ตั้งหลัก บทที่ ๑๕ : รอยเท้า

sendan-kendatsuba-TNM-640pxl

ตั้งหลัก บทที่ ๑๕ : รอยเท้า

หลิงซานเป็นขุนเขา
ตระหง่านเสียดสุดฟ้า น่าเกรงขาม
ทว่ามันหาได้ท้าทายฟ้าดิน
ยังเจียมตนอย่างสงบเงียบ

-๑-

หลงจิงเป็นเด็กหนุ่ม นอกจากจะเพิ่งพ้นวัยกระเตาะเอาะๆแล้ว หลงจิงยังคงชื่นชอบความเร็วและวิชาตัวเบา ทั่วทั้งมณฑลที่มันพนักอยู่หามีผู้ใดมีความว่องไวรวดเร็วเท่ามัน อาจารย์ที่มีชื่อเสียงในแคว้นต่างๆให้ความชื่นชมมันอย่างยิ่ง

ทว่ามันยังไม่พึงพอใจในความเร็วของตน มันยังคิดสืบค้นหายอดฝีมือที่จะมาวัดรอยเท้ากับมันอยู่เสมอ ชื่อเสียงของมันขจรไกลไปหลายแคว้น

มีวันหนึ่งนักพรตผู้จาริกพเนจรรอนแรมผ่านมา เอ่ยเอื่อนถึงตำนานเรื่องราวนอกเหนือยุทธภพ
มีตำนานเล่าว่า เมื่อเดินทางไปยังทิศบูรพา พ้นไปเบื้องบนขุนเขาหลิงซาน จึงสามารถพบเจอยอดยุทธ์ที่หลบเร้นหนีหายจากยุทธภพ ณ.ที่แห่งนั้น หลงจิงอาจได้พบเจอยอดฝีมือที่สามารถเรียบเคียงกับมันได้

หลงจิงให้ดีใจเมื่อทราบเรื่องราว รีบเร่งเดินทางออก หันหัวไปทางทิศบูรพาทันที ด้วยความรวดเร็วว่องไวของมันย่อมทำให้ถึงที่หมายด้วยเวลาไม่นานนัก

-๒-

เมื่อหลงจิงเดินทางพ้นเนินขอบเส้นเขาหลิงซาน จึงพบเห็นศาลาไม้นั้งสงบอยู่ตรงหน้า ภายใต้หลังคาเรือนพบเห็นชายชราผู้หนึ่ง อาภรณ์ที่ส่วมใส่คล้ายผู้ทรงศีลบำเพ็ญพรต ใบหน้าแม้ดูชราหากแต่กลับมองแล้วสดใสหมดจด ไร้ริ้วรอยแห่งความอนาทรร้อนรน

“เรียนท่านผู้อาวุโส ข้าพเจ้าหลงจิงจากแคว้นไท๊ตง” มันคารวะผู้อาวุโสด้วยวาจานอบน้อมยิ่ง
“อ้อ..” ผู้อาวุโสเหลือบมองมันชั่วขณะก็ลุกเดินจากไป

หลงจิงเห็นดังนั้นถึงกับรีบรุดฝีเท้าเดินตาม ยิ่งมายิ่งพบว่าท่านผู้อาวุโสท่านนี้มีวิชาตัวเบาอันลึกลับยิ่ง ท่านก้าวหนึ่งหนสามารถพาตัวตนพ้นหนึ่งช่วงเนินดิน “หรือนี่คือยอดยุทธ์ที่นักพรตกล่าวถึง” หลงจิงลอบครุ่นคิดในใจ เพียงวูบหนึ่งของความคิดนั้น ชายชราก็หายลับไปในม่านหมอกเสียแล้ว หลงจิงก้มมองร่องรอยที่ทิ้งไว้ กลับพบเจอร่องรอยที่เบาบาง

“วรยุทธ์อันประเสริฐ..”

มันกล่าวทวนสามครา จึงรวบรวมกำลังภายในทั้งหมดทั้งมวล ดีดร่างออกจากจุดที่อยู่เดิม สายตาเพ่งไปที่ริ้วรอยที่ชายชราจารึกไว้

หนึ่งชั่วยามผ่านไป มันคล้ายไปเห็นหลังท่านผู้อาวุโส ทว่ายังสามารถพบเจอร่องรอยของท่านตามรายทาง มันเร่งเร็วยิ่งกว่าเดิม หัวใจมันเต้นเน้นถี่ ทั่วทั้งร่างบัดนี้คล้ายเครื่องจักรมันทรงพลัง ในห้วงคำนึงคิด

มันดีใจ

-๓-

ผ่านพ้นไปสามชั่วยาม มันเองยังไม่สามารถผมเจอแม้เงาหลังของผู้คน ให้รู้สึกแปลกใจและรู้สึกหวาดกลัวในหัวใจ หรือคนผู้นี้เป็นภูตพรายประจำขุนเขากันแน่ สีหน้ามันเริ่มซีดเผือดไร้โลหิตฉีดเลี้ยง หายใจหอบแต่ยังไม่ละทิ้งความพยายาม

หลงจิงตัดสินใจสลัดรองเท้าออกเพื่อเพิ่มความเร็วขึ้น หนนี้เขาทะยานเร็วขึ้น ไม่นานจึงสามารถพบเห็นแผ่นหลังของผู้คน หลงจิงคำรามในใจ หัวใจของมันแทบถูกความเร็วฉีกขยี่จนระเบิด แต่มันยังคงคำรามในใจ ฮึฮึ.. “ข้าพเจ้ามาแล้ว”

ชั่วอึดใจเดียวกันนั้น มันกลับรู้สึกว่ามีผู้คนไล่ติดตามมันอยู่เบื้องหลัง พลันหันกลับไปมองจึงพบเห็นผู้คนจริง แต่ไม่อาจพบเห็นหน้าตา เพราะชายผู้ติดตามมานั้น กลับหันหน้าไปด้านหลังเช่นเดียวกัน เห็นดังนั้นถึงกับเกิดอาการขลาดกลัว “สถานที่นี้นับเป็นแหล่งซุกซ่อนมังกรเขียวพยัคฆ์ขาวจริงๆ” คิดดังนั้นต้องเร่งฝีเท้าตัวเองยิ่งขึ้นไปอีก กล้ามเนื้อทั่วทั้งร่างเกร็งพลังสะท้าน หัวใจแทบหลุดลอยจากร่างในทุกห้วงขณะ

“ไฉน?…”

มันตั้งคำถามกับตัวเองแต่ไม่อาจบังคับร่างกายได้ เท้ามันร่างกายมันบัดนี้เหนือการควบคุมไปแล้ว ไม่ว่าอย่างไร มันยังโลดแล่นไปข้างหน้าต่อไป แผงหลังของผู้คนเบื้องหน้ายิ่งมองยิ่งน่าเกรงกลัว เสียงกวดตามมาของผู้คนข้างหลัง ยิ่งกร่อนทำลายประสาทยิ่งไปอีก

“ไฉน?..เป็นเรื่องราวเช่นนี้”

หลงจิงหอบหายใจอยู่พักหนึ่ง จึงกระอักโลหิต มือข้างหนึ่งเกาะกุมที่หน้าอก มันกำลังจะขาดใจตาย เงยหน้ามองแผงหลังด้านหน้า ค่อยๆห่างออกไปทุกที มันกัดฟันกรอด “บัดซบ!!” บัดนี้เหนือกำลังที่มันจะควบคุมจิตใจแล้ว หลงจิงสะดุดขาตัวเองล้มลง กลิ้งคว้างไปด้านหน้า ฝุ่นตลบในนาทีนั้น

มันทุบพื้นเกรี้ยวกราด ขึงโกรธตัวเอง ตลอดทั้งร่างมันสั่นสะท้าน เงยหน้าอันเปื้อนฝุ่นเพื่อมองดูคนเบื้องหน้า เขาเห็นคนผู้นั้นลงนอนกลิ้งไปกับพื้นเช่นเดียวกัน ชายผู้นี้ไม่ได้สวมใส่รองเท้าดุจเดียวกับมัน อีกทั้งเสื้อผ้าอาภรณ์กลับสวมใส่ เป็นชนิดเดียวกับมัน ทว่าร่างที่นอนอยู่เบื้องหน้าค่อยๆ เลื่อนออกไปห่างจากเขาไปทุกขณะ

หัวใจของมันอ่อนแรงคล้ายแสงดาวลางหรี่ เพียงไม่กี่ห้วงนาทีก็จะสิ้นไร้ซึ่งแสง ในห้วงสมองมันยังครุ่นคิดเรื่องราว ในวินาทีสุดท้ายของช่วงชีวิต มันเหลือบไปเห็นป้ายศิลาป้ายหนึ่ง ป้ายศิลานั้นสลักตัวอักษรเลือนลาง ด้วยเพราะการเวลามักคร่ากุมสรรพ์สิ่ง

“หลงซาน???”

หลงจิงใช้ห้วงลมหายใจสุดท้ายของมันอ่านอักษรบนป้ายศิลา
ก่อนสิ้นใจตาย ใบหน้าของมันยังคงมีแต่คำถาม

“ไฉน?..เป็นเรื่องราวเช่นนี้”

หลงซานเป็นขุนเขา
มันไม่สูงตระหง่านเท่าหลิงซาน แต่ก็นับว่าไม่ห่างไกล
ผู้ใดหลงเข้ามามักพบเจอเงาร่างตัวตน
ผู้ใดหลงติดตามเงาร่างนั้น

มันก็มักเหน็ดเหนื่อยจนสิ้นใจ

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: