ตั้งหลัก บทที่ ๑๗ : ซากคัมภีร์

sendan-kendatsuba-TNM-640pxl

ตั้งหลัก บทที่ ๑๗ : ซากคัมภีร์

 

แสงแดดยามเย็นมักเป็นสีส้ม อมแดง และแซมม้วงในบางเวลา
เนินดินอันสงบเรียบราบ – ปรากฏเงาดำของคนผู้หนึ่ง

สัปเหร่อหนุ่มทำหน้าที่ขุดหลุมศพให้คนสามคน คนผู้หนึ่งมีฉายาว่า ฝ่ามือเหล็ก เกิดมาเพื่อทำลาย ตลอดชีวิตพวกมันไม่เคยกระทำความดี ต่อยตีผู้คนนับตั้งแต่เลยวัยกำเดาะ มันเป็นเพีงอันธพาลอันเลวร้าย อันดับสองฉายา ไร้เงา จอมโจรย่องเบาอันดับหนึ่งของแผ่นดิน มันเดินทางท่องเที่ยวไปทั่วแผ่นดินเพื่อขโมยสิ่งของต่างๆมากมาย แต่ไม่มีผู้ใดสามารถทราบได้ว่า สิ่งของต่างๆที่มันขโมยมาได้นั้น บัดนี้สาบสูญไปอยู่ที่ใดแล้ว มันเก็บงำความลับไปจนวันสุดท้ายของชีวิตมัน

บุคคลที่สามฉายาว่า กระบี่โปรยบุปผา มันเป็นบุรุษสะอาง วาจาคมคายคล้ายบัณฑิตเจ้าสำอาง ทว่าเพลงกระบี่นั้นอำมหิตเป็นที่สุด รวดเร็วและแฝงไว้ด้วยยาพิษ ผู้คนที่ล้มตายด้วยกระบี่มันนั้น ยังน้อยกว่าล้มตายด้วยวาจามัน มันทั้งสามสามมารถมาตายรวมกันในที่แห่งเดียวได้อย่างไร คงมีเพียงสัปเหรอหนุ่มผู้นี้เท่านั้นที่ทราบเรื่อง

ขณะที่สัปเหร่อหนุ่มกำลังจะฝังร่างคนทั้งสาม จากระยะไกล บังเกิดเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง วิ่งตะบึงเข้ามาด้วยอาการหอบกระหาย มันเมื่อบรรลุมาถึงเบื้องหน้าศพของจอมชั่วร้ายทั้งสาม เพียงร้องไห้โหยหวน ครวญครางถึงความเลวร้ายที่พวกมันได้กระทำ มันนั้นชักกระบี่ออกมา คิดหมายจะทำการสะบั่นศพไร้วิญญาณให้แหลกสลายคามือ

สัปเหร่อหนุ่มเพียงเฝ้ามองด้วยอาการสงบ ..

กระบี่แรกฟันใส่ร่างฝ่ามือเหล็กที่บริเวณช่วงเอว บังเกิดเสียงดัง คล้ายเสียงโลหะกระทบกัน ชายหนุ่มตรวจดูบริเวณนั้นพบเจอคัมภีร์ที่ฝั้งไว้ในร่างของมัน เป็นวิชาฝ่ามือเหล็กอันเลื่องชื่อ กระบี่ที่สองฟาดใส่บริเวณไหล่ของจอมโจรไร้เงา เมื่อเสื้อของมันฉีกขาด เผยให้เห็นว่า มีแผนที่สมบัติที่มันขโมยมาบันทึกอยู่ด้านในของเสื้อ ตลอดทั้งวิชาฝีมือที่มันศึกษา เด็กหนุ่มผงะเพียงเท่านั้น รีบเร่งเก็บคัมภีร์ทั้งสองแล้วรุดจากไป

สัปเหร่อหนุ่มเฝ้ามองอาการของเด็กหนุ่มโดยตลอด มันเพียงทำหน้าที่ของมันสืบต่อ

"ช้าก่อน" สัปเหร่อหนุ่มร้องทัก

เด็กหนุ่มหันหลังกลับมา "ท่านอย่าได้ห่วงไป ข้าพเจ้าจะไม่ใช้สิ่งของเหล่านี้ไปในทางที่ผิด" สัปเหร่อหนุ่มเดินไปชี้ที่ศพของ กระบี่โปรยบุปผา กล่าวสืบต่อ "ท่านไฉนไม่ลองค้นดูศพของมันผู้นี้ด้วยเล่า มันอาจซุกซ้อนคัมภีร์ไว้" เด็กหนุ่มเห็นจริงตามนั้น จึงหันกลับมายังศพที่สาม และมันก็ค้นเจอคัมภีร์เล่มที่สาม เป็นคัมภีร์เพลงกระบี่ตลอดจนการใช้พิษในกระบวนท่าและยารักษาพิษ ครั้งเมื่อค้นจนทั่วไม่เจออันใด เด็กหนุ่มจึงเดินทางจากไป

สัปเหร่อหนุ่ม เฝ้ามองจนเด็กหนุ่มผู้นั้นเดินทางทางจากไป จนลับสายตา จึงค่อยกลบฝังร่างทั้งสาม จากนั้นจึงเดินทางกลับสู่ที่พัก มันมิได้เป็นผู้คนในพื้นที่ หากแต่เดินทางมาไกลจากอีกเมือง เพื่อนำศพคนทั้งสามมาฝั่งในเมืองแห่งนี้ ระยะนี้จึงได้อาศัยโรงเตี้ยมในเมืองเป็นแหล่งพักนอน

"นายท่านยังคงอยู่" เจ้าของโรงเตี๊ยมทักทาย
"งานเรายังไม่จบสิ้น" สัปเหร่อหนุ่มกล่าว

มันไม่กล่าวอันใดสืบต่อจากนั้น หลังจากสั่งสุราชั้นดี กับแกล้มเสียสองสามอย่าง นั่งระบายลมหายใจฝ่านช่องหน้าต่าง เหม่อมองออกไปด้านนอก เฝ้ามองไปยังตำหนักฟ้า สถานที่ซึ่งมีหมอเทวดาที่เก่งกาจในแดนดินอาศัย

มันนั่งทอดอารมณ์ยาวไกลจนใกล้เวลาอรุณ ขณะที่ดวงอาทิตย์กำลังเคลื่อนสูงขึ้น เบื้องล่างคล้ายมีเหตุการณ์วุ่นวาย เสียงผู้คนร่ำร้อง เสียงร้องไห้ สัปเหร่อหนุ่มมองลงมาเบื้องล่าง จากมุมหนึ่งของโรงเตี๊ยม เสียงคนผู้หนึ่งจากข้างล่างตะโกนคำรามออกมาอย่างสุดเสียง

"มันตายด้วยฝ่ามือเหล็ก"

สัปเหร่อหนุ่มเพียงบิดกายเล็กน้อยคลายอาการเมื่อยล้า กลืนเสียงคำรามลงลำคอ โรยวาจาหนึ่งท่องลอยไปในอากาศยามเช้า

"งานข้าพเจ้ายังไม่เสร็จสิ้นง่ายดายเสียแล้ว"


มีเพียงวิญญาณภูติพรายเท่านั้นที่สดับรับฟังถ้อยความนี้ได้

 

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s


%d bloggers like this: