ตั้งหลัก บทที่ ๕ : บุปผากระบี่

sendan-kendatsuba-TNM-640pxl

ตั้งหลัก บทที่ ๕ : บุปผากระบี่

ฤดูกาลลมหนาวโชยชิวผ่านเข้ามา

ยอดหญ้าสั่นระริก

เป็นเพราะแรงลมหรืออาจเพราะมันสะดุ้งหนาวกาย

เฉกเช่นผู้คนธรรมดาสามัญ

 

" ท่านไฉนจงเกลียดฤดูหนาว "

" ข้าพเจ้าเคยบอกท่านตอนใหน "

" ท่านมิต้องกล่าวข้าพเจ้าก็เข้าใจได้ "

" เกรงว่าท่านเข้าใจผิดแล้ว "

"เข้าใจผิดอันใด "

 

" ข้าพเจ้ามิได้เกลียด หากแต่ข้าพเจ้ารักมันน้อยลง "

" อ้อ!!!… ข้าพเจ้าผิดไปสองก้าว "

 

" เกรงว่าก้าวเดียว "

ยามเช้าทิวหญ้ามักพรายพราวไปด้วยอัญมณีเม็ดเล็กระยิบสดใส หากผู้ใดคิดเก็บขึ้นมาชื่นชมกลับพบว่าเห็นเป็นเพียงหยดน้ำ เปียกชื่นชะมือ ก็เพียงเท่านั้นผู้คนจึงมักเพียงเฝ้ามองสิ่งนั้นด้วยอารมณ์ราบเรียบมิควรยุ่งเกี่ยว เพียงมองมันได้เพียงเท่านั้น

" เพราะอันใด "

" นั้นเพราะมันบอบบางยิ่ง เกรงว่าพลันกระจายหาย"

“บางทีผู้คนเพียงก้าวเดิน ใบไม้ก็โปรยลงพรูสู่ผิวดินแล้ว”

"ท่านหายใจเบายิ่ง"

"ฤดูหนาวช่างบอบบาง ข้าพเจ้าเกรงว่าใบไม้โรยร่วง"

"เกรงว่าท่านร่วงโรยไปก่อน"

" ผู้คนไฉนไม่โรยร่วง "

" เป็นเช่นนั้นจริง "

ริมรายทาง จอมยุทธผู้หนึ่งมักเก็บดอกไม้ที่ร่วงหล่นปลายสุดของด้ามกระบี่มักมีดอกไม้สด ร้อยรวมเป็นพวงพู่ กลิ่นอ่อนๆของมันมักกัดกร่อนอารมณ์ผู้คนให้ซึมเซาบางครามันคิดชักกระบี่ย่อมไม่ง่ายดายนั้นเพราะดอกไม้บอบบาง

" ท่านเกรงกลัวดอกไม้ร่วงโรย "

" นั้นเพราะดอกไม้ยามผลิบานมิใช่ง่ายดาย "

" อ้อ…ข้าพเจ้าก็คิดเช่นนั้น "

 

" เชิญ "

 

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: