" หนึ่งหน หัวใจของข้าพเจ้าโบยบินเป็นอิสระจากมหาอเวจี

"เชิญท่าน" มันกล่าว

สิ้นเสียงของมัน กระบี่ในมือข้าพเจ้าหวนคืนฟัก เงียบขรึม ทอดลมหายใจผ่านมวลอากาศ
ศีรษะของมันหล่นลงพื้นดิน – ทุกอย่างเงียบสงบ
จากนั้นบุปฝาจึงเริ่มโปรยปราย

– – –

ข้าพเจ้ายังจดจำบรรยากาศในวันเวลานั้นได้ – เป็นอย่างดี

มัน- และข้าพเจ้ายังเหม่อมองลอนเมฆเคลื่อนผ่านแสงอาทิตย์ยามเย็นอย่างเชื่องช้า เวลาเช่นนั้น ข้าพเจ้าและมันมักครึ้มใจ ในปริมาณที่เพียงพอให้สามารถร่ายรำกระบี่

ข้าพเจ้าก็เช่นเดียวกับมัน ขณะนั้น ข้าพเจ้าเพียงมองท่วงท่าพลิ้วไหว ภาพนั้นสอดประสานไปกับบทเพลงแห่งธรรมชาติ ข้าพเจ้ากรีดนิ้วลงพิณอย่างคลายใจ บางครั้งหวั่นไหวไปกับท่าร่าง บางครั้งข้าพเจ้าหยอกล้อด้วยสำเนียงเพลงคึกครื้น

เวลาเช่นนั้น ช่างงดงาม

เวลาต่อมา
มัน-นั่งจับโลหะเชียบเย็นสีดำสนิท ลูบไล้อ่อนโยนคล้ายบุรุษหลงไหลในโฉมอิสตรี เป็นโลหะที่คำรามออกมาหนึ่งหนต้องมีผู้คนล้มตาย มันนั่งมอง สิ่งที่กองปราบนำส่งมาถึงมือปราบทุกคน พวกมันดีใจกับอานุภาพ เว้นแต่เพียงข้าพเจ้า ข้าพเจ้ามิใคร่ชมชอบเจ้าโลหะนี้มากนัก หากแต่มัน- มันเฝ้าพล่ามถึงคุณความดีของสิ่งนั้นเสมอ

เจ้าโลหะชิ้นนี้สร้างชื้อเสียงให้กับกองปราบมากมาย ในระยะเวลาไม่นาน เหล่าโจรร้ายต้องสิ้นชื่อไปกับสิ่งนี้

หลายครั้งที่

"ท่านไฉนต้องฆ่ามัน" สิ้นเสียงคำรามและวาบไฟที่ปลายโลหะ ข้าพเจ้าเอ่ยถามมัน ด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง

"มันสมควรตาย ข้าพเจ้าไม่ฆ่ามัน มันก็ย่อมฆ่าข้าพเจ้า รวมทั้งฆ่าท่าน"

มันตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ข้าพเจ้ารับไม่ได้ในข้อนี้ "แต่มันไร้อาวุธ และมันยอมแพ้แล้ว"

ข้าพเจ้ายืนยันในสิ่งที่เกิดขึ้น

"ท่านเชื่อใจพวกมัน" มันกล่าว
"ข้าพเจ้า.."

ข้าพเจ้าสับสนใจ ชีวิตผู้คนเมื่อถูกตราหน้าว่าเป็นโจรสมควรตายทุกคนงั้นหรือ การพิพากษา โดยการเข่นฆ่าเป็นความชอบธรรมสูงสุดงั้นหรือ การเข่นฆ่าสร้างความสงบให้บ้านเมืองจริงงั้นหรือ

ข้าพเจ้าครุ่นคิด เกาะกุมกระบี่ในมือเย็นเชียบ ความเย็นซึมผ่านฝ่ามือยาวเรื่อยมาจนถึงหัวใจข้าพเจ้า คุณธรรมของข้าพเจ้า คุณธรรมของมันอาจเขียนเหมือนกัน แต่ว่าความหมายและวิธีการนั้นย่อมแตกต่างกัน ผลลัพธ์ย่อมผิดแผกแตกต่าง

ทุกครั้งที่กระบี่ข้าพเจ้าออกจากฟัก ย่อมต้องคิด ต้องใคร่ครวญอย่างละเอียดรอบคอบ อีกทั้งต้องเข้าประชิดให้อยู่ในระยะที่มองเห็น ระยะที่คมกระบี่สามารถสำแดงอานุภาพ แน่นอน ไม่จำเป็นต้องเจาะจงให้เกิดความสูญเสีย หากแต่เพียงเพื่อยับยั้ง ยุติสิ่งเลวร้ายด้วยการทำให้มันไม่อาจเคลื่อนไหว

ไม่เคลื่อนไหว ใช่หมายถึงความตาย

และเวลานั้นก็มาถึง ข้าพเจ้าและมันได้รับมอบหมายให้บุกรังโจร

"ท่านมันบ้าไปแล้ว" ข้าพเจ้าเอ่ย มองโดยรอบเห็นศพผู้คนเกลื่อน
"ท่านต่างหากที่บ้า พวกมันล้วนสมควรตาย ไฉนท่านถึงได้เข้าข้างพวกมัน"
"ข้าพเจ้ามิได้เข้าข้างพวกมัน หากแต่ ใช่ว่ามันสมควรตายจริง"

มัน- ในดวงตาคล้ายมีกองเพลิงโหมแรง คล้ายสายฟ้าคำรามเกรี้ยวกราว ข้าพเจ้าจ้องมองกลับไปด้วยแววตาเช่นเดียวกัน เลวร้าย ข้าพเจ้าคิด มัน ตอนนี้เป็นสัตว์กระหายเลือดไปเสียแล้ว มันเข่นฆ่าผู้คน จนเห็นเป็นความชอบธรรมไปเสียแล้ว ข้าพเจ้ากระชับกระบี่แนบแน่นยิ่งขึ้น

มิคาดฝัน วูบหนึ่ง แสงไฟวาบออกมาจากโลหะในมือมัน ความร้อนของไฟพุ่งผ่านใบหูข้าพเจ้า มัน-ยิ้มเย้ย ข้าพเจ้าคำรามในใจ มัน- บัดนี้เป็นยิ่งกว่าสัตว์ร้าย สหาย- ไม่ สหายข้าพเจ้าถูกโลหะสีดำนั้นกลืนกินไปเสียแล้ว ข้าพเจ้าเตะเท้าออกพุ่งเข้าหามัน คิดเพียงหยุดยั้งมัน

แสงวาบหนึ่งพุ่งผ่านศีรษะข้าพเจ้าอย่างเฉียดฉิว ข้าพเจ้าล้มตัวหลบ มือยังกำกระบี่ไว้แน่นราวกับเกาะกุมหัวใจตัวเอง หนึ่งห้วงหายใจเท่านั้น ข้าพเจ้าประชิดถึงตัวมัน จ้องมองมัน ดวงตาข้าพเจ้าและมันแข็งกร้าว

"คลิก" โลหะไฟนั่น-ว่างเปล่า มันแสยะยิ้มก่อนจะกล่าวออกมาว่า
"เชิญท่าน"

ขณะเดียวกันที่กระบี่ข้าพเจ้าคืนฝัก เสียง ตุบ!! ดังติดกันสองคราเบื้องหลังข้าพเจ้า เป็นสมุนโจรที่ซุกซ่อนตัวเพื่อลอบสังหาร ศีรษะของพวกมันแตกกระจายด้วยอานุภาพเสียงคำรามจากปลายโลหะ ตรงหน้าข้าพเจ้าเป็นสมุนโจรอีกหนึ่ง ศีรษะของมันจมกองเลือดที่พุ่งออกจากร่างไร้วิญญาณ คาวโลหิตคลุ้งกระจายทั่วบริเวณ

มัน- ยืนมองข้าพเจ้าด้วยสายตาเย็นชา ร่างไร้วิญญาณที่อยู่ด้านหลังมันล้มลง โลหิตนอง

"ท่านไฉนฆ่ามัน"

มันเอ่ยขณะที่มือหนึ่งเคาะเจ้าโลหะปลิดวิญญาณแผ่วเบา ปลอกโลหะของมันหล่นลงพื้น
ข้าพเจ้ามองหน้ามัน ข้าพเจ้าสบตามัน คล้ายมีบางสิ่งขวางกั้นระหว่างคอหอยข้าพเจ้าและคำพูด คุณธรรม- ข้าพเจ้ากลืนสิ่งนั้นลงลำคออย่างยากเย็น รสชาติของมันขมเกินบรรยาย

"เพราะมันกำลังจะฆ่าท่าน" ข้าพเจ้าเอ่ย

– – –

ทุกอย่างเงียบสงบ

จากนั้น

บุปฝาจึงเริ่มโปรยปราย

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: