ตั้งหลัก บทที่ ๗ : ไร้กรอบ

sendan-kendatsuba-TNM-640pxl

ตั้งหลัก บทที่ ๗ : ไร้กรอบ

 

ราวกับภาพวาดไร้กรอบ

ซึ่งอาจเป็นได้ว่า

เพราะแสงแดดสลับลายเงา

เป็นเพราะกิ่งก้าน เถาแถบไม้สยายคลายออก  แล-ทิวไม้ก็โยกไหวเอนแอบไปตามแรงลม

บรรจงสรรค์เสก เป็นเหตุให้เกิดภาพวาดอันวิจิตร

เพียงเพื่อประดับผืนพสุธา

ไร้ราคา หาค่ามิได้ หากใช้มาตรวัดแห่งอัตตารา

" ภาพเขียนอันพิสดาร "

ชราวัยเอ่ยถ้อย อิงคล้อยหย่อยคลาย  สายลมโลมไล้เครางาม

ถามไถ่กันและกันด้วยวาจาภาษานอกสารระบบ

" ผู้ใดเขียนภาพนั้นเล่า "

"ผู้นั้นเรียกว่า ธรรมชาติ "

ยามเมื่อสายลมแย้มยิ้ม พริ้มเพราเล่าล้อหยอกเอิน

มันมักสนทนากับต้นไม้

ชราวัย มักได้ยินเป็นเสียงกระซิบกระซาบ

เสียงนั้นเบายิ่งหากแต่สามารถสดับรับฟัง

เสียงนั้นเล็กยิ่งและละเอียดยิ่ง  หากแต่ไพเราะอย่างประหลาด

" นับเป็นดนตรีชนิดหนึ่ง เป็นดนตรีพิสดารชนิดหนึ่ง "

ขับขานเรียงร้อยทำนองจังหวะ สร่างลงแผ่วเบา แล้วไม่นานก็ขยับพัดย้ายไร้แห่งหน

สอดผ่านรัดเลื้อย เฉื่อยชิว ริ่วผ่านขอบขอนร่องไม้

บังเกิดเสียงก้อง  สะท้อนทำนอง

ไร้กังวลในหลักไวยกรณ์ ปราศจากเหลี่ยมกล เลห์ลับ

" เป็นผู้ใดขับขานบรรเลงเล่า "

ชราวัยเอ่ยถาม

" ผู้นั้นเรียกว่า ธรรมชาติ "

 

ใบไม้แห้งร่วงหล่น สายลมพัดพลิ้ว

มองไปคล้ายเด็กน้อยซุกซน

วิ่งเล่นไปมา ณ โคนต้น ณ พื้นที่หญ้าเขียวขจี

ราวกับเป็นครอบครัวหนึ่ง

ย่อมเป็นครอบครัวที่น่ารัก

น่ารักยิ่ง

" หากแต่ผู้คนเล่า นับเป็นครอบครัวเดียวกันหรือไม่ "

" ย่อมเป็น "

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: