ตอน ๑๔ : อันเกิดดับหมุนเวียน

ภายในโถงเรือ

มิเพียงมีแต่ผู้คนที่เรียกตนว่าใต้เท้า เถ้าแก่ผู้มั่งมีก็เดินทางมายังเรือสำราญแห่งนี้เช่นกัน บ่าวไพร่ติดตามผู้เป็นนายราวกับเป็นอาภรณ์ประดับบารมีผู้คน

ผู้คนย่อมกินดื่ม และเฝ้าอวดโอ้ความมั่งมีของตน บ้างสวมใส่อาภรณ์สีสันประหลาดทับซ้อนไปหลายชั้น อีกทั้งมากมายด้วยเครื่องประดับ หรือตำแหน่งยศที่พอจะสามารถประดับไว้ให้ใครต่อใครแลเห็น มองไปคล้ายคนเสียสติ แต่ก็ยังมีผู้คนคอยยกย่องรอบข้าง คนเหล่านี้มักมีสภาพไม่แตกต่างกัน ย่อมนับรวมได้ว่าเป็นผู้คนจำพวกเดียวกัน

แต่นางหาก็ได้เหลือบแล สายตาของนางกวาดไปรอบอย่างเชื่องช้า มั่นคงราวกับกำลังค้นหาบางสิ่งบางอย่าง ผิดกัน บัณฑิตธนูทองกลับชมชอบที่จะเฝ้ามองความเคลื่อนไหวของผู้คนเหล่านี้ มันกลับมีแววตาที่แตกต่างไปจากนาง ดวงตาของมันมีประกายฉายแววแห่งการสงสัยใคร่รู้ เป็นได้ว่ามันเพียงต้องการศึกษาเฝ้ามองสิ่งมีชีวิตชนิดพิเศษเหล่านี้

“ท่านคิดว่าคนเหล่านี้เมื่อก่อนนั้นเป็นเช่นไร”

นางยิ้มเล็กน้อย คำถามนั้นคล้ายเป็นการเย้ยหยันผู้คน “ผู้คนก่อนนี้ก็เหมือนกัน ปลายสุดก็เหมือนกัน”

บัณฑิตธนูทองฉงนสงสัยในคำตอบของนาง “อย่างไรกัน ท่านไฉนไม่คลี่คลายให้ความกระจ่าง”

“ผู้คนแรกเกิดมีเพียงร่างกายเปล่าเปลือย เมื่อหายใจเข้าไปย่อมสะสมพลังชีวิตจากธรรมชาติ ระหว่างทางนั้น ส่วนขาดส่วนเกินล้วนแล้วเกิดจากปัจจัยรายรอบหนุนนำ เกิดความมีและไม่มี ทว่าในปลายสุดล้วนแล้วต้องปล่อยว่าสิ่งที่สะสมมานับแต่แรกเกิดกลับคืนสู่ธรรมชาติ กำเนิดย่อมเหมือนกัน สิ้นสุดก็มิได้แตกต่าง”

“โอ่ – นี่ถ้าข้าพเจ้าหลับตาสนทนากับท่าน คงหลงเข้าใจว่ากำลังวิสัชนากับนางชีผู้มีกลิ่นกายแห่งบุปผา” มันหยุดครู่หนึ่ง โปรยยิ้ม จากนั้นกล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม

“ผู้คนเมื่อตายดับ กลับมีเพียงความดีงามที่สร้างไว้แต่หนหลัง นั่นเป็นสิ่งวัดความแตกต่างของการมีชีวิต คนพวกนี้ก่อนนั้นเคยเป็นเช่นผู้คนธรรมดาสามัญ เมื่อพบช่องทางของความรุ่งโรจน์ ต่างกระโจนเข้าใส่ กอบโกยไว้เป็นของตน”

นางยิ้มเล็กน้อย จากนั้นไม่กล่าวอันใดต่อจากนั้น สายตาจับจ้องไปที่คนกลุ่มหนึ่ง หนึ่งในนั้นย่อมมีใต้เท้าหม่ายืนอยู่เบื้องหน้า

ใต้เท้าหม่ายืนมองนางห่างออกไปไม่กี่ก้าว กลับมีสีหน้ากระวนกระวายใจยิ่งนัก ไม่นานนักจึงมีคนผู้หนึ่งเดินเข้ามาหาใต้เท้าท่านนั้น คนผู้นี้มองไปคล้ายเป็นพ่อบ้านประจำเรือ ที่ติดตามมายังมีองครักษ์สามสี่คนในชุดสีน้ำเงินคราม ชายผู้มาถึงกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ใต้เท้าหม่าพยักหน้าหนึ่งครา จากนั้นท่านคล้ายกำลังก้าวเท้าตามชายผู้นั้นออกจากห้องโถงรับรอง

ผู้คนมากมายในห้องมองตามใต้เท้าหม่า คล้ายต้องการล่วงรู้ความเคลื่อนไหวของคนผู้นี้เป็นพิเศษ กระดังงาอัคคีก็เช่นกัน นางเชิดใบหน้าเล็กน้อย มองตามหลังใต้เท้าหม่า ใต้เท้าคล้ายกับสัมผัสรู้ว่านางกำลังเฝ้ามอง ท่านถึงกับหันมามองนางอีกครา

ในแววตาของนาง ในแววตาของใต้เท้า

ระหว่างนางกับใต้เท้าหม่าคล้ายมีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้น รอยยิ้มของนางสงบ ใต้เท้าหม่ามองผ่านมาในดวงตานาง ท่านพบเห็นรอยยิ้มนาง สีหน้าของท่านพลันแปรเปลี่ยน นั่นเป็นรอยยิ้มที่ท่านไม่มีวันลืมเลือนได้ตลอดชีวิต ดวงตาท่านพลันหดหู่ จากนั้นท่านหันหลังกลับและเดินตามชายผู้นั้นออกไปอย่างรีบเร่ง ส่วนนาง นางมิเคยลืมแววตาอันหวาดหวั่นคู่นั้นเช่นกัน

แววตานั่น ที่ทำให้นางต้องมายืนอยู่ ณ จุดนี้

เช่นกัน ใต้เท้าหม่าท่านเองก็มิเคยลืมเลือนประกายตาเยือกเย็นเช่นนั้น แววตาที่ไม่อาจไขว่คว้าอันใดภายในนั้นได้ ราวกับว่าสามารถกลืนกินทั้งสิ่งทั้งปวงในโลกหล้าให้หายลับไปกับตา

เป็นแววตาแบบเดียวกันกับมารเฒ่าตนนั้น มารเฒ่าอันได้ฉายาว่า ไร้ร่องรอย

‘เล่าอู๋เฟิง’ ใต้เท้าลอบกล่าวชื่อคนผู้นี้ในใจ พลันคิดย้อนกลับไปเมื่อครั้งอดีต

๐๐๐

ขุนเขาไร้ร่องรอยครั้งเมื่อยี่สิบปีก่อน

อู๋เฟิงทอดตามองเวิ้งฟ้าเบื้องหน้า ขณะนั้นฟ้ามีสีคราม เป็นฟ้าที่กำลังเข้าสู่ความมืดมิด นอกจากความว่างเปล่าแล้ว มีเพียงอู๋เฟิงและเล่าเติ่ง

อู่เฟิงสามารถเฝ้ามองความว่างเปล่า เป็นเวลาเนิ่นนาน เนิ่นนานเท่าที่มันต้องการ ทว่าเล่าเติ่งกลับรู้สึกรุ่มร้อน มันเฝ้ามองแผ่นหลังอันบอบบางของอู๋เฟิง

คนผู้นี้มีรูปร่างไม่ใหญ่โต และหาได้มีลักษณะอันใดที่โดดเด่นในด้านยุทธ์ เส้นผมทั้งศีรษะเป็นสีขาวราวกับปราชญ์เมธีโบราณ มือเล็กบางแต่อ่อนโยนอบอุ่นทิ้งลงข้างลำตัว ข้างกายมีกระบี่สองด้าม ด้ามหนึ่งคือกระบี่สีดำสนิท และอีกด้ามหนึ่งเป็นสีขาวราวงาช้าง

กระบี่ทั้งสองไร้สิ่งใดห่อหุ้ม อู๋เฟิงมิได้เหลือบแลกระบี่ กลับเป็นเล่าเติ่งที่จ้องมองกระบี่ทั้งสองไม่วางตา มันคล้ายล่วงรู้ความเป็นมาของกระบี่ขาวดำทั้งสอง เป็นกระบี่ธาตุมารผลึกเทวะ อันเป็นกระบี่อันดับหนึ่งแห่งเซครา กล่าวขานเป็นตำนานจนมิรู้ว่าผู้ใดเป็นผู้สร้าง แม้แต่เทพศาสตรารุ่นที่หนึ่งก็มิอาจให้ความกระจ่างในเรื่องนี้

ต่อหน้ากระบี่ทั้งสอง หากเป็นชาวยุทธ์ที่ลุ่มหลงในยอดศาสตราย่อมไม่อาจนิ่งเฉยได้ เล่าเติ่งก็เช่นกัน มันเป็นชาวยุทธ์ผู้หนึ่ง ฝึกฝนวรยุทธ์เพื่อบรรลุถึงขีดสุดแห่งความเป็นความตาย ชัยชนะและลาภยศ เพียงแต่อะไรกันที่สามารถสยบท่วงท่าของเล่าเติ่งผู้กระหายชัยชนะได้

“ท่านผู้อาวุโส คนบางพวกแสวงหาสันติภาพบนชัยชนะ”

เล่าเติ่งสามารถกล่าวออกมาหลังจากเงียบงันเนิ่นนาน อู๋เฟิงยังคงนิ่งเงียบไม่มีคำกล่าวใดยังคงเหม่อมองความว่างเปล่าเบื้องหน้าสืบไป

ขณะนั้นเอง บังเกิดเสียงครืนครามสะท้านไปทั้งบริเวณในเบื้องล่าง เสียงสับเท้าก้าวเดินของมวลชนนับหมื่นนับแสน เสียงนั้นทำให้เล่าเติ่งต้องก้าวเท้าออกมายืนเคียงข้างอู๋เฟิง มองสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น หรี่ตาลงเล็กน้อย ริมฝีปากบังเกิดรอยยิ้มให้กับการเคลื่อนไหวขณะนั้น มันกล่าวออกมาอย่างช้าๆ

“พวกมันมาถึงขุนเขาไร้ร่องรอยจนได้”

เบื้องล่าง ผู้คนนับพันนับหมื่น ในกลุ่มคนมากมายที่เดินเรียงหน้าเป็นแถว ในหนึ่งแถวนำหน้าด้วยธงหลากสีโบยสะบัด แต่งเติมหมึกสีตรงข้ามบนผืนผ้าใบด้วยอัตตาและเจตจำนง ฟังเสียงกล้องศึกลั่นระงมไปทั่วบริเวณ ผู้คนฮึกโหมเพราะปลุกใจตัวตนตลอดเวลา ทุกผู้ทุกนามล้วนกู่ร้องโดยพร้อมเพรียง

“ธรรมะย่อมชนะอธรรม ธรรมะย่อมชนะอธรรม ธรรมะย่อมชนะอธรรม…”

เล่าเติ่งรับฟังถ้อยความเหล่านั้นแล้วกลับทอดถอนใจ สีหน้าหม่นหมอง มือข้างหนึ่งยกขึ้น คล้ายเป็นการส่งสัญญาณ ผาหินรายรอบที่ราบเนินดินอันมืดมิด พลันปรากฏประกายแวววาวทั่วทุกสารทิศ เป็นเงาแสงของพระจันทร์ยามอัสดงสะท้อนออกมาในความมันปลาบของโลหะจากปลายเกาทัณฑ์

ขณะนั้น ทั่วทั้งบริเวณมองไปคล้ายมีดวงดาวมากมายขับแสงกระพริบวิบวับไม่มีหยุด ดุจดั่งดวงดาราประดับพราวพรายไปทั่วทั้งขุนเขาไร้ร่องรอย

อู๋เฟิงมองผู้คนมากมายเบื้องล่าง หันมากล่าวกับเล่าเติ่ง ด้วยใบหน้าและน้ำเสียงราบเรียบ

“เล่าเติ่งไฉนท่านกลับนำผู้คนมามากมาย”

“พวกมันคิดเดินทางมาแย่งชิงกระบี่ธาตุมารผลึกเทวะ ท่านผู้อาวุโสอู๋มีอันตราย ศิษย์ในพรรคของเราพร้อมยินดีเสี่ยงชีวิตกับพวกมัน”

อู๋เฟิงเพียงยินชื่อกระบี่ กลับทอดถอนใจ กล่าวออกอย่างเชื่องช้า

“กระบี่ทั้งสองนี้ผิดแผกแตกต่างจากกระบี่ทั่วไปในใต้หล้า เรากลับคิดหาวิธีทำลายมันมิได้เสียที”

กล่าวถึงตรงนี้ อู่เฟิงเพียงขยับฝ่ามือคล้ายกรงเล็บ ขยับปลายนิ้วเข้ามาหากันเล็กน้อย กระบี่ทั้งสองพลันเกิดเสียงเปรี้ยงปร้าง คมกระบี่แหลกสลายไม่มีชิ้นดี ภาพเช่นนี้เกิดขึ้นต่อหน้าผู้คน คล้ายกับต้องไถ่ถามตนเองว่ายังคงหลับฝันอยู่หรือไม่

ที่น่าประหลาดกว่ากระบวนท่าของอู๋เฟิง กลับเป็นตรงที่ เพียงหนึ่งชั่วลมหายใจเท่านั้น กระบี่ทั้งสองกลับสมานรอยแตกเมื่อครู่จนสิ้น ราวกับว่าไม่เกิดเรื่องราวอันใดเมื่อครู่ “เจ้าดู” อู๋เฟิงกล่าวขึ้นและชี้ให้เล่าเติ่งมองดูสิ่งที่เกิดขึ้น

“กระบี่มารนี้สมานตัวเองเพียงเพราะรับเอาพลังด้านลบของผู้คนเข้าไป ส่วนกระบี่ผลึกเทวะด้ามนี้รับเอาพลังความมุ่งมั่นในด้านบวกของผู้คนเข้าไว้ จึงสามารถผสานขึ้นใหม่ได้”

อู๋เฟิงเงียบงันชั่วครู่จึงกล่าวต่อ “สรรพสิ่งล้วนหมุนเวียนเปลี่ยนแปร จากความมืดสู่แสงสว่าง จากมีสู่ความสูญสิ้น ที่มีล้วนไม่มีในที่สุด กระบี่ทั้งสองไม่อาจทำลายได้ด้วยเพราะกระแสของโลกยังคงกอปรไปด้วยความมืดและความสว่าง”

ขณะที่อู๋เฟิงกล่าว เสียงกู่ร้องของผู้คนยังก้องไปทั่วบริเวณ ที่เชิงเขาพลันปรากฏเงาร่างผู้คนกลุ่มหนึ่งควบอาชาอย่างเร่งร้อน ทิศทางย่อมเป็นทิศทางเดียวกับที่อู๋เฟิงและเล่าเติ่งดำรงอยู่

เล่าเติ่งเห็นเช่นนั้นยื่นฝ่ามืออกคล้ายเป็นสัญญาณ พริบตาเดียวก่อเกิดแสงดาววูบวาบไปทั้งสองข้างทาง เป็นห่าเกาทัณฑ์ชุดหนึ่งพุ่งแหวกอากาศอย่างเร่งร้อน ทว่าสภาวะขณะนั้นกลับแปรเปลี่ยน

อู๋เฟิงเพียงขยับฝ่ามือ กระบี่ธาตุมารพลันแล่นทะยานออกคล้ายถูกบังคับควบคุม กระบี่ถูกซัดออกด้วยกระบวนท่าลี้ลับ คมกระบี่กรีดอากาศเป็นริ้ว เกาทัณฑ์ทั้งหมดที่แหวกอากาศเข้าหาคนกลุ่มนั้นพลันเปลี่ยนทิศทาง กระแสเกาทัณฑ์หันเหไปยังทิศทางเดียวกับกระบี่ธาตุมาร จากนั้นกลืนหายไปในความมืดมิด

เล่าเติ่งมองสิ่งที่เกิดขึ้น มันหันไปทางอู๋เฟิง ความรู้สึกตึงเครียดแผ่ไปทั่วทั้งบริเวณ กระบี่ธาตุมารสีดำกลับคืนสู่ข้างกายอู๋เฟิงตั้งแต่เมื่อใดไม่มีผู้ใดทราบ

อู๋เฟิงยิ้มแย้มกล่าวออกว่า “เล่าเติ่ง ท่านอย่าได้กลัวให้มากนักเลย สหายเหล่านั้นเพียงต้องการกระบี่ ”

สิ้นคำของอู๋เฟิง ขบวนม้าที่ห่อมาแต่เชิงเขาพลันรั้งไว้ห่างจากคนทั้งสองเพียงสี่ห้าช่วงคน หนึ่งในนั้นกล่าวออกด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ “ท่านประมุขอู๋ กระบี่มารทั้งสองหกสำนักกระบี่มาน้อมรับถึงที่แล้ว”

เล่าเติ่งแค้นเสียงตะเบ็งออกบ้าง “โอหัง อยู่ต่อหน้าท่านผู้อาวุโสยังไม่ทำการคารวะ ยังมีหน้าทวงถามสิ่งของ”

อู๋เฟิงไม่ว่ากระไร เดินสู่เบื้องหน้าผู้คนที่นั่งอยู่บนม้า ท่านเพียงเอามือลูบใบหน้าอาชาสีดำตัวหนึ่ง เหล่าอาชาที่เหลือพลันนั่งลงโดยพร้อมเพรียง ผู้คนทั้งหมดคล้ายกับเสียการทรงตัวล้มครืนไปตาม ๆ กัน

“กระบี่มารอยู่ตรงนี้แล้ว รบกวนท่านทั้งหลายนำไป”

ยังมิทันที่อู๋เฟิงจะกล่าวจบ คนผู้หนึ่งเตะเท้าท่องออกสู่เบื้องหน้า คิดหมายหยิบฉายกระบี่มาร เมื่อร่างของคนผู้นั้นทิ้งลงตรงเบื้องหน้าอู๋เฟิง มือข้างหนึ่งจับไปที่กระบี่ คิดดึงมันขึ้นมากลับพบว่าที่หยิบจับขึ้นมานั้นเป็นกระบี่หนึ่งด้าม กระบี่มาอีกด้ามยังคงอยู่ที่เดิม เป็นว่าบัดนั้นมีกระบี่มารสองด้ามแล้ว

“นี่เป็นลวดลายอันใด?” ผู้ถือกระบี่ธาตุมารกล่าวออกด้วยความตระหนก จากนั้นใช้มืออีกข้างคว้าจับเอากระบี่ที่ปักอยู่ตรงพื้นอีกครา

ผลที่เกิดกลับเป็นเช่นเดิม ขณะนี้กระบี่มารสีดำก่อเกิดอีกด้าม เป็นกระบี่ธาตุมารสามด้าม คนที่เหลือข้างหลังถึงกับยืนนิ่งมองดูสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นด้วยอาการหวาดหวั่น มีเพียงคนผู้หนึ่งเท่านั้นที่ดูเหมือนจะไม่แสดงอาการหวาดกลัวออกมา

คนผู้นี้แต่งกายด้วยเครื่องแบบนักรบ ใบหน้าของคนผู้นี้มีความเป็นผู้นำฝังอยู่ในใบหน้าและท่วงท่าที่แสดงออกทุกขณะที่ก้าวเดินออกมา เมื่อก้าวเท้าออกมาจนอยู่เบื้องหน้าอู๋เฟิงกลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงคารวะนอบน้อม

“ข้าน้อยหม่าหลงฮวย คารวะเล่าอู๋เฟิง ได้ยินกิตติศัพท์ของท่านผู้อาวุโสมานาน ครั้งนี้ได้มีโอกาสชื่นชมฝีมือ นับว่าเป็นวรยุทธ์พรรคมารอันเร้นลับ”

อู๋เฟิงยิ้มอีกครา กล่าวออกบาง “ที่แท้ใต้เท้าหม่านั่นเอง ดูเหมือนว่า หกสำนักเคลื่อนไหวหนนี้มีคนของทางการให้การสนับสนุนอีกแรง ลำบากพวกท่านจริง ๆ”

ใต้เท้าหม่ายังคงรักษาอาการสงบเยือกเย็น “เรียนท่านผู้อาวุโสตามตรง ด้วยกำลังฝีมือของท่านขณะนี้ ข้าพเจ้าเองก็ลำบากใจไม่น้อย คิดเห็นว่าหากไม่เข้าจัดการควบคุม ยุทธ์ภพฝ่ายธรรมะคงไม่อาจนอนหลับโดยสงบในยามค่ำคืน”

“ฮ่าๆ ใต้เท้าหม่ากล่าวยกย่องเกินไปแล้ว เป็นพวกท่านเกรงกลัวกันไปเองกระมัง ยอดฝีมือฝ่ายธรรมะมากมายก็ทำให้พวกเราไม่อาจนอนหลับไหลในยามค่ำคืน”

อู๋เฟิงกล่าวออกด้วยน้ำเสียงทดท้อ ขณะนั้นฝ่ามือทั้งสองปรากฏกระบี่ธาตุมารผลึกเทวะ จากนั้นท่านจึงกล่าวต่อไปว่า

“กระบี่ทั้งสอง ใช่เป็นว่าเราอยากจะครอบครอง หากแต่มีเพียงสิ่งเดียวที่เราอยากกระทำต่อกระบี่ขณะนี้คือทำลายมันให้สิ้น แต่ เราก็ยังไม่สามารถกระทำได้” ท่านหยุดนิ่งครู่หนึ่ง สายตาของท่านเหม่อมองขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง ยินเสียงผู้คนกู่ร้องปลุกเร้าจิตใจตนเองให้ฮึกโหมตลอดเวลา ท่านระบายลมหายใจอีกคราค่อยกล่าวต่อ

“กระบี่อันร้ายกาจนี้มีเพียงสอง ท่านว่าจริงหรือไม่ที่หกสำนักในภายภาคหน้า หากพรรคมารเราสลายตัว พวกเขาเหล่านั้นกลับแบ่งภาคกันเองเพื่อแย่งชิงกระบี่อีกคราหนึ่ง เรื่องราวจะเป็นเช่นนี้หมุนเวียนไม่รู้จักจบจักสิ้น

จากธรรมะเพียงหนึ่งเดียวแปรเปลี่ยนเป็นฝ่ายธรรมะสองสาย ยาวนานเรื่อยไปไม่มีผู้ใดจำความได้ว่าเรื่องราวความขัดแย้งก่อเกิดมาด้วยเหตุประการใด กลับกลายเป็นการบ่มเพาะฝ่ายอธรรมและธรรมะในอีกยุคสมัยหนึ่ง”

ใต้เท้าหม่ารับฟังอู๋เฟิงถึงกับทอดถอนใจ กล่าวขึ้นบ้าง “เป็นอันว่าท่านไม่คิดมอบกระบี่ทั้งสองให้กับฝ่ายใดเลย แล้วท่านคิดเอาอะไรยับยั้งวังวนแห่งนี้เล่า?”

อู๋เฟิงนิ่งงันไปห้วงขณะ กล่าวออกไปอย่างเชื่องช้า “ขณะนี้เราเองก็ยังคิดไม่ออก หากแต่มีความคิดเดียวที่สามารถกระทำได้ในขณะนี้”

“วิธีการอันใด?”

“รักษาสมดุลย์ ดำรงมารและเทวะไว้โดยพันธะสัญญา”

“ด้วยการกระทำเช่นไร?”

“เราคิดนำพรรค์มารออกนอกกำแพงเมือง ล่วงสู่ขุนเขาไร้ร่องรอย กระบี่ทั้งสองเรายังคงมิอาจมอบให้กับผู้ใด ซึ่งเราบอกต่อท่านแล้วว่า เรายังคงคิดทำลายมันอยู่ เช่นนั้นเราเองยิ่งต้องแสดงความน้อมคารวะไมตรีที่เหล่าท่านทั้งหลายชักนำผู้คนมากมายมาส่งข้าพเจ้าถึงเชิงเขา”

อู๋เฟิงกล่าวจบ ใต้เท้าหม่ายังคงอยู่ในอาการเคลือบแคลงสงสัย ชั่วครู่จึงเอ่ยถามขึ้นว่า “แล้วทางฝ่ายเราได้ประโยชน์อันใด?”

อู๋เฟิงยิ้ม ท่านก้าวเท้าออกเดินไปเบื้องหน้าเชิงเขา มองไปเบื้องล่างกล่าวออกไปว่า

“พวกท่านนำกำลังกลับคืนสู่เมืองหลวง โห่ร้องยินดีกับชัยชนะที่สามารถขับไล่พรรค์มารออกนอกกำแพงเมืองได้ ชื่อเสียงของพวกท่านอย่างน้อยสามารถจับจ่ายใช้สอยได้อีกหนึ่งช่วงอายุคน เพียงเท่านี้ก็นับว่าเป็นผลประโยชน์มากแล้ว”

“ท่านมีอะไรยืนยันว่าพวกพ้องของท่านจะไม่กลับมาในกำแพงเมือง?”

“พันธะสัญญา”

“อันใดคือพันธะสัญญา?”

อู๋เฟิงมิได้กล่าวต่อ ท่านหันไปทางเล่าเติ่ง คล้ายกับต้องการให้ใต้เท้าหม่ามองตามสายตาของท่านไป

๐๐๐

เล่าเติ่งเพียงขยับร่างเล็กน้อย ปรากฏดรุณีนางหนึ่ง รูปร่างบอบบางผิวพรรณขาวซีดราวกับหิมะ ทว่าสีหน้าอารมณ์ของนางเมื่อได้มองดูชั่วระยะเวลาหนึ่ง กลับพบความอบอุ่นใจชนิดหนึ่ง ใต้เท้าหม่ามองดูนางเนิ่นนานราวกับต้องมนต์สะกด

เป็นมนต์สะกดที่เป็นลักษณะจำเพาะของผู้คนในพรรคมาร เป็นเสนห์ลี้ลับที่ผู้คนธรรมดาหากมิได้ทำการฝึกฝนวรยุทธ์ ย่อมต้องลุ่มหลงจนแทบคลั่งตาย อู๋เฟิงเห็นใต้เท้าหม่าไม่กล่าวอันใดออกมา ท่านจึงเอ่ยขึ้นว่า

“ใต้เท้าหม่า ธิดาของเราผู้นี้มีนามว่า โหมวตัว (โบตั๋น) ท่านยังวางใจได้อีกหรือไม่ว่าข้าพเจ้าอู๋เฟิงยินยอมให้ธิดาข้าพเจ้าดำรงอยู่ท่ามกลางฝ่ายธรรมะ”

ใต้เท้าหม่ามองโหมวตัว สีหน้าท่านครุ่นคิด เป็นการครุ่นคิดอันหนักหน่วง ‘ไฉนอู๋เฟิงยินยอมมอบธิดาของมันเป็นตัวประกัน ตัวมันขณะนี้หากต่อสู้กับคนทั้งหมดของฝ่ายธรรมะย่อมสามารถทำลายผู้คนได้มากกว่าครึ่ง’ ใต้เท้าหม่ามิอาจคาดคิดต่อ ด้วยเพราะพลานุภาพอันปรากฏต่อสายตาท่านยิ่งตอกย้ำให้ท่านทราบว่า กระบี่มารผลึกเทวะหาใช่เป็นสิ่งของที่จะช่วงชิงได้โดยง่าย

ใต้เท้าหม่าหันไปทางอู๋เฟิง มองผ่านแววตาของมัน ยิ่งคลายถูกดึงดูดเข้าไปในพื้นที่เวิ้งว้างว่างเปล่า จนเสียงผู้คนรอบข้างเฝ้ากระตุ้นเตือนสติของท่านจึงเอ่ยขึ้นมาอย่างเชื่องช้า และ ระวังเป็นอย่างยิ่งในทุกคำกล่าว

“ท่านประมุขอู๋ ท่านมอบนางให้ข้าพเจ้าดูแลนั้นมิใช่ว่าข้าพเจ้าจะไม่เข้าใจในความหมาย หากเพียงแต่ชาวยุทธ์ฝ่ายธรรมะเราถือยิ่งสำหรับชื่อแซ่ ความหมายในชื่อของนางอาจสร้างความครางแคลงใจให้ใครอีกหลายคน”

ใต้เท้าหม่าคล้ายแววตามีประกายวูบหนึ่ง “ข้าพเจ้าคิดว่า สมควรมอบนางให้กับเจ้าสำนักกระบี่บุปผาดูแล ชื่อของนางอย่างน้อยสมควรอยู่ท่ามกลางบุปผา จากนั้นเปลี่ยนชื่อของนางเป็น…”

“กระดังงาอัคคี” ใต้เท้าหม่ากล่าวแล้วแย้มยิ้ม

นี่กลับเป็นสมญานามที่ร้ายกาจ ใต้เท้าผู้นี้มิเพียงตั้งชื่อให้นางใหม่เพื่อให้นางยอมรับว่าตนอยู่เหนือนาง อีกทั้งยังแฝงความหมายที่ไม่ดีในชื่อนั้น ชาวยุทธ์ฝ่ายธรรมมะหากเป็นได้ ไม่มีผู้ใดอยากถูกเรียกขานว่ากระดังงาอัคคีเป็นแน่

“แม่นางเห็นว่าชื่อที่ข้าพเจ้าตั้งให้มีความหมายเป็นเช่นไร?” ใต้เท้าหม่าถามโหมวตัว นางมิตอบ ทว่ากลับมีสายตาเย็นเยียบราวกับเงาสะท้อนของภูเขาน้ำแข็งในบึงน้ำ ชั่วครู่นางกลับยิ้มออก ทว่ารอยยิ้มนั้นแทบหยุดลมหายใจใต้เท้าหม่า

๐๐๐

“แม่นาง?” เสียงหนึ่งกล่าวขึ้นอีกครั้ง กระดังงาอัคคีหลุดพ้นห้วงคำนึงหันไปมองยังผู้กล่าววาจาต่อนาง นางยิ้มเล็กน้อย กล่าวตอบไปว่า

“ไม่ทราบผู้ใดใช้ท่านมา?”

ผู้ที่เอ่ยขึ้นมานั้นท่าทางการแต่งกายคล้ายเป็นพ่อบ้านใหญ่ประจำเรือ เป็นบุคคลเดียวกันกับที่เข้าไปพูดคุยกับใต้เท้าหม่าแต่แรก บัดนี้คนผู้นั้นยืนอยู่ตรงหน้ากระดังงาอัคคีแล้ว

“กงจื้อเรียนเชิญท่านเจ้าสำนักที่ห้องชมการแสดงขอรับ” กล่าวจบผายมือออกแสดงท่าทางเชื้อเชิญ

กระดังงาอัคคีก้าวไปข้างหน้าขณะนั้น ไม่ทราบว่านางกำลังคิดประการใดอยู่ บัณฑิตธนูทองกล่าวกระซิบเบื้องหลังนางแผ่วเบาว่า “ไฉนท่านไม่รั้งอยู่เพื่อรอกระบี่โปรยบุปผา?”

นางยังไม่หยุดเดินไปข้างหน้า หากแต่ตอบกลับมาในน้ำเสียงเรียบเฉย

“เห่อผิงเดินทางมาถึงแล้ว ท่านอย่าได้เป็นกังวลเรื่องราวในเบื้องหน้าให้มากนัก”

ตอน ๑๓ : บุปผาร่ายรำ

เรือใหญ่ กลางแม่น้ำฉิว ลอยอ้อยอิง

คล้ายกับว่า มันไม่แยแส กาลเวลา

บนเรือนอกจากมีผู้คนยังมีห้องโถงมากมาย แต่มีไม่กี่ห้องที่ตกแต่งราวสวรรค์วิมาน ในความใหญ่โต มีห้องขนาดเล็กอีกนับไม่ถ้วน มีทางเดินวกวน ซับซ้อนจนอาจหลงทาง ส่วนในสุดของทางเดินมีซอกหลืบ ในซอกหลืบเร้นลับยิ่ง ยิ่งลึกเข้าไปภายในเพียงใด ยิ่งพบเจอแต่ความมืดมิด

ในความมืดมิด ไม่ทราบได้ว่ามีอีกกี่ชีวิตซุกซ่อนอยู่ ในความมืดมิด ยิ่งมิทราบได้ว่า ยังมีอีกกี่มากมายแอบหลั่งน้ำตา

และในความมืดมิด มีความเคลื่อนไหว ในความเคลื่อนไหวในแต่ละครา ย่อมมีจุดประสงค์ในการขับเคลื่อนที่ผิดแผกแตกต่างกัน ใครก็ตามที่เคลื่อนไหวในความมืดมิดย่อมมีจุดประสงค์ที่ไม่อาจเปิดเผย ย่อมเป็นเรื่องราวที่ไม่อาจให้ผู้คนอื่นพบเห็น

ซึ่งในความมืดขณะนั้นคล้ายกับว่ามีเงาภูติพรายสองสายเคลื่อนไหวไปมาระหว่างซอกหลืบ

การเคลื่อนไหวของผู้คน อย่างน้อยย่อมสามารถพบเห็นร่องรอย ยิ่งการเคลื่อนไหวในความมืดมิดของคนทั้งสองอย่างน้อยสมควรทิ้งเงาร่างเอาไว้ให้พบเห็น หากแต่ในความมืดมิดและซับซ้อน เงาร่างผู้คนบางครั้งไม่อาจแยกแยะได้ว่า อันใดจริง อันใดเท็จ อันใดเป็นเงาร่างผู้คน อันใดคือร่างเงาภูติผีปีศาจ

กาลเวลาคล้ายหยุดนิ่งในความมืด แต่กับการเคลื่อนไหวของเงาร่างทั้งสองกลับตรงกันข้าม เงาทั้งสองกลับรวดเร็วยิ่งเมื่อพบแสงสว่างสายหนึ่งส่องผ่านความมืดดำ ในความซับซ้อนของโครงสร้างอาคาร เงาร่างหนึ่งทิ้งร่างลงในมุมหนึ่ง ดวงตาคู่หนึ่งวางทาบผ่านลำแสงที่ส่องจากภายในสู่ภายนอก แสงสว่างเพียงเล็กน้อยแต่บังเกิดเรื่องราวมากมาย

ส่วนเงาร่างอีกสายพริ้วผ่านช่องแสงหนึ่งไปยังอีกช่องแสงหนึ่ง เป็นเวลาเพียงชั่วหนึ่งลมหายใจ ในความมืดก่อเกิดถ้อยความกระแสหนึ่งส่งผ่านอากาศ แต่ทั้งบริเวณกลับมีแต่ความเงียบงัน

“ท่านเห็นว่าเป็นเช่นไร”

ในความมืดมิด อีกเสียงหนึ่งตอบออกมาอย่างแผ่วเบา “ข้าพเจ้าแทบไม่เชื่อสายตา”

“ข้าพเจ้าก็เช่นกัน” อีกเสียงหนึ่งกล่าวตอบ

ภูติผีไฉนกล่าววาจาโต้ตอบกันและกัน เมื่อสามารถกล่าววาจากันได้ ย่อมมิใช่ภูติผี หากแต่เป็นผู้คนที่ล้วนแล้วกล่าววาจาต่อกัน เป็นว่าขณะนั้นมีน้ำเสียงของผู้คนถึงสองคน น้ำเสียงของผู้คนยามเอ่ยวาจากลับแผ่วเบา ด้วยเพราะคนทั้งสองต่างหลบเร้นกายในความมืดมิด

ในความมืดมิด หากได้เฝ้ามองความสว่างไสวภายนอก ย่อมสามารถมองเห็นสิ่งต่างๆได้ชัดเจนกว่าผู้คนที่อยู่ภายใน

แสงสว่างอาบไล้ไปทั่วบริเวณห้องโถง สีเหลืองเรืองรองจากดวงโคมเป็นไปตามจังหวะการจัดวางของผู้ก่อสร้าง ในความโล่งเรียบของผนังภายในกลับมีแพรพรรณหลากสีประดับประดาสอดประสานไปมาอย่างบรรจงวิจิตร

เป็นความขัดแย้งที่งดงาม ผู้คนที่อยู่ในโถงนี้มองไปล้วนแล้วเป็นอิสตรี เป็นอิสตรีเรือนร่างเปลือยเปล่า มีบ้างที่ห่มคลุมร่างกายด้วยผืนผ้าอาภรณ์เนื้อละเอียดเบาบาง หากนั่นก็มิอาจอำพลางความโค้งเว้าของสัดส่วนอันรัดรึงตรึงใจในบุรุษเพศ มองออกว่าพวกนางทั้งหมดนี้เป็นนางรำประจำเรือสำราญแห่งนี้

“จิ้งจอกเฒ่าช่างเลือกทีทาง” น้ำเสียงนั้นคล้ายเย้ยหยัน คำว่าจิ้งจอกเฒ่าหลุดออกจากปาก ย่อมหมายความถึงซินแสเกา ผู้ที่กล่าววาจาหากมิใช่สหายใต้หล้ายังมีผู้ใด

สหายใต้หล้าเฝ้ามองภาพต่าง ๆ ภายในห้องอย่างพิจารณา ดวงโคม แสงไฟ ริ้วผ้า ตลอดจนเรือนร่างของนางงามจำนวนหนึ่ง

ขณะนั้นเองซินแสเกา ส่งกระแสเสียงผ่านอากาศด้วยกำลังภายในลี้ลับ มันเหมือนกับว่าได้กระซิบอยู่ข้างใบหูสหายใต้หล้า

“แล้ว – ไฉนท่านยังรั้งอยู่ที่นี่เล่า?”

สิ้นคำถามของซินแสเกา กลับไร้คำตอบใดกลับมา สหายใต้หล้ากำลังจมดิ่งลึกอยู่กับภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า สายตามันสอดส่ายไปมาคล้ายกำลังค้นหาคำตอบบางอย่างที่มันครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลานับแต่ได้ออกเดินทางออกจากโรงเตี๊ยมวิญญูชน

เรื่องราวของการเคลื่อนไหวของพรรคมาร อาภรณ์ฟ้า การรวมตัวของผู้คนชั้นสูงในเรือใหญ่กลางแม่น้ำฉิว และเหล่านางรำเปลือยเปล่าเหล่านี้เล่า ซินแสเกาไฉนให้ความสนใจกับห้องแต่งตัวของพวกนาง

ขณะที่ใช้ความคิดนั้น สายตาของมันพลับพบเจอบางสิ่งบางอย่างที่น่าสนใจ ‘ดอกโบตั๋น’ สหายใต้หล้าหยุดนิ่งตรงแผ่นหลังของนางรำนางหนึ่ง

นางเป็นสตรีรูปร่างบอบบาง อาภรณ์ที่สวมใส่ขณะนั้นเป็นผ้าแพรบางเนื้อละเอียดเป็นประกายวับวาวอันเกิดจากการปักด้ายสีทองเป็นลวดลายคล้ายสายธารายามต้องแสงจันทรา ดอกโบตั๋นดอกหนึ่งประดับอยู่กลางแผ่นหลังของนาง

รูปสลักมักบอกความหมายและที่มา คนบางคนเกิดมาพร้อมกับรอยสลัก บ้างก็เพาะสร้างขึ้นในภายหลัง สตรีที่สลักดอกโบตั๋นลงบนแผ่นหลังย่อมมิได้มีความอ่านอย่างเช่นสตรีทั่วไป

ซินแสเกาติดตามสายตาของสหายใต้หล้าไป มันไปหยุดลงยังตำแหน่งแห่งเดียวกัน ‘ดอกโบตั๋น’ มันอุทานขึ้นภายในจิตใจ จากนั้นละสายตาจากดอกไม้ดอกนั้นมายังสหายใต้หล้า หากแต่ความมืดมิด เห็นเพียงเงาร่างผู้คน ไม่อาจมองเห็นสีหน้า

๐๐๐

ซินแสเกาเองก็คล้ายว่ามีความเคลือบแคลงสงสัยเกิดขึ้นภายในจิตใจเช่นกัน ผู้คนทั้งสองขณะนั้นหากแม้ความนึกคิดสามารถส่งผ่านถึงกันได้ คงเกิดการถกเถียงกันตลอดเวลา ดอกโบตั๋นสีแดงบนเรือนร่างขาวผ่อง ไฉนรบกวนจิตใจซินแสเกาได้ถึงเพียงนี้ พลันนั้นเองที่ซินแสเกาหวนนึกถึงเรื่องราวของอาภรณ์ฟ้า ของวิเศษที่ผู้คนต่างเดินทางมาเพื่อเชยชม

ดอกโบตั๋น , อาภรณ์ฟ้า คำสองคำนี้ หากกล่าวถึงขึ้นต่างที่ต่างวาระ มันเองไฉนใส่ใจเอาความ ทว่าครั้งนี้ คำทั้งสองเกิดขึ้นพร้อมกัน ในสถานที่แห่งเดียวกัน วูบหนึ่งใบหน้าของซินแสเกาพลันแปรเปลี่ยน นี่กลับเป็นเรื่องราวแทบสามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินเลยทีเดียว หากแต่มันยังไม่อาจกล่าวอันใดออกมาได้ ทว่าที่กล่าวออกมาก่อนกลับเป็นสหายใต้หล้า

“หรืออาภรณ์ฟ้าหาใช่อาภรณ์ฟ้า ดอกโบตั๋น มิใช่เป็นเพียงการร่ายรำ” สหายใต้หล้ากล่าวจบ หยุดนิ่งเฝ้าคอยความเห็นของซินแสเกา

“ข้าพเจ้ามิกล้าคิด ยิ่งมิอาจคาดเดา”

“ท่านทราบหรือไม่ว่าค่ำคืนนี้นอกจาก ใต้เท้าเหลิงเชื้อเชิญชาวยุทธ์ฝ่ายธรรมะมารวมตัวกันเพื่อชื่นชม ‘อาภรณ์ฟ้า’ แล้วยังมีแผนการอันใดอีก?”

“ข้าพเจ้าทราบเพียงว่า ‘อาภรณ์ฟ้า’ หาได้มีจริง การชุมนุมครั้งนี้กลับเป็นอาณัติสัญญาณระหว่างพรรคเที่ยงธรรมทั้งหกสำนัก”

“พรรคเที่ยงธรรมหกสำนัก?” สหายใต้หล้านิ่งคิดเนิ่นนานถึงสำนักทั้งหก อันเป็นสำนักมาตรฐานของชาวยุทธ์ฝ่ายธรรมมะ ผู้คนเหล่านี้น้อยครั้งจะรวมตัวกัน และทุกครั้งที่รวมตัวกัน ย่อมมีเรื่องราวให้ต้องติดตาม มันคิดถึงตรงนี้คล้ายต้องการความคิดเห็นของซินแสเกา

“เพื่อกระไรกัน?” มันกล่าวขึ้น

ซินแสเกาคราง ‘อา’ ครุ่นคิดสืบต่ออีกชั่วลมหายใจเดียว ‘เพื่อกระไร?’ เหมือนกับซินแสเกาได้รับคำตอบแล้ว มือข้างหนึ่งมันขยับ ในฝ่ามือปรากฏอาวุธลับรูปร่างคล้ายเข็มและด้าย ปลายเข็มมีประกายสีครามคล้ายกับอาบยาพิษไว้

“ดอกโบตั๋นดอกนี้สมควรเด็ดออกจากการแสดงในค่ำคืนนี้ มิเช่นนั้นแล้วยุทธ์ภพต้องเกิดการนองเลือดครั้งยิ่งใหญ่”

สิ้นเสียงซินแสเกา มือของมันก็พลันหล่นวูบลงข้างลำตัว อาวุธยังมิได้ซัดออก ตลอดทั้งร่างของมันกลับถูกพลังดัชนีซัดใส่พร้อมกันในคราเดียวสามสิบจุด ตลอดทั้งร่างไร้เรี่ยวแรงเคลื่อนไหว

๐๐๐

สหายใต้หล้ามองร่างซินแสเกาที่พิงเข้ากับผนังฟากหนึ่ง สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้นทั้งรวดเร็วและเงียบเชียบ

“ซินแสเกา – ผิดที่ท่านรู้เรื่องราวมากเกินไป”

มันหยุดกล่าวชั่วครู่ สายตากลับไปจับจ้องยังจุดเดิม คล้ายกับกำลังเฝ้ามองพฤติกรรมของนางรำทั้งหลาย ที่ค่อยๆทยอยเดินออกจากห้องแต่งกาย พวกนางกำลังก้าวเดินออกไปเพื่อทำการร่ายรำ เป็นการร่ายรำที่หนึ่งในมวลบุปผาคือดอกโบตั๋น

ในความมืดมิด มิทราบว่า ใบหน้าของสหายใต้หล้าขณะนั้นบ่งบอกอารมณ์เช่นไรออกมา มันผุดลุกขึ้นออกจากที่หลบซ่อนในมุมมืดหนึ่งกระโดดเข้าหาอีกความมืดมิดแห่งหนึ่ง ท่าร่างว่องไวหากแต่เงียบงัน ราวกับว่ามันได้สวมวิญญาณจอมโจรชุดเขียวอันเรื่องชื่อในวิชาตัวเบา

ซินแสเกานั่งอยู่ตรงนั้นไม่อาจเคลื่อนไหวใดๆ เฝ้ามองเงาร่างของสหายใต้หล้าค่อยๆกลืนหายไปในความมืด

ชั่วเวลาไม่กี่ลมหายใจคล้ายมีเหตุแปรเปลี่ยนกับซินแสเกา เสมือนมีบางสิ่งกำลังสั่นลั่นสะท้านภายในร่างมัน แววตาของซินแสเกาแปรเปลี่ยน ระบายลมหายใจออกคราหนึ่ง อดกล่าวถ้อยคำบางอย่างออกมามิได้

“สหายใต้หล้า หรือที่แท้ ท่านเป็นคนของใต้ฟ้าลี้ลับ”

ซินแสเกามิมีเวลาครุ่นคิด มันรีบผละออกจากพื้นที่โดยพลัน เสียงฝีเท้าของมันแผ่วเบาราวกับลมหายใจเด็กทารก

จากความมืดมิดออกสู่แสงสว่าง แสงสว่างอันมากมายภายนอก บางครั้งแสงสว่างอันมากมายละลานตายังน่ากลัวกว่าความมืดสนิทภายในซอกหลืบ

]]> http://monkey008.wordpress.com/2010/01/01/%e0%b8%81%e0%b8%a3%e0%b8%b0%e0%b8%9a%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b9%84%e0%b8%a3%e0%b9%89%e0%b8%a2%e0%b8%b2%e0%b8%87%e0%b8%ad%e0%b8%b2%e0%b8%a2-%e0%b8%95%e0%b8%ad%e0%b8%99-%e0%b9%91%e0%b9%93-%e0%b8%9a/feed/ 0 monkey008 clip_image002 http://monkey008.wordpress.com/2009/12/25/%e0%b8%81%e0%b8%a3%e0%b8%b0%e0%b8%9a%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b9%84%e0%b8%a3%e0%b9%89%e0%b8%a2%e0%b8%b2%e0%b8%87%e0%b8%ad%e0%b8%b2%e0%b8%a2-%e0%b8%95%e0%b8%ad%e0%b8%99-%e0%b9%91%e0%b9%92-%e0%b8%a3/ http://monkey008.wordpress.com/2009/12/25/%e0%b8%81%e0%b8%a3%e0%b8%b0%e0%b8%9a%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b9%84%e0%b8%a3%e0%b9%89%e0%b8%a2%e0%b8%b2%e0%b8%87%e0%b8%ad%e0%b8%b2%e0%b8%a2-%e0%b8%95%e0%b8%ad%e0%b8%99-%e0%b9%91%e0%b9%92-%e0%b8%a3/#comments Fri, 25 Dec 2009 03:57:44 +0000 monkey008 http://monkey008.wordpress.com/2009/12/25/%e0%b8%81%e0%b8%a3%e0%b8%b0%e0%b8%9a%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b9%84%e0%b8%a3%e0%b9%89%e0%b8%a2%e0%b8%b2%e0%b8%87%e0%b8%ad%e0%b8%b2%e0%b8%a2-%e0%b8%95%e0%b8%ad%e0%b8%99-%e0%b9%91%e0%b9%92-%e0%b8%a3/ ]]>

ความเดิมตอนที่แล้ว

ตอน ๑๒ : ราวกับดอกโบตั๋น

ณ กลางแม่น้ำฉิว

เรือใหญ่ลอยนิ่งไม่แม้แต่จะสะเทือนด้วยระลอกคลื่น เพราะความใหญ่โตของมัน ทำให้ผู้คนบนเรือไม่อาจรับรู้ความเคลื่อนไหวที่ใต้ท้องเรือ เป็นเรื่องดีหรือเรื่องเลวร้ายเพียงใด นั่นย่อมอยู่ที่มุมมอง อาจเป็นเรื่องน่ายินดีสำหรับผู้ได้ประโยชน์ อาจเป็นเรื่องน่าเศร้าใจสำหรับผู้ที่กำลังถูกกร่อนทำลายไปทีละเล็ก ทีละน้อย

ชีวิต บางครั้ง คือความเสื่อมสลายในทุกขณะลมหายใจ อย่างเชื่องช้า

เช่นเดียวกับนาง ก้าวย่างของนางแต่ละก้าวขณะนั้น มองไปอาจดูเชื่องช้า ยาวนาน หากแต่กลับแฝงไว้ด้วยท่วงท่างามสง่า อีกทั้งแสดงออกมาอย่างองอาจผ่าเผย ใบหน้าตั้งตรง ดวงตากวาดมองรายรอบราวกับว่า สรรพสิ่งล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมของนาง ไร้ซึ่งอาการหวาดเกรงผู้คน อาภรณ์สีขาวมีประกายแวววาวราวกับเกล็ดหิมะยามอาบแสงจันทร์กระจ่าง มีเพียงชายแขนเสื้อทั้งสองข้างที่ขลิบแพรไหมย้อมสีแดงสด

เป็นสีแดงสดเฉกเช่นสีของดอกโบตั๋น

มือเรียวยาวขาวนวลเมื่อยามต้องแสงจันทร์ เส้นผมของนางดำขลับเงางามจากต้นจรดปลาย ลึกลับดุจดั่งลอนคลื่นมืดมิดใต้สุดท้องมหาสมุทร ใบหน้านางทรงไข่รับเข้ากับดวงตากลมโตของนาง ริมฝีปากเล็กบางมีสีชมพูมันเงา นามที่ใช้เรียกนางกลับเร้าร้อนประหนึ่งเปลวอัคคีแห่งมวลบุปผา

“กระดังงาอัคคี ที่แท้เป็นท่าน”

ใครคนหนึ่งเอ่ยทักทายนางอย่างเป็นกันเอง เสียงของคนผู้นั้นก้องกังวานและทรงอำนาจ เป็นบุรุษผู้หนึ่งซึ่งสวมใส่อาภรณ์อย่างเป็นทางการปักดิ้นด้วยทองคำเงาวับ บ่าวไพร่ที่ติดตามอยู่หนหลังแต่งกายรัดกุมในชุดสีเข้มทว่ากลับดูหมองหม่น มองออกว่าเป็นองครักษ์ระดับสูงในกรมกอง บุรุษผู้มาถึงย่อมต้องมีตำแหน่งที่ไม่ธรรมดาในบ้านเมือง คำที่กล่าวออกมาว่า ‘ที่แท้เป็นท่าน’ ย่อมหมายถึงผู้คนทั้งสองต่างรู้จักกันมาก่อน

กระดังงาอัคคียิ้มเมื่อเผชิญหน้ากับคนผู้นี้ “คารวะใต้เท้าหม่า”

จากนั้นเดินผ่านบุรุษผู้นั้น และ กลุ่มคนที่ยืนเรียงรายสองข้างทาง แสงโคมส่องสว่างในห้องโถง ความสว่างไสวคล้ายบรรจงสาดส่องไปที่นางเพียงผู้เดียว ผู้คนที่ยืนอยู่ก่อนนั้น พลันจ้องมองนางเป็นตาเดียว เป็นดวงตาที่หลากหลายอารมณ์ ทั้งยกย่อง ทั้งหมิ่นแคลน ทั้งโง่งม ทั้งเหม่อลอยเปลี่ยวเปล่า เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

สายตาผู้คนบ่งบอกเรื่องราวมากมาย ประกายตาของนางกลับมิได้เหมือนผู้คนทั่วไป เพราะคนทั่วไปมิได้เป็นเช่นเดียวกับนาง คนเหล่านั้นจึงมีความคิดที่ผิดแผกกันออกไป เมื่อเห็นนางมิได้ให้ความใส่ใจกับบุคคลที่ขึ้นชื่อว่า ‘ใต้เท้า’ ผู้คนเหล่านั้นได้แต่ใช้สายตาที่หลากความคิด เฝ้ามองนางเดินผ่านไปอย่างเงียบงัน

นางเดินไปอย่างเชื่องช้า ยังสุดทางเดิน จากนั้นหยุดที่ตรงนั้น และหันหลังกลับมา ยืนสงบนิ่ง สายตาของนางมิเพียงคมกริบ หากแต่กลับแฝงไว้ซึ่งม่านบางเบาผืนหนึ่ง สะกัดกั้นมิให้ผู้ใดในที่แห่งนี้เข้าใกล้ตัวนาง นางไม่กล่าวอันใดอีก คล้ายกับว่าเฝ้าคอยให้เรื่องราวต่างๆ ดำเนินผ่านไปตามธรรมชาติ

เป็นตามธรรมชาติอย่างที่สมควรจะเป็น

เช่นเดียวกับดอกโบตั๋น ที่มิเคยแปรผันไปตามถ้อยคำบงการของผู้ใด หรือยินยอมพร้อมก้มศีรษะให้กับกระแสสังคมที่กดดันรอบข้าง

เรื่องราวของดอกโบตั๋นเป็นตำนานที่เล่าขานสืบต่อกันมาเพื่อยกย่อมความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวของดอกโบตั๋น ที่ไม่ยินยอมเบ่งบานตามคำบงการของพระนางอู๋เจ๋อเทียน

ในอดีตกาล มีอยู่คราหนึ่ง ที่พระนางอู๋เจ๋อเทียนได้มีโอกาสออกเดินชมอุทยานดอกไม้ ซึ่งหลังจากที่หิมะโปรยปรายภายในอุทยานล้วนแล้วมีแต่ความขาวโพลนของหิมะ พระนางจึงมีดำริว่า “หากขณะเวลานี้ บรรดาบุปผาชาตินานาสามารถเบ่งบานได้ในเวลาเช่นนี้ก็คงจะดีมิใช่น้อย”

เมื่อพระนางมีดำริเช่นนี้แล้ว จึงได้รสจนาเป็นภาษกวีลงในกระดาษ จากนั้นให้นางสนองที่อยู่รายข้างนำกระดาษแห่งพระประสงค์ไปเผาไฟเพื่อแจ้งหมายความตั้งพระทัยเหล่านั้นสู่สรวงสวรรค์เบื้องบน เดือดร้อนไปถึงเหล่าเทพยาดาแห่งบุปผา ที่ต่างต้องเตรียมการให้ดอกไม้ทั้งหลายในสวนเบ่งบานก่อนเวลาอันควร

จะมีก็เพียงแต่ดอกโบตั๋นเท่านั้น ที่มิยินยอมทำตามที่พระนางร้องขอ ด้วยเพราะดอกโบตั๋นเห็นว่า อันดอกไม้มีฤดูกาลที่จะเบ่งบานไปตามเวลา การที่พระนางทำเช่นนี้มิใช่เป็นการฝืนธรรมชาติหรอกหรือ

ครั้งเมื่อถึงเวลาที่พระนางอู๋เจ๋อเทียนออกประพาสอุทยานอีกครา ครั้งนี้ดอกไม้ในอุทยานต่างเบ่งบานโดยพร้อมเพรียง เป็นที่งดงามยิ่งนัก มีเพียงดอกโบตั๋นเท่านั้น ที่มิได้เบ่งบาน พระนองเห็นเช่นนั้นจึงมีรับสั้งให้ทหารเผาทำลายดอกโบตั๋นในอุทยานทั้งหมด

อีกทั้งให้นำเอาดอกโบตั๋นทั้งหมดที่อยู่ในเมืองฉางอันไปทิ้งไว้บนเขาลั่วหยาง ทว่าเมื่อดอกโบตั๋นเดินทางไปถึงเขาลั่วหยางแล้ว กลับเบ่งบานงดงามอย่างวิจิตรตระการตา เป็นที่ชื่นชมของเมืองลั่วหยางนับจากนั้นมา

ผู้คนมักเปรียบเทียบอิสตรีงดงามดั่งบุปผา นั่นย่อมต้องเป็นบุปผาที่คลี่บานอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ หาได้เบ่งบานออกเพราะคำบงการของผู้ใด กระดังงาอัคคีเป็นอิสตรีเช่นนั้น

เป็นอิสตรีที่มีความกล้าหาญดุจเดียวกับดอกโบตั๋น

ห้องโถงใหญ่ มีดวงโคมมากมายให้ความสว่าง ผู้คนราวกับตัวหดเล็กลงเมื่อเทียบเคียงกับความกว้างใหญ่ภายใน เมื่อมองกวาดไปทั้งห้องโถงกลับพบเห็นป้ายไม้กว้างขนาดสี่วาเศษยาวนับสิบวา

เป็นไม้ท่อนใหญ่เมื่อนึกย้อนไปถึงเมื่อมันยังคงเป็นลำต้น แผ่นไม้สลักอักษรจมลึกไปในเนื้อไม้หนึ่งเชียะ คำที่สลักอ่านได้ความหมายว่า ‘โถงเที่ยงธรรม’

“เฮอะ!!.. ข้าพเจ้าคิดอาเจียนในโถงเที่ยงธรรม” เสียงคนผู้หนึ่งดังขึ้นเบื้องหลังนาง

เบื้องหลังนางย่อมมีผู้คน เป็นผู้คนที่รู้จักกล่าววาจาเย้ยหยันเป็นพิเศษ คนผู้นั้นย่อมเป็นใครอื่นไปมิได้

‘บัณฑิตธนูทอง’ ผู้ซึ่งวางท่าทางสงบสุขุม มันยืนนิ่งไม่ห่างจากกายนางเท่าไรนัก กริยาของมันผิดกับก่อนหน้า ที่มันดูจะคึกคักกับการได้ขึ้นมาบนเรือใหญ่กลางแม่น้ำฉิวแห่งนี้ ทว่านอกจากมันแล้วกลับไม่พบเงาร่างของซินแสเกาและสหายใต้หล้า

หรือผู้คนทั้งสองมิได้ติดตามขึ้นเรือ

-ตอน ๑๑ : เล่ห์ฅน-

“มีเพียงไม่กี่คนในยุทธ์ภพเท่าที่เราพอจะเอ่ยนาม เหล่าจอมยุทธ์ที่ยินยอมแลก ระหว่าง ชัยชนะ กับ สันติภาพ เล่าเติ่ง ระหว่างเรากับท่าน ระหว่างชัยชนะกับสันติภาพ สิ่งใดสำคัญยิ่งกว่า”

-เล่าอู๋เฟิง-

๐๐๐

“เห่อผิง เจ้าแทงข้าฯ”

สิ้นเสียง เถ้าแก่หลงคำรามร้องด้วยความเจ็บปวด เสียงตึงตังคล้ายผู้คนล้มตัวเกลือกกลิ้งไปกับพื้น ไม่นาน เมื่อกาลเวลาเคลื่อนผ่าน ความเงียบงันบังเกิดอีกครา

พลันนั้นเกิดเสียงปึงปังด้านหน้าโรงเตี๊ยม ทำลายความสงบ มีคนเดินนำเข้ามาก่อน ในความมืด มีสามสี่คนที่ถือโคมไฟ แสงสว่างจากดวงโคมส่องกวาดไปทั่วบริเวณ ภายในโรงเตี๊ยมพบเห็นเพียงเหล่าเติ่ง เป็นมันที่ยืนสงบนิ่งเพียงผู้เดียว ผู้คนในโรงเตี๊ยม กลับอันตรธานไปหมดสิ้น

“พวกมันเล่า?” บุรุษผู้หนึ่งกล่าวออกด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก ในน้ำเสียงคล้ายแฝงไว้ด้วยอำนาจบางอย่าง เป็นอำนาจที่ผู้คนปั้นแต่งขึ้นภายใน เหล่าเติ่งหาได้รับรู้สักเพียงนิดถึงกระแสอำนาจที่คนผู้นั้นต้องการสำแดงออกมา

“หลงซีฮั้ว เล่า?”

ไม่มีคำตอบจากเหล่าเติ่ง

จากนั้นเพียงชั่วลมหายใจเดียว ปรากฏผู้คนสวมใส่ชุดสีดำนับร้อยในมือถืออาวุธหลายชนิด ผู้คนเหล่านั้นต่างกรูเข้ามาภายในโรงเตี๊ยมวิญญูชน ผู้ที่ก้าวเข้ามาคนแรก เดินเข้าหาเหล่าเติ่ง มันเว้นระยะห่างจากเหล่าเติ่งสามสี่ก้าว ในดวงตาแฝงความระแวดระวัง คล้ายกำลังสำรวจบางสิ่งบางอย่างจากมัน

ผู้มาถึงค่อยๆวาดโคมไฟในมือออกไปข้างๆ แสงสว่างจากโคมทำให้พบเห็นกองโลหิตกองหนึ่ง เป็นโลหิตสีแดงข้น คนผู้นั้นค่อยๆเดินเข้าไปใกล้กองโลหิตนั่นยิ่งขึ้น พบเห็นร่องรอยการเคลื่อนไหวของรอยเท้า

“มันไปแล้ว”

เหล่าเติ่งเอ่ยประโยคแรกหลังจากดำรงสภาวะเงียบงันเนิ่นนาน ผู้ที่มองไปคล้ายเป็นหัวหน้ากลุ่มคนนับร้อย มีสีหน้าสงสัย “ไฉนท่านไม่ติดตามมันไป?”

สิ้นเสียงคนกล่าววาจา ยังมีกลุ่มคนอีกมากมายที่กรูเข้ามาภายในโรงเตี๊ยม ผู้เป็นหัวหน้าออกคำสั่งให้ค้นหาบางอย่าง เหล่าเติ่งยังคงยืนนิ่งตรงตำแหน่งเดิมมิผิดเพียง มันคล้ายต้องการเอ่ยวาจาบางอย่าง และคล้ายต้องการบอกกล่าวให้ได้

ผู้เป็นหัวหน้าคนนับร้อยสังเกตเห็นสิ่งปกติ “ท่านผู้อาวุโสเป็นเช่นไรแล้ว ไฉนท่านไม่อาจเคลื่อนไหว? หรือว่าท่าน…” กล่าวยังไม่ทันสิ้นคำ ประตูโรงเตี๊ยมที่ถูกเปิดออกแต่แรกกลับกระแทกปิดดัง ‘ปึง’ ลมกระโชกเข้าภายในแรงสะเทือนทำเอาดวงโคมที่ถือดับวูบลง พลันขณะนั้นเกิดเสียงผู้คนร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด ผู้คนในชุดดำมากมายคล้ายอยู่ในความสับสน และในขณะนั้นเอง เสียงเหล่าเติ่งดังก้องขึ้นไปทั่วบริเวณ

“พวกเจ้าอยู่ในความสงบ อย่าได้ขยับตัว”

“เพราะอันใด ไฉนจึงเป็นเช่นนี้” เสียงผู้เป็นหัวหน้ากล่าวออก น้ำเสียงยังคงรักษาความสงบนิ่งไว้ ด้วยเพราะมันต้องแสดงออกซึ่งความเป็นผู้นำ

“นี่เป็นกับดัก หลงซีฮั้วจิ้งจอกเฒ่ากลับซุกซ่อนกลไกไว้ในโรงเตี๊ยม”

“จากนี้เป็นอย่างไร? ท่านไฉนไม่หาทางแก้ไข”

สิ้นเสียงผู้คน กลับเกิดเสียงร้องของใครบางคนกู่ร้องด้วยความเจ็บปวด เสียงล้มลงตึงตัง เสียงโหยหวนนั้น คล้ายกับสามารถเข่นฆ่าทหารได้ทั้งกองทัพ เสียงนั้นค่อยๆแผ่วเบา กลับกลายเป็นเสียงหอบหายใจ และเป็นเสียงผู้คนขาดใจตาย ขณะนั้นทุกคนที่อยู่ในโรงเตี๊ยมกลับสงบนิ่ง ไม่มีผู้ใดกล้าขยับร่างกายแม้แต่นิดเดียว

ในความมืดมิด ไม่มีผู้ใดเห็นผู้ใด มีเพียงความมืดมิดเท่านั้นที่เห็นผู้คน เหล่าเติ่งในความมืดมิด บัดนี้คิดกระทำการอย่างไรกัน

๐๐๐

บึงน้ำกว้างไกลสุดตา ศาลาหลังน้อยยังคงนิ่งสงบ เพียงเฝ้ามองอาการเคลื่อนไหวของสรรพสิ่งต่างๆรายรอบ ผู้คนเคลื่อนไหว ใช่หรือไม่ว่า ย่อมมีความหมายสองประการ หนึ่งเพื่อทำลาย สองเพื่อดำรงรักษาดูแล

ยาจกเจียมพลิกร่างกลางเวหา ร่างกายบิดเบี้ยวดั่งปลาไหล ม่านน้ำหมุนเป็นวงเกลียวโอบล้อมรอบจากนั้นขมวดลง-เล็กแหลมคม พุ่งเข้าหามันทุกขณะจิต ยาจกเจียมมิมีเวลาคร่ำครวญ มันครุ่นคิดหาทางออกของตัวในชั่วพริบตา

พลันตวัดเท้าออกวูบหนึ่ง

รองเท้าฟางข้างหนึ่งพุ่งแหวกอากาศ ไบหยุนวางฝ่ามือลงข้างตัวจากนั้นวาดออกสู่เบื้องหน้าอีกครา พลันเกิดสายน้ำบรรจุลมปราณอีกกระแสหนึ่ง แบ่งแยกจู่โจมมายังรองเท้าฟางข้างนั้น

ยาจกเจียมกู่ร้องเสียงดังตามหลัง

“เด็กน้อย ดูสิว่ารองเท้ายาจกรสชาติเป็นเช่นไร!”

พลังเสียงนั้นส่งให้รองเท้าฟางพุ่งเข้าหาสายน้ำที่สวนทางกลับมา ส่วนตัวมันเองใช้เวลาเพียงเศษเสี้ยวพริบตาหมุนร่างม้วนเป็นวงกลม ยามนี้คล้ายลูกข่างมนุษย์ เกิดสภาวะแรงดึงดูดสายน้ำเข้าหาตัวมันเอง ลดทอนสภาวะเกรี้ยวกราดของสายน้ำได้

เหตุแปรเปลี่ยนครั้งนี้เหนือการคาดหมายของไบหยุน นางขมวดคิ้วงามเข้าหากัน วารีแหลมคมสายนั้นชำแรกรองเท้าฟางออกเป็นเสี่ยง ทว่าเบื้องหลังรองเท้าฟางกลับปรากฏมีดสั้นขนาดเท่าฝ่ามือทะยานแหวกอากาศสืบเนื่อง มีดเล่มนั้นทะลวงผ่านม่านน้ำของนางมา กระแสลมปราณในคมมีด สัมผัสได้ถึงความกราดเกรี้ยว

นางดีดตัวออกจากเรือเพื่อหลบหลีกการโจมตี ส่งผลให้พลังลมปราณวารีของนางแปรเปลี่ยนสภาวะ จากแหลมคมเป็นอ่อนละมุนดังสภาวะแรกเริ่ม ระหว่างนางกับ ยาจกเจียมขณะนั้นคล้ายดั่งวิหกนิลเหินเวหา พุ่งสวนกันกลางท้องนภา แต่มิได้เกิดการปะทะกัน

ยาจกเจียมพ้นสภาวะแหลมคมมาได้ กลับมิเลิกรา มันยังรักษาสภาวะสืบเนื่อง เร่งท่าร่างผ่านอากาศลงยังหัวเรือของไบหยุน

ส่วนนางอาศัยท่วงท่าท่องเมฆาเคลื่อนไหวผ่านอากาศและเวิ้งน้ำ ปลายเท้านางแตะยอดศาลาเรือนน้อย ท่วงท่านั้นนุ่มนวลคล้ายบรรจงให้ความสำคัญต่อศาลาหลังน้อยที่ดูอ่อนแอ มือทั้งสองข้างนางยังคงไพล่ไว้ด้านหลัง ตามองต่ำ สีหน้านางกลับมาเยือกเย็นยิ่งกว่าเมื่อครู่ ไม่อาจบรรยายได้ว่า ขณะเวลานั้น นางมีความคิดอันใดแอบแฝงอยู่

ยาจกเจียมมิได้เหลือบแลนาง กลับมุ่งไปที่เด็กหนุ่มที่เคยยื่นอยู่เบื้องหลังไบหยุน มันขณะที่พุ่งร่างเข้าหา มือข้างหนึ่งของมันกลับซุกเข้าไปในเสื้อ วูบหนึ่งที่มันตวัดฝ่ามือซัดกลับออก เกิดประกายดาวหลายจุดพุ่งเข้าหาเด็กหนุ่ม

มันยังคงยืนนิ่งสงบไม่ขยับเขยื้อน คล้ายไม่มีเรื่องราวอันใดเกิดขึ้นเบื้องหน้า ดวงตามันยังคงจับจ้องไปที่ภายในเรือของใต้เท้าเหลิง มือข้างหนึ่งที่ถือกระบี่สีดำลี้ลับเพียงใช้ข้อนิ้วหัวแม่มือดันกระบี่ออกจากฝัก

คมกระบี่ที่ไม่มีประกาย

วูบเดียวที่ยาจกเจียมเห็นคมกระบี่ ใบหน้ามันถอดสี รั้งสภาวะพุ่งเข้าหาเด็กหนุ่ม พลิกตัวกลับร่างกลางคัน เตะเท้าออกจากเรือของนางอย่างเร่งร้อน ประกายดาวที่ซัดออกเมื่อครู่กลับอันตรธานลับหายไปในความมืดมิดของคมกระบี่ ในความเงียบงันคล้ายสดับได้เพียงเสียงหายใจของยาจกเจียม

ร่างของยาจกเจียมกลับมาถึงเรือของใต้เท้าเหลิง มือข้างหนึ่งซุกเข้าในอกเสื้อ อีกข้างหนึ่งยึดจับเอาหัวเรือเป็นที่มั่น เรือโยกไหวเล็กน้อย จากนั้นกระแสน้ำข้างเรือกลับตีวงถี่ คล้ายถูกคลื่นพลังบางอย่างเร่งเร้า ในดวงตาของยาจกเจียมมีเพียงจับจ้องไปที่กระบี่ในมือเด็กหนุ่ม

“เจ้า!.. เจ้ามีความเกี่ยวข้องใดกับเล่าอู๋เฟิง” เสียงยาจกเจียมเกรี้ยวกราด เป็นมันคล้ายอยู่ในอาการตื่นตระหนกต่อกระบี่ดำลี้ลับเบื้องหน้า

“ไบหยุน นี่มิได้อยู่ในข้อตกลง” ยาจกเจียมตวาดก้อง ขณะนั้น ใต้เท้าเหลิงคล้ายกึ่งหลับกึ่งตื่น เดินโซเซออกมาจากห้องเรือที่มันถูกดึงร่างรั้งไว้เมื่อครู่ เมื่อเดินออกสู่ภายนอกพบเหตุแปรเปลี่ยนเบื้องหน้า ร่างกายคล้ายถูกตรึงไว้ไม่ให้ขยับไหว

“เกิดเรื่องราวอันใดขึ้น ยาจกเจียมท่านมีความอธิบายเรื่องราวหรือไม่?” ใต้เท้าเหลิงกล่าวออกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มือทั้งสองข้างทิ้งลงข้างลำตัว ไม่ขยับ

“เห็นทีว่า อธรรมประจิมจะละเลยข้อตกลงระหว่างเราเสียแล้วขอรับใต้เท้า”

“เรื่องราวเป็นอย่างไร?”

“อธรรมประจิมนำพากระบี่มารของอู๋เฟิงข้ามกำแพงเมือง นี่กลับเป็นเรื่องราวร้ายแรงยิ่งกว่าคิดหมายครอบครองบุปผาขจรไกล”

ไบหยุนยังคงนิ่งสงบ ไม่มีผู้ใดทราบว่านั่นหมายถึงอะไร ใต้เท้าเหลิงสีหน้าเคร่งเครียด “อู๋เฟิง มัน-มันไฉนปรากฏตัวในยุทธ์ภพอีกครา” มือของมันข้างหนึ่งคล้ายกับพยายามยกขึ้น

“เรียนใต้เท้า เด็กหนุ่มเบื้องหน้า ที่อยู่ในมือมันย่อมเป็นกระบี่มารเล่มนั่นเป็นแน่” ยาจกเจียมกล่าวด้วยน้ำเสียงลนลาน

ใต้เท้าเหลิงขณะนั้นยกฝ่ามือขึ้นกำมือแน่น คล้ายเป็นสัญญาณบางประการ ขณะเดียวกันนั้น ไบหยุนกลับปรับเปลี่ยนท่วงท่า มือทั่งสองข้างของนางคลายออกจากหลังแต่เมื่อใดไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น ขณะนี้ฝ่ามือทั้งสองข้างของนางคล้ายกับกำลังร่ายรำนิ้วมือไปมา จากนั้นนางเอ่ยวาจาเป็นหนแรก หลังจากเงียบงันยาวนาน

“ ใต้เท้า ดูเหมือนท่านเองก็ละเลยเงื่อนไขระหว่างเราเช่นกัน”

ยาจกเจียมรู้สึกเย็นวาบที่ใบหน้า กลิ่นคาวโลหิตแตะจมูก รู้สึกได้ว่าใบหน้ามีโลหิตหลั่งออกมา มันคิดขยับมือและพลิกร่างกลับไปยังใต้เท้าเหลิง แต่มันเปลี่ยนใจ กลับกู่ร้องออกด้วยกำลังภายในผ่านท้อง ไม่แม้แต่จะขยับปาก

“อย่าได้เคลื่อนไหว”

เสียงร้องนั่นก้องสะท้านไปทั่วผิวน้ำ ก่อเกิดลอนน้ำเป็นคลื่นสูงต่ำ

ยาจกเจียมกล่าวกับผู้ใด? เมื่อลมตีเข้าฝั่ง ปลายหญ้าที่ริมฟากกลับโยกโยนใบไปมา พบเห็นเงาดำมากมายริมฝั่ง อีกทั้งในผิวน้ำมีเงาร่างนับร้อยลอยคออยู่ในน้ำ ทุกร่างที่อยู่ในน้ำนิ่งสงบ และมีประกายแวววาวสะท้อนแสงจันทร์ เป็นประกายจากปลายลูกเกาทัณฑ์

เกาทัณฑ์นับร้อยเล็งเข้าหาไบหยุน นางมิได้มองเงาร่างเหล่านั้น มือทั้งสองของนางยังคงสภาวะเดิม

“ไบหยุน เจ้าคิดข่มขวัญผู้อาวุโสแล้ว ไฉนเจ้ากับข้าฯไม่กล่าววาจากันแต่โดยดี”

“ผู้อาวุโสเจียม พวกท่านซุกซ่อนกองกำลังนับร้อย เราเป็นถึงธิดาของประมุขพรรค์กลับเดินทางมาพบใต้เท้าเพียงสอง เป็นผู้ใดกันที่คิดข่มขวัญผู้คน”

ยาจกเจียมหรี่ตาลง คล้ายสำรวจดูสิ่งๆต่างอย่างละเอียดยิ่งก่อนจะกล่าวออกไปว่า

“เจ้าคิดใช้วิชามารอันใดเอาชนะลูกเกาทัณฑ์นับร้อยนับพัน”

“ผู้อาวุโสเจียม ท่านไม่ทราบหรือลืมเลือนไปแล้ว”

“เฮอะ – ใต้หล้ามีสักกี่ผู้คนที่สามารถใช้วิชาฝีมือนั่นได้”

“ท่านไม่เชื่อว่าเด็กน้อยสามารถ”

ยาจกเจียมเงียบงัน มันยังคงนิ่งสงบ ถ่ายทอดกำลังภายในสู่เบื้องล่างประคองผิวน้ำให้ทรงเรือมิให้โยกไหว

“ท่านผู้อาวุโสเจียม อย่างน้อยท่านตอนนี้คล้ายยอมรับว่า เด็กน้อยสามารถใช้วิชานั้นได้จริง”

ไบหยุนเมื่อนางกล่าววาจาออกไป น้ำเสียงของนางเย็นเชียบ เย็นยิ่งกว่าน้ำในบึงแห่งนี้ เด็กหนุ่มผู้ถือกระบี่สีดำ ยังคงยืนอยู่ในท่าเดิมไม่เคลื่อนไหว นางเบือนหน้าไปยังกอไผ่เล็กๆข้างศาลาน้อย ใบหน้าที่งดงามของนางปรากฏรอยยิ้มอันลี้ลับ นางกระดิกนิ้วหนึ่งครา กอไผ่ทั้งกอพลันสั่นไหวเล็กน้อย

เพียงลมพัดผ่านวูบหนึ่ง กอไผ่กอนั้นพลันล่วงลงสู่พื้น เป็นกอไผ่ชิ้นเล็กชิ้นน้อย แต่ละชิ้นเหมือนถูกกระบี่อันคมกริบตวัดออกด้วยความเร็ว ขอบรอยรอบเรียบสนิทไร้ริ้วรอยตำหนิ

“ไหมฟ้าคร่าวิญญาณ อย่าได้มีผู้ใดขยับร่างกาย” ยาจกเจียมกล่าวออกด้วยเสียงในท้องอีกครา ทุกร่างที่อยู่ในบริเวณต่างหยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหว

“ไบหยุน เจ้า!!”

ยาจกเจียมแค้นเสียง มันไม่อาจเคลื่อนไหว ภาพขณะนั้น คล้ายผู้คนนับร้อยถูกสะกดให้ยืนนิ่งราวกับเป็นรูปสลักศิลา สายลมอ่อนๆโชยพัดผ่านผิวน้ำ ลำเรือนิ่งสงบ ผิวน้ำตีลอนเล็กน้อย ความเย็บลูบไล้ใบหน้าผู้คน

ในดวงใจที่ซุกซ่อนภายในยามนี้เล่า ใช่ว่าเป็นน้ำแข็งก้อนหนึ่ง เป็นก้อนหัวใจที่มิอาจสูบฉีดโลหิตแล้วกระนั้นหรือ

ไบหยุนยิ้ม

เป็นรอยยิ้มอันเย็นเยือกไปถึงหัวใจ

๐๐๐

ท่ามกลางราตรี คล้ายมีเงาร่างหนึ่งเคลื่อนไหว เงาดูรูปพิกลร่างนั้นพุ่งทะยานในระหว่างซอกซอยอันมืดมิด อาศัยแสงจันทร์นำทาง อันเงาร่างนั้นแท้จริงแล้วกลับเป็นผู้คนสองคน เป็นคนผู้หนึ่งแบกคนอีกผู้หนึ่ง ในขณะที่ท่วงท่าคล้ายดั่งวิหกเหิน มีเพียงเสียงกระซิบกระซาบในสภาวะเร่งรีบ

“ท่านผู้อาวุโสเติ่งตอนนี้เป็นเช่นไรแล้ว?” บุรุษผู้แบกคนผู้หนึ่งกล่าว

“ไฉนเจ้ากลับไม่ถามว่าเราเสียโลหิตไปมากเพียงใด?” กล่าวจบคนผู้ถูกแบกไว้กลางหลังครวญคราง

“ซีด..อุ๊ย..ข้าฯก็เจ็บเป็นนะ!”

มองไปมองมา ผู้คนทั้งสองย่อมเป็นกระบี่โปรยบุปผาและเถ้าแก่หลงซึ่งมีอาการบาดเจ็บแต่ยังสามารถกล่าววาจาได้

“ผุ้ใดให้ท่านเข้ามารับกระบี่ข้าพเจ้า”

“เด็กโง่ – เจ้าช่างโง่งมไม่ต่างจากไข่เต่าเหล่าเติ่ง”

กระบี่โปรยบุปผายิ่งมีสีหน้าสงสัยขึ้นไปอีก กระแทกร่างลงพื้น สภาวะนั้นหนักแน่น “อ๊าก!!” เสียงเถ้าแก่หลงคำรามด้วยความเจ็บปวด

“เด็กประเสริฐ อุ๊ย.. ไฉนเจ้าไม่ฉุกคิดเพียงนิดเล่าว่า เหล่าเติ่งเป็นผู้ฝึกวรยุทธ์สายมาร ขณะฝึกวิชามันกลืนกินยาพิษมากมาย โลหิตมันย่อมผสมผสานยาพิษมากมาย เช่นกัน สีโลหิตของมันย่อมมิคล้ายเหมือนเราชาวยุทธ์ฝ่ายธรรมมะ เหล่าเติ่งมันก็มิได้ฉุกคิดข้อนี้ มิใช้โลหิตเรายังเป็นโลหิตผู้ใดจึงสามารถหลอกลวงคนพวกนั้นได้”

“ไฉนท่านมิบอกกล่าว ไฉนมิเป็นโลหิตข้าพเจ้า”

“เด็ก โงะ! – เด็กประเสริฐ โลหิตเจ้ามีค่ายิ่ง เรารู้สึกได้ว่าตนเองมีโลหิตเสียมากเกินไป คิดถ่ายเทออกเสียบ้าง ใยมิเป็นผลดีแก่เรา เจ้าอย่าได้กังวลเลย เรื่องราวข้างหน้ายิ่งต้องอาศัยกำลังความสามารถของเจ้าอีกมาก”

กระบี่โปรยบุปผาขณะนั้นจมดิ่งอยู่ในความคิดของตัวเอง มันตั้งคำถามทุกขณะเวลาที่มันพุ่งร่างไปเบื้องหน้า ไฉนผู้อาวุโสเติ่งมิหนีออกมาพร้อมกับพวกเรา ไฉนท่านยังคงอยู่รับมือ เสียงกล่าววาจาโต้ตอบระหว่างหลงซีฮั้วกับผู้อาวุโสยังคงก้องวงอยู่ในสำนึกตลอดเวลา

ในความมืดมิด ผู้คนกล่าววาจาด้วยกำลังภายในอันลึกล้ำ เสียงเหล่าเติ่งดังกังวาน อบอุ่น

“หลงซีฮั้ว เห่อผิงบรรลุเพลงกระบี่บุปผาขั้นสูงแล้ว คงเหลือเพลงกระบี่สุดท้ายของยอดวิชาบุปผาขจรไกลแล้ว เรื่องราวต่อจากนี้ต้องฝากให้ท่านดูแลแล้ว”

“เฮ๊อะ เจ้ามารเฒ่า ทำเป็นวางท่า เด็กน้อยนี้สำเร็จได้เพราะเราชี้แนะเพียงเล็กน้อย มิต้องมากความ”

“จิ้งจอกเฒ่ายังคงหลงตัวเองไม่เปลี่ยนจริงๆ”

“ท่านทั้งสองไฉนคบหากันเป็นสหาย” กระบี่โปรยบุปผาสับสน

ในความมืดมิดมันเห็นคนทั้งสองยืนเคียงข้างกันคล้ายเป็นสหายที่คบหากันมานาน ทว่าเหล่าเติ่งกลับสามารถส่งเสียงเลียนเสียงเถ้าแก่หลงได้ในขณะที่เถ้าแก่หลงกลับฟาดมือไปมา ก่อเกิดเสียงคล้ายผู้คนเคลื่อนไหว

เหล่าเติ่งหันมายิ้มให้กระบี่โปรยบุปผา มันกล่าววาจาด้วยกำลังภายในว่า

“เห่อผิง นี่มิใช่เวลากล่าววาจา ใต้ฟ้าลี้ลับวางแผนร้ายให้ยุทธภพปั่นป่วนอีกครา มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่สามารถสกัดกั้นเรื่องราวเหล่านี้ได้”

สิ้นเสียง นั้น เหล่าเติ่งอาศัยวิชาแปลงเสียง เลียนเสียงกระบี่โปรยบุปผา มือข้างหนึ่งของมันตวัดขึ้น กระบี่กลีบบุปผาแทงโดยที่กระบี่โปรยบุปผาเองก็ยังไม่เข้าใจว่าเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร

กระบี่นั้นพุ่งใส่ร่างของเหล่าเติ่ง เถ้าแก่หลงขมวดคิ้วเข้าหากัน พลันนั้นเองมันกลับพุ่งร่างบังกระบี่กลีบบุปผาไว้ ภาพนั้นยังคงติดตากระบี่โปรยบุปผาจนถึงขณะเวลานี้ มันครุ่นคิดตลอดทางถึงวิชาของเหล่าเติ่ง พรรค์มาร ใต้ฟ้าลี้ลับ หลงซีฮั้ว

“ท่านผู้อาวุโสเติ่งตอนนี้เป็นเช่นไรแล้ว” กระบี่โปรยบุปผาคร่ำครวญ

“ตอนนี้เจ้าไข่เต่านั่นคงกำลังสำราญอยู่กับการฆ่าฅน” เถ้าแก่หลง

“ข้าพเจ้าไม่เชื่อว่าท่านผู้อาวุโสเติ่ง คิดฆ่าผู้คน”

“เราก็ไม่เชื่อ แต่หากผู้คนที่ถูกเข่นฆ่า เป็นเพียงเสียงๆหนึ่งเล่า เรื่องราวเช่นนี้ละที่เหล่าเติ่ง เจ้าลูกไข่เต่าคละคลุ้งชมชอบนักเชียว ฮ่าๆ”

เถ้าแก่หลงหัวร่อ แต่รู้สึกเจ็บแปลบที่บาดแผล มันมองแผ่นหลังของกระบี่โปรยบุปผาที่กำลังแบกมันไปข้างหน้า ในใจกลับอบอุ่นขึ้นมา เพียงกระซิบข้างหูเด็กหนุ่มว่า

“เด็กประเสริฐ วิชาตัวเบาเจ้ามีดีเท่านี้รึ ข้าฯเจ็บบาดแผลไปถึงกระดูกแล้วเว้ย!”

ใบหน้ากระบี่โปรยบุปผาปรากฏรอยยิ้ม มันเกร็งกำลังภายใน พุ่งผ่านม่านราตรี ตรอกซอยบ้านเรือนมืดมิด ทุกคราที่สะกิดเท้าออก แทบไม่ทิ้งร่องรอยและเกิดสุ้มเสียงอันใด เบื้องหน้ามันขณะนั้นพบเห็นประกายระยับของลอนน้ำยามต้องแสงจันทร์

เรือใหญ่กลางแม่น้ำฉิวยังคงลอยนิ่งอยู่เบื้องหน้า

“ท่านอาจารย์ อีกนิดเดียว บาดแผลเท่านี้ เพียงส่งท่านถึงมือซินแสเกา ทุกอย่างจะดีขึ้น”

เถ้าแก่หลงไม่ตอบอันใด

ภายใต้ราตรี มีดวงจันทร์ที่งดงาม หลงซีฮั้วค่อยๆหลับตาลง จนเหลือเพียงความมืดมิดปรากฏ ใบหน้าของมันขณะนั้นประดับไว้ด้วย รอยยิ้มอบอุ่น

๐๐๐

ท่ามกลางลำน้ำ เรือน้อยใหญ่เคลื่อนไหวไปมาเล็กน้อยด้วยกระทบเข้ากับลอนคลื่นที่ตีวงมาจากเรือใหญ่กลางแม่น้ำฉิว แต่นั่นก็มิได้ขวางกั้นมิให้เรือลำเล็กลำใหญ่เล่านั้น มิให้เคลื่อนลำเข้าหา ไม่ต่างกับฝูงปลาแหวกว่ายเข้าหาแสงสว่าง ผิดเพียงว่า ปลายทางแห่งแสงนั้น

เรือใหญ่ที่ประดับธงสีขาวรูปประทับเป็นดอกโบตั๋นสีแดงค่อยๆเคลื่อนเข้าหาเรือใหญ่กลางแม่น้ำฉิว ที่ข้างเรือพบเห็นมีโป๊ะเรือเล็กๆเกาะข้างลำเรือ เป็นแพไม้ที่สามารถเคลื่อนไหวตามสภาวะโยกครืนของสายน้ำ

สหายใต้หล้าเหม่อมองเรือใหญ่นั่น มันค่อยๆขยายใหญ่ขึ้น ยิ่งใหญ่ขึ้นมากไปอีกเมื่อเรือของสำนักกระบี่บุปผาเคลื่อนเข้าเทียบ บัดนี้มันกลับไม่สามารถมองเห็นลำเรือแล้ว ด้วยเพราะความใหญ่โตของมัน

“เด็กน้อย ไฉนเจ้าไม่รีบเร่งผูกเรือเข้ากับหลักเทียบ” ซินแสเกาในชุดพ่อบ้านชรากระซิบบอกสหายใต้หล้าในชุดหนุ่มรับใช้ประจำเรือ สหายใต้หล้าเหลือบเห็นสหายชราข้างกายในชุดประจำสำนักกระบี่บุปผา

มันคล้ายไม่อาจสะกดกลั้นเสียงหัวร่อจากภายในได้ ชุดพ่อบ้านของสำนักกระบี่บุปผายิ่งมองยิ่งคล้ายชุดพวกออกเร่ขายของแสดงปาหี่ตามลานเมืองต่างๆ เพียงแอบหัวร่อในใจเท่านั้นที่สามารถกระทำได้

“เร่งมือหน่อยเจ้าหนู เห็นหรือไม่ว่า ท่านกงจื้อ มารอรับท่านเจ้าสำนักถึงท่าเทียบ”

ผู้ที่กล่าวออกย่อมมิใช่ผู้ใด เป็นบัณฑิตธนูทองในคราบกงจื้อผู้ทรงภูมิ ดูไปดูมาบัณฑิตธนูทองกลับเป็นตัวเลวร้ายที่เลือกเอาบทสำคัญไปเสียแล้ว

“ขอรับนายท่าน” สหายใต้หล้า ได้แต่เพียงกล้ำกลืนความรื่นรมย์ลงลำคอ จากนั้นค่อยโยงเชือกผูกเรื่องเข้ากับหมุดเหล็กที่ตรึงแน่นหนาของโป๊ะเรือใหญ่

ขณะที่มันกำลังผูกรัดเชือกนั้น บุรุษผู้หนึ่ง ใบหน้าขาวกระจ่างเนื่องจากพอกใบหน้าด้วยแป้งฝุ่น มือข้างหนึ่งถือพัดจีบฉลุลวดลายด้วยไม้สมุนไพร ยามพักโบกได้กลิ่นหอมเจือจางไปตามลมที่พัดพา คนผู้นั้นย่อมเป็นกงจื้อกะไหล่เงิน

“อดีตเจ้าสำนัก ยินดีที่เห็นท่านมา ขาดท่านไปแล้ว ราตรีนี้ใช่เหมือนกับขาดหายบางสิ่งบางอย่าง อ่อ – ดั่งเช่นราตรีขาดซึ่งแสงดารา”

กระดังงาอัคคียิ้มเล็กน้อย จากนั้นนางค่อยก้าวออกอย่างเนิบช้า ก้าวผ่านกงจื้อกะไหล่เงินไป

นางไม่กล่าววาจากับกงจื้อแม้แต่คำเดียว

เรือใหญ่ยังคงลอยอยู่ลางน้ำ เรือน้อยค่อยหลั่งไหลเข้ามา ดุจปลาน้อยแหวกว่ายเข้าหาแสงสว่าง ผู้ใดทราบได้ว่า

ภายใต้แสงนั้น มีสิ่งใดรออยู่

-ตอน ๑๐ : มืดมิด-

เสียงลั่นคล้ายโลหะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เข็มบินหมื่นพันจำแลงปะทะเข้ากับบางสิ่ง เกิดประกายเจิดจ้ารายรอบกระบี่โปรยบุปผา แสงจ้าค่อยๆรางลง

กระบี่กลีบบุปผายามนี้คงเหลือยาวเพียงสองเชี๊ย ทว่ารอบตัวกระบี่โปรยบุปผากลับมีโลหะแวววาวคล้ายกลีบดอกไม้หมุนวนรอบกายอย่างเชื่องช้า ประหนึ่งกาลเวลาสยบยอมให้กับลมปราณสงบนิ่ง ก่อเกิดม่านพลังสายหนึ่ง บัดนี้มันอยู่ในท่วงท่าพร้อมตั้งรับ เข็มบินหมื่นพันจำแลงถูกสยบลงบนพื้นอีกครา

“บุปผาคลี่คลาย” เถ้าแก่หลงลอบชมเชยกระบี่โปรยบุปผา ‘เด็กน้อยฝึกฝนฝีมือได้ถึงเพียงนี้แล้ว’ จากนั้นคล้ายกับว่าลืมเลือนเรื่องราวบางประการ ‘อ่า’ เถ้าแก่หลงคราง

เหล่าเติ่งมิได้เกิดอาการประหลาดใจ มันมิได้เหนือความคาดหมาย ‘กระบี่กลีบบุปผา’ คือยอดศาสตราหนึ่งในสิบสามกระบี่เซครา นครที่มีชื่อเสียงด้านคิดค้นสร้างอาวุธมากมาย สิบสามกระบี่คือกระบี่ซึ่งเทพศาสตราในแต่ละรุ่นคิดค้นเพื่อก้าวขึ้นสู่ตำแหน่ง ในรอบยี้สิบปีมีเทพศาตราหนึ่งคน

กระบี่กลีบบุปผาเป็นศาตราประจำรุ่นที่สิบ นับว่าเป็นกระบี่ยุคหลัง พบการแปรเปลี่ยนสุดหยัง ไม่มีผู้ใดทราบได้ว่ามันสามารถพัฒนากระบวนท่าและแปรรูปลักษณ์กระบี่ได้อีกมากมายเพียงใด

มันยิ้มออกอีกคราซัดเข็มบินออกอีกหนึ่งชุด เสียงติงตังเมื่อกลีบกระบี่สะท้อนเข็มบินเหล่าเติ่งกลับมา เหล่าเติ่งลดแขนลงเคลื่อนไหวร่างกายผิดแผกจากที่ผ่านมา

กระบี่โปรยบุปผายังมิเคลื่อนไหว มันมิใช่ไม่ยอมเคลื่อนไหว หากเพียงว่ามันมิอาจเคลื่อนไหว บุปผาคลี่คลายเป็นกระบวนท่าตั้งรับ มิสามารถโจมตีอีกฝ่ายได้ เหล่าเติ่งทราบในข้อนี้เช่นกัน

“เปล่าประโยชน์ – บุปผาคลี่คลายมิต่างจากดอกไม้เบ่งบาน เมื่อถึงเวลา กลีบบุปผากลับร่วงโรย”

เป็นอย่างที่เหล่าเติ่งกล่าว บุปผาคลี่คลายแม้เป็นท่าตั้งรับกลับอาศัยพลังวัตรสองในสี่ส่วน เป็นการขุดหลุมพรางให้กับศัตรูที่มีความดึงดันในตัวตนสูง หากเหล่าเติ่งคิดบุกโจมตี บุฝคลี่คลายจะพุ่งเข้าหาคู่ต่อสู้คล้ายถูกดึงดูดเข้าหากัน มันตอบสนองต่อรูปธรรมแท้ เป็นเช่นนั้น เข็มบินหมื่นพันจำแลงจึงมิอาจหลอกลวงการตอบสนองของกลีบบุปผาคลี่คลายได้

กระบี่โปรยบุปผาเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามไม่รุกไล่เข้ามาลอบคิดว่าผิดท่า ไฉนคนของพรรคมารกลับมีความสงบนิ่งเช่นนี้ ลมปราณฝ่ายอธรรมมักอาศัยการฝึกฝนจากพื้นฐานของอารมณ์รุนแรงกราดเกรี้ยว พวกมันจึงสามารถรีดเร้นกำลังภายในออกมาได้รวดเร็ว ทว่ากับเหล่าเติ่ง มันคล้ายก้อนหินเชียบเย็นที่เคลื่อนไหวได้

หรือมันมิใช่…

คิดได้เช่นนั้นกระบี่โปรยบุปผาแปรเปลี่ยนจากตั้งรับเป็นกระบวนท่าโจมตี กระบี่กลีบบุปผากลับมาอยู่ในสภาวะเดิม คราครั้งนี้เป็นมันเองที่ไม่สามารถสงบลมปราณของตนเองไว้ได้

เถ้าแก่หลงมองทั้งสองอยู่เนิ่นนาน มันค่อยสะบัดฝ่ามือหนึ่งครา ปรากฏลูกคิดคร่ำคร่าใจกลางฝ่ามือ ปากของมันยังคาบกล้องยา ขณะเดียวกันลั่นดัชนีคิดคำนวณค่าเสียหาย

นรก- ดัชนีของมันว่องไวยิ่งกว่าฝ่ามือที่เหล่าเติ่งซัดเข็มบินเสียอีก

เหล่าเติ่งกลับแยกแยะสมาธิได้ดีเยี่ยม ขณะที่เหล่าเติ่งสับเท้าหลบหลีกกระบี่กลีบบุปผา กลับไม่กระทบถูกถ้วยชามจอกชาแม้แต่น้อย คล้ายกับล่วงรู้ว่ามีเถ้าแก่หน้าเลือดค่อยเคาะราคาค่าเสียหายกับมันอยู่

เถ้าแก่หลงกลับร้ายกาจยิ่งกว่า ขณะที่มือหนึ่งดีดลูกคิด อีกมือกลับสามารถแยกแยะบัญชีออกเป็นสองรายชื่อ “บัดซบ” มันสบถคราหนึ่ง ด้วยเสียดายที่กระบี่กลีบบุปผากวาดเอาแต่ความว่างเปล่า มิได้เสียดายที่กระบี่มิได้สะกิดผิวเหล่าเติ่ง หากแต่กระบี่มิได้แตะต้องสิ่งใดในโรงเตี๊ยมเสียมากกว่า

ลมภายนอกโชยผ่านเข้ามาวูบหนึ่ง แสงเทียนใต้โคมสะดุ้งไหว เถ้าแก่หลงเกิดปณิธานวูบเดียวกับแสงไฟ

มันสะกิดเท้าไปที่พื้น เกิดเสียงดังสามคราติดกัน ดวงไฟในโรงเตี๊ยมวิญญูชนพลันดับหมดสิ้น ม่านหน้าต่างถูกคลายลงปิดบังความสว่างภายนอก

“หลงซีฮั้ว เจ้าคิดเล่นสนุกอันใด นี่มีแต่ผลักไส เด็กน้อยลงสู่นรกโดยเร็ว”

เถ้าแก่หลงเปล่งเสียงออกด้วยกำลังภายใน เส้นเสียงนั้นจงใจให้กระบี่โปรยบุปผารับรู้เพียงผู้เดียว

“เห่อผิง เจ้าทราบหรือไม่ไฉนเจ้ามิอาจฟาดฟันถูกตัวมันเสียที”

“ข้าพเจ้าเกรงว่าต้องจ่ายค่าเสียหายในร้านท่านจนหมดตัว ฉะนั้นระวังตัวอย่างยิ่ง”

“เด็กโง่ – เหตุการณ์คับขันเจ้ายังมีใจคิดเรื่องนี้”

“ท่านก็เช่นกัน”

เถ้าแก่หลงสะดุ้งเฮือก จากนั้นเปล่งวาจาต่อไป “ไฟดับแล้ว เจ้าเห็นสิ่งใดบ้าง”

“ข้าเพเจ้าไฉนยังมองเห็นสิ่งใด ท่านอย่าได้รบกวนข้าพเจ้า ตอนนี้ข้าพเจ้ายังรับฟังการเคลื่อนไหวของมันอยู่”

“เด็กโง่ เจ้าช่างโง่งมเหมือนบิดาเจ้า ความมืดมิดอยู่ตรงหน้าเจ้าแล้วเจ้ายังไม่รู้จักมอง”

เสียงกระบี่กระทบเข็มบินเหล่าเติ่งหนึ่งครา ‘อ่า’ คำนวณจากเสียงอุทานกระบี่โปรยบุปผาถูกเข็มบินสี่จุด

“เจ้าเห็นหรือยัง เห่อผิง ฮ่าๆๆๆ”  เหล่าเติ่งหัวร่อ

“เห่อผิงเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ?” เสียงเถ้าแก่หลง

“เห่อผิง เจ้าอย่าเชื่อมัน นั่นมิใช่เสียงของข้า” เสียงของเถ้าแก่หลง

“เห่อผิง เจ้าเชื่อในสิ่งที่ฟังหรือไม่ เห่อผิง ข้าคือหลงซีฮั้ว” เป็นเสียงของเถ้าแก่หลง

กระบี่โปรยบุปผานิ่งงัน มันคล้ายคลี่คลายปัญหาที่ขบคิดมาเนิ่นนานได้แล้ว วางกระบี่ลงข้างกาย สูดลมหายใจเข้ายาวนานหนึ่งครา ลมปราณภายในกระจายออกทั่วร่าง ดวงตารู้สึกอบอุ่น จากนั้นค่อยๆกล่าวออกเชื่องช้า

“เหล่าเติ่ง ข้าพเจ้าฯเห็นท่านแล้ว”

สิ้นเสียงกระบี่โปรยบุปผา คล้ายมีเสียงกระบี่คืนฝัก กระบี่โปรยบุปผาแหลมคม ว่องไว ขณะนี้ใช้ออกในความมืดมิดแล้ว

“เห่อผิง –เจ้าแทงข้าฯ”

เสียงที่กล่าวออกมาคือเสียงเถ้าแก่หลง

-ตอน ๙ ยามวิกาล-

ราตรีหมุนเวียนเปลี่ยนเป็นทิวา ยามวิกาลมืดมิด มีจันทราแสงพราวแห่งดารา ครั้นเข้าสู่รุ่งทิวามีสุริยันอันร้อนแรงกล้า เพียงราตรีนี้เหล่าเติ่งหรี่ตาลงเล็กน้อย คำรามในลำคอ กล่าวออกด้วยน้ำเสียงแจ่มใสว่า

“โอ่- กระบี่กลีบบุปฝา ไม่ได้พบเจอกันนานเหลือเกิน”

มิทันกล่าวจบคำ ความแหลมคมของกระบี่กลีบบุปผาทะลวงแหวกอากาศ เสียงหวีดหวิวกรีดดวงใจปวดแปลบ ผู้คนธรรมดารับฟังเสียงกรีดกระบี่ออกไม่อาจทรงตัว เด็กรับใช้ในโรงเตี๊ยมวิญญูชนใช้มือทั้งสองของตนปิดกั้นการรับรู้เสียงกระบี่ บ้างถึงกับสลบล้มลงตามกัน

เหล่าเติ่งส่งเสียงคำรามคราหนึ่งร่างเงาดุจภูติพรายเลือนหายไปต่อหน้ากระบี่โปรยบุปผา เถ้าแก่หลงเฝ้ามองจากด้านหลังกระบี่โปรยบุปผา มือหนึ่งถือกล้องยาสูบอัดควันยาเข้าไปเต็มปอด จากนั้นโรยควันออกสู่เบื้องบน

สายควันวูบไหวกระจายเป็นม่าน – เหล่าเติ่งปรากฏกายเบื้องบน เถ้าแก่หลงยิ้ม ผลักดันเก้าอี้ตัวหนึ่งเข้าชิดร่างกดลงเล็กน้อย ปรากฏประกายดาววิงวับข้างผนัง

โรงเตี๊ยมวิญญูชนกลับซุกซ้อนกลไกอันซับซ้อนไว้ เห็นจะมีเพียงเถ้าแก่หลงเท่านั้นที่สามารถใช้โรงเตี๊ยมเป็นอาวุธได้

มีดบินชุดหนึ่งพุ่งผ่านอากาศ คะเนจากประกายวาววับเป็นมีดบินเล่มเล็กอย่างน้อยสิบเล่ม เหล่าเติ่งไม่หันมอง หลับตาลง-ระบายลมหายใจ วาดฝ่ามือออก มีประกายเล็กๆพุ่งออกจากปลายนิ้วมือเรียวเล็กแห้งแล้ง เป็นประกายแสงเล็กหรี่สายเดียว

ติง!! เสียงคล้ายโลหะสองชิ้นปะทะกัน มีดบินหนึ่งในสิบเล่มที่พุ่งมากลับพลิกผันแปรเปลี่ยนทิศทาง มีดที่หนึ่งหมุนสะท้อนใส่มีดที่สอง มีดที่สองกระแทกใส่มีดที่สามและสี่ จากสี่กระแทกใส่ห้าและหก จากสามกระแทกใส่เจ็ดและแปด มีดที่สองกระแทกต่อไปยังมีดที่เก้าและสิบ มีดทั้งสิบเล่มเปลี่ยนทิศทางพุ่งเข้าหากระบี่โปรยบุปผาและเถ้าแก่หลง สภาวะที่เกิดขึ้นพลิกแพลงเพียงชั่ววูบเดียว ผู้คนเดินไปมาภายนอกโรงเตี๊ยมเพียงหายใจเข้าออกหนึ่งรอบ

กระบี่โปรยบุปผาหลังจากแทงกระบี่ออกอาศัยด้านหลังเปิดโล่ง ด้ามกระบี่แรกแทงออกด้านหน้าบัดนี้พุ่งสวนกลับมาด้านหลัง เป็นกระบี่ที่ซุกซ้อนกลไกสามารถใช้ปลายกระบี่สองทาง ปลายกระบี่อีกด้านรูดผ่านด้ามกระบี่แทงย้อนกลับไปด้านหลัง สะกิดมีดบินที่เปลี่ยนวิถีมาทางมันกระเด็นออก มีดบินหมุนคว้างปักจมลงพื้นไม้คมมีดไม่เหลือพ้นจากแผ่นพื้น เถ้าแก่หลงยิ้มอีกครา ครานี้มันยิ้มอย่างปรอดโปร่งโล่งใจ

มันดึงตะเกียบจากชุดวางบนโต๊ะขึ้นมาคู่หนึ่ง จากนั้นซัดออกไปยังแจกันอีกด้านของผนัง ตะเกียบคู่นั้นเสียบเข้ากับหูทั้งสองข้างแจกัน พบว่ามีรูเล็กซุกซ้อนอยู่ มีดบินเมื่อครู่ที่พุ่งออกมากลับหวนคืนสู่ผนัง จากแห่งหนที่มันถูกซัดออกมา

เหล่าเติ่งทิ้งร่างลงเบื้องหน้าเถ้าแก่หลง มันมองไปที่ผนังมองไปที่กระบี่โปรยบุปผาที่พลิกแพลงกระบี่ได้อย่างน่าแปลกใจ

ยามนี้ห่างจากกระบี่โปรยบุปผาเพียงหนึ่งช่วงกระบี่ ร่างผอมบาง ใบหน้าขาวซีดภายใต้ผ้าคลุมสีดำทมึนยิ่งเสริมส่งให้น่าครั่นคราม

“หลงซีฮั้ว จิ้งจอกเฒ่ายังมิได้เก็บเขี้ยวเล็บ เป็นเราเฒ่าเลอะเลือนกลับประมาทเจ้าเอง” มันยิ้มคล้ายพบเจอของเล่นชิ้นเดิมที่เคยทำหายไปในวัยเยาว์

“เหล่าเติ่งมารเฒ่าประจิมเช่นกัน ไข่เต่าเจ้าถือว่าไม่คละคลุ้งเกินไป ทว่า… ไฉนมารหัวขนเช่นเจ้ากลับโผล่หัวมาในเวลาเช่นนี้ นี่เป็นว่าทหารชายแดนกำแพงเมืองมิอาจสกัดกั้นพรรคมารได้แล้วกระนั้นหรือ?”

เหล่าเติ่งยืดกายขึ้น มือทั้งสองข้างทิ้งลงข้างลำตัว กระบี่โปรยบุปผาหันหน้ากลับมายังทิศทางเดียวกับมัน กระบี่คืนฝัก กลับอยู่ในท่วงท่าแรกเริ่มก่อนชักกระบี่

“พ่อค้าย่อมเป็นพ่อค้า หลงซีฮั้วท่านย่อมเข้าใจว่าเรามาเจรจาธุรกิจ”

“เรื่องราวที่เจรจามีผลกำไรงามหรือไม่?” เถ้าแก่หลงอัดควันหนึ่งหนก่อนโรยควันออกนอกหน้าต่าง สังเกตเห็นความผิดปกติภายนอก จากนั้นกล่าวต่อไป

“สหายท่านที่เคลื่อนไหวอยู่ภายนอกนั้นเกี่ยวกับการเจรจาหรือไม่?”

เหล่าเติ่งขมวดคิ้ว ใบหน้าสีขาวซีดของมันคล้ายมีความระแวงอยู่บ้าง ดวงตามันกรอกกลิ้งไปมา หลับตาลงคล้ายกำลังคาดคำนวณเรื่องราวบางประการ

“หลงซีฮั้ว-คนภายนอกไม่ว่ามาด้วยเรื่องราวประการใดไม่เกี่ยวข้องกับธุรกิจระหว่างเรา”

“ท่านยืนยันเช่นนั้น”

“ท่านย่อมทราบดี ข้าพเจ้านอกจากต่อยตีกับผู้คน ข้าพเจ้ามิเอาไหนเรื่องโป้ปดผู้คน เปลี่ยนเป็นท่านนั่นก็อีกเรื่องหนึ่ง”

“ฮ่าๆ- ข้าพเจ้าเชื่อท่าน อย่างน้อยเรื่องต่อยตีข้าพเจ้าสู้ท่านมิได้ มิเช่นนั้นท่านคงไม่เหลือไข่เต่าสามารถให้กำเนิดธิดางามงดอย่างไบหยุนน้อย” เถ้าแก่หลงกล่าวจบใช้สายตาคมกริบซัดใส่เหล่าเติ่งจากนั้นคล้ายกับถูกความเศร้าหมองครอบคลุม

“เรื่องราวผ่านมาแล้วผ่านไปดุจสายน้ำ หลงซีฮั้วท่านยังคงกล่าววาจาเช่นนี้เพื่อกระไร”

“ด้วยเราเป็นนักเจรจา”

“จึงกระทำได้เพียง … กล่าววาจาให้เจ้าเจ็บปวดดวงใจกระมัง”

“ท่านมิใคร่รู้รึว่าเราคิดมาเจรจาอันใดกับท่าน”

“เหล่าเติ่ง- ที่ท่านที่กล่าวออกมาข้าพเจ้าคาดคำนวณไว้แล้วสามในสี่ส่วน อีกส่วนที่เหลือข้าพเจ้าคิดอยากให้ท่านเปลี่ยนแปลงความคิด ไม่คิดกระทำเรื่องราวเหล่านั้น เพียงเท่านี้การเจรจาของข้าพเจ้านับเป็นผลสำเร็จแล้ว”

“ท่านเป็นพยาธิในท้องข้าพเจ้าหรือไร ไฉนทราบไปเสียหมดว่าข้าพเจ้ามีขดไส้อยู่กี่ขด กี่ขดเน่าเหม็น”

“นั่นยังไม่อาจทราบได้ว่าท่านใช้วิธีการใดช่วงชิงนางไปจากข้า” เถ้าแก่หลงแค้นเสียงหนักขึ้น เหล่าเติ่งเงียบงันไม่กล่าวอันใดตอบโต้ มันจึงชิงกล่าวต่อ

“นางเป็นอย่างไรบ้าง”

“หลงซีฮั้ว – นางสิ้นแล้ว”

เถ้าแก่หลงชะงักงัน “งั้นท่านเดินทางเข้ามาในเขตกำแพงเมืองด้วยการณ์ใด”

“หลงซีฮั้ว ท่านสามส่วนที่ท่านคาดคำนวณถูกต้อง ส่วนที่เหลือท่านผิดแล้ว ข้าพเจ้ามิเคยคิดขอให้ท่านอภัยต่อนางหรือต่อข้าพเจ้า ข้าพเจ้าเพียงคิดมาส่งข่าวให้ท่านท่านทราบ ข้าพเจ้ามิเคยมั่นใจเรื่องการเจรจามาแต่ไหนแต่ไร ครั้งนี้ก็เช่นกัน เรื่องราวสามส่วนแรกมีแต่ใช้กำลังเข้าต่อสู้แล้ว”

เถ้าแก่หลง “ข้าพเจ้าได้แต่ให้คนรุ่นหลังรับหน้าแล้ว”

กระบี่โปรยบุปผาคล้ายได้รับคำสั่ง สับเท้าเข้าประชิดเหล่าเติ่ง กระบี่ของมันปมเด่นคือความว่องไว หากแต่เมื่อเจอกับคู่ปรับเช่นเหล่าเติ่งแล้ว ความว่องไวมิอาจใช้ออกโดยพร่ำเพรื่อ

เหล่าเติ่งหันมามองกระบี่โปรยบุปผา ยามนี้มันไม่มีประกายตาอีกครั้ง มิมีผู้ใดสามารถอ่านประกายตามันออก การคาดคำนวณย่อมมิอาจกระทำ

กระบี่โปรยบุปผาลั่นกระบี่อีกครา ครานี้แทงออกสามกระบี่โดยพร้อมเพรียง เหล่าเติ่งเพียงยืนมอง คล้ายคนชรามองดูเด็กน้อยเล่นซุกซน กระบี่ที่ซัดออกมานั้นมิอาจสะกิดผิวเหล่าเติ่งได้ มันมิได้ขยับร่างกายไปที่ใด เพียงกระบี่ที่ซัดออกไปหวังหลอกลวงให้ผู้คนหลบหลีก เพลงกระบี่กระแสหนึ่งดุจหลุมพราง ก่อกวนและชักนำให้คู่ต่อสู้คล้อยตามเข้าหาวิถีแห่งคมกระบี่

เพียงแต่ว่า-สำหรับเหล่าเติ่งแล้ว

หลุมพรางเช่นนี้ กลับมิได้อยู่ในสายตามัน

“เหอผิง-เด็กน้อย มีดีเพียงเท่านี้ เฮ๊อะ!! เสียที” น้ำเสียงเหล่าเติ่งปนเย้ยหยัน กระบี่โปรยบุปฝาขยี่เท้ายันร่างตนเข้าหาฝ่ายตรงข้าม ทิศทางเป็นเส้นตรง กระบี่กลีบบุปผาแหวกม่านอากาศอีกครั้ง เสียงหวีดแหลมของมันไม่อาจทำให้จิตเหล่าเติ่งสั่นไหวได้ ทุกกระบี่ที่แทงออกล้วนว่างเปล่า สีหน้ามันขณะนั้นคล้ายกำลังขบคิดเรื่องราวบางอย่าง

‘มารเฒ่าตนนี้ใช้วิชาสายอธรรม ไฉนไม่เกิดอาการพลุ่งพล่านใดๆปรากฏในจังหวะการหายใจในแต่ละย่างเท้า’ ครุ่นคิดถึงตรงนี้พลิกกระบี่จ้วงแทงจากบนลงล่าง คมกระบี่ฝังลึกลงพื้นกระเบื้องโรงเตี๊ยม

เถ้าแก้หลงหรี่ตามอง มองความผันแปรของกระบี่กลีบบุปผา

กระบี่โปรยบุปผาหยุดนิ่งชั่วขณะ กระชับกระบี่แนบแน่นอีกครา คล้ายเกิดม่านสายลมหอบหนึ่งหมุนวนรอบกาย เหล่าเติ่งหยุดเท้าไว้ที่หัวราวบันไดไม้ ภายใต้ผ้าคลุมมีประกายตา คล้ายตั้งท่ากระทำเรื่องราวบางอย่าง ชั่วพริบตา มันสะบัดแขนเสื้อทั้งสองข้างวูบหนึ่ง ครานี้เกิดประกายเข็มนับร้อยนับพันออกจากแขนเสื้อมัน

“หมื่นพันจำแลง” เถ้าแก่หลงอุทาน เป็นกระบวนท่าซัดเข็มบินพันเล่ม หมื่นจำแลง ประกายเข็มทั้งหมดมีทั้งที่เป็นรูปธรรมและนามธรรม เข็มจริงและจำแลงซัดออกมาในคราเดียว ในประวัติศาสตร์คล้ายมีเพียงเล่าอู๋เฟิง(ผู้เฒ่าไร้ร่องรอย)ที่สามารถสยบเข็มบิน ‘หมื่นพันจำแลง’ ได้ คิดถึงตรงนี้หันหน้ากลับไปยังกระบี่โปรยบุปผา

กระบี่โปรยบุปผาเห็นความเปลี่ยนแปรเบื้องหน้ากลับยังคงรักษาอาการสงบนิ่งไว้ ขณะนั้นมันเพียงถอนคมกระบี่ออกจากพื้น ประกายเข็มหมื่นพันจำแลงพุ่งใส่กระบี่โปรยบุปผาดั่งห่าฝน

เป็นห่าฝนที่โปรยปรายมืดฟ้ามัวดิน

ฝน – มีทั้งที่ชื่นเย็นมีทั้งเคลือบแฝงคลีฝุ่นอันเกรอะกรัง

กระบี่ไร้ยางอาย ตอนที่ ๘ : เมฆขาวโปรยวรุณ

เรือใหญ่ ยังคงนิ่งสงบกลางแม่น้ำฉิว สหายใต้หล้าคุกเขาก้มตัวต่ำจนแทบราบไปกับปลายหญ้าที่โบยไหวไปตามแรงลมริมฝั่งแม่น้ำ เหม่อมองท้องฟ้าทอดถอนใจ เหม่อมองลำเรือ-ทอดหายใจอีกครา คิดตั้งคำถามผู้คน แต่มิพบว่าซินแสเกา บัณฑิตธนูทอง อยู่ข้างกายมัน มีเพียงสภาวการณ์เบื้องหน้าของมันขณะนั้น

กระไรกัน?

มันสงสัย ด้วยเพราะเรือน้อยใหญ่ต่างล่องเข้าหาเรือใหญ่กลางนาวา มิเพียงแต่มีพ่อค้าวานิชผู้มั่งมี อีกทั้งยังพบเห็นเหล่าขุนนางจากเมืองเล็กๆข้างเคียง สวมใส่อาภรณ์ประดับยศครบครัน ราวกับว่าพวกมันมีธุระว่าความการกิจบ้านเมืองกันบนเรือสำราญลำนั้น

“กระไรกัน?” สุ่มเสียงหนึ่งดังแผ่วเบามาแต่เบื้องหลัง สหายใต้หล้าไม่ขยับกายแม้แต่น้อย ด้วยเพราะเสียงนั้นเป็นเสียงซินแสเกา

“ท่านถามผู้ใด?” สหายใต้หล้าเอ่ย “ผู้ใดตอบได้ข้าพเจ้าก็ถามให้กับมัน” ซินแสเกาตอบ

จากนั้นมันขยับร่างมาสู่เบื้องหน้า สายตามันกวาดไปในเวิ้งน้ำ กลับไปหยุดไว้ตรงเรือน้อยลำหนึ่ง คิ้วมันขมวดแทบพันม้วนเป็นเส้นเดียว กลืนก้อนอากาศที่ใช้สำหรับหายใจลงคออย่างลำบากยากเย็น สหายใต้หล้าเหลือบดูซินแสเกาลอบคิดในใจ ‘เป็นมันพบเจอผู้ใดกัน?’ ซินแสเกาเป็นนักเลงเก่า สายตากว้างไกลจนผู้คนยากคาดคำนวณ

“บัณฑิตธนูทองเล่า?” สหายใต้หล้าเอ่ยถามเพราะสงสัย

“ระหว่างมานี่ มันพบเจอคนผู้หนึ่ง มิอาจผละมาได้ เพียงบอกให้เราเร่งขึ้นมาบอกข่าวต่อท่านก่อน”

“ข่าวคราอันใด?”

“ท่านทราบหรือไม่ ไฉนผู้คนมากมายมารวมตัวกันบนเรือนั่น” กล่าวจบชี้นิ้วไปยังเรือลำใหญ่

“เพราะกระไร?” สหายใต้หล้าหรี่ตาลงครุ่นคิด

“เพราะค่ำคืนนี้มีข่าวว่า อาภรณ์ฟ้า ปรากฏ” สิ้นเสียงซินแสเกา สหายใต้หล้าคล้ายมีประกายตาแปลกประหลาด

“ท่านว่า อาภรณ์ฟ้า ของวิเศษแห่ง พรรค์ใต้ฟ้าลี้ลับ ปรากฏงั้นรึ”

“นี่เป็นข่าวลือ-ข้าพเจ้าไฉนเชื่อถือ” เงียบเพียงครู่ “ แต่สาระมิใช่ว่า อาภรณ์ ฟ้ามีจริงหรือไม่”

“สาระอยู่ตรงประการใด?”

“สาระอยู่ตรงที่ว่า ผู้คนต่างแห่มาชมดูของวิเศษนั้น”

“ทั้งที่พวกมันไม่เคยเห็นสิ่งนั้นมาก่อน”

“เห็นแล้วอย่างไร ไม่เห็นแล้วอย่างไร ผู้คนฟังข่าวลือเป็นเรื่องประหลาด ขอเพียงเป็นส่วนหนึ่งในขณะกาลนั้นย่อมเพียงพอ อย่างน้อยได้มีโอกาสยืนอยู่ในจุดนั้น หรือท่านไม่อยาก”

“ข้าพเจ้าย่อมอยากเป็นของธรรมดา-ทว่า อาภรณ์ฟ้า นั่นไฉนเป็นของจริง”

“ท่านมั่นใจว่าพวกมันที่ปล่อยข่าวคิดล่อลวงผู้คนมา”

สหายใต้หล้ามิตอบ เพียงพยักหน้าลงหนึ่งคราแทนคำบอก

“เพื่อกระไร?” ซินแสเกาสงสัย

“อาภรณ์ฟ้าเป็นสิ่งของวิเศษเร้นลับมิอาจแบ่งแยกได้ว่าเป็นของฝ่ายอธรรมหรือเทวะ ทั้งสองฝ่ายต่างสมอ้างว่าสิ่งนั้นเป็นของตน มิมีผู้ใดยินยอมให้แก่กัน การปล่อยข่าวลือเช่นนี้ มิเพียงดึงดูดให้ฝ่ายอธรรมเดินทางเข้าสู่กำแพงเมือง

ฝ่ายเทวะย่อมมิอาจนิ่งเฉย พวกมันย่อมเดินทางเข้าประจันหน้ากันเพียงเพราะสิ่งที่มิอาจจับต้อง เพราะสิ่งที่มันไม่เคยพบเห็น เพราะสิ่งที่มันมิอาจเป็นเจ้าของ”

ซินแสเกาขบคิดคราหนึ่งก่อนเอ่ยวาจา

“นี่หากเป็นเพียงเรื่องราวในตำนาน ไฉนใต้เท้าเหลิงถึงออกประกาศเชิญชวนผู้คนมาที่เรือลำนั้นเพื่อชมดู อาภรณ์ฟ้า”

สหายใต้หล้าถอนหายใจออกหนึ่งคำ

“เฮ๊อะ!! ข้าพเจ้าไม่ทราบ มิอาจคาดเดา คนผู้นี้มีเงาตามหลังเป็นยาจกเจียมยิ่งมิอาจคาดคำนวณว่าพวกมันกำลังคิดการณ์อันใด หากมองดูสถานการณ์ตรงหน้า งานนี้มิเพียงคนของพรรคกระยาจกตรึงกำลังอย่างหลวมๆกระจายทั่วเมือง ไม่มีหัวหน้ากลุ่มบงการ นั้นแสดงว่าพวกมันรอสัญญาณอย่างใดอย่างหนึ่งเพื่อกระทำการณ์อันใดพร้อมกัน”

ซินแสเกามองสหายใต้หล้า คล้ายกำลังค้นหาความลับบางประการของบุรุษหนุ่มผู้นี้ คนเช่นมันไฉนมีความคิดความอ่านซับซ้อนลึกซึ้งได้เพียงนี้ ผ่อนลมหายใจพลางส่ายหน้าไปมาคล้ายมึนเมาข้อความ กล่าวออกว่า

“เรื่องราวในยุทธ์ภพ ไฉนมีคนที่สามเข้ามาจัดการให้ หรือพวกมันคิดรวบหัวรวบหางกำจัดหนามแทงใจมันเสียทีเดียว”

มันกล่าวจบแหงนมองฟากฟ้าเบื้องบน ท้องฟ้าสีครามเข้มแทบเป็นสีดำ ทว่ามีเมฆขาวลอยอ้อยอิ่งเป็นขบวน มิทราบว่าเมื่อใดจึงก่อเกิดเป็นวรุณชุ่มเย็น โปรยลงสู่เบื้องล่าง

๐๐๐

ท่ามกลางบึงน้ำ เงาจันทร์คมและกลม ศาลาน้อยยังไร้ผู้คนอาศัยใต้ร่มเงา ยามราตรีผู้คนไฉนยังต้องอาศัยใต้ร่มเงาสิ่งปลูกสร้าง สู้ออกเดินท่องออกมาภายนอกเพื่อสัมผัสรับรู้ถึงกระแสหายใจของแผ่นดิน กระแสลมที่โชยชื่นมิดีกว่ารึ

เรือของใต้เท้าเหลิงจอดนิ่งสงบคล้ายเฝ้าคอยเรื่องราวบางประการ เรืออีกลำหนึ่งของไบหยุนน้อย มีความเคลื่อนไหวเล็กน้อย นางกลับนั่งชงชาตรงหัวเรือ เครื่องชงชาชุดเล็ก สลักจากไม้หอม และเคลือบสีดำเป็นมันขลับ ใต้เท้าเหลิงนั่งมองท่วงท่าของนางขณะที่กำลังชงชา ได้รับกลิ่นหอมลุ่มลึกของชาจางๆโชยผ่านประสาทรับรู้

ไบหยุนมีรอยยิ้มอันทรงพลังน่าลุ่มหลง

ใต้เท้าเหลิงชมดูจนห้วงจิตเลอะเลือน ยาจกเจียมมีแววตาประหลาดชนิดหนึ่ง มองออกว่านางกำลังใช้วิชามาร ผูกร้อยดวงจิต คิดใช้ผู้คนให้กระทำเรื่องราวที่นางอยากให้กระทำ เดินเข้าประชิดด้านหลังใต้เท้าเหลิง มือหนึ่งผายออกแผ่ลมปราณอุ่นกระแสหนึ่งสู่เบื้องหลังใต้เท้าของมัน ใต้เท้าเหลิงคล้ายได้รับความร้อนกระแสหนึ่งแทรกกระจายไปทั่วร่าง จากจุดตันเถียนพุ่งกระจายห้าทิศ ไปแล้วกลับมารวมกันที่จุดเดิมจากนั้นลับหายไป  แววตาที่เคยพร่ามัวกลับกระจ่างสดใส เหลียวหลังกลับมามองยาจกเจียม ยาจกเจียมกระแอมหนึ่งคราก่อนยกมือขึ้นป้องปากเอ่ยวาจาต่อนายของมัน

“ใต้เท้า อธรรมประจิม เข้ามาในกำแพงเมืองเราได้ด้วยเพราะใต้เท้าอำนวยสะดวก เหล่าเติ่งกลับเดินทางแวะเด็ดบุปผาขจรไกล นี่กลับเป็นเรื่องหวาดเสียวนัก แม้เราเองคิดช่วงใช้ผลจากสถานการณ์ครั้งนี้ แต่อย่างน้อยควรเหลือทางออกไว้หนึ่งประตู อย่างน้อยการณ์นี้ไม่สำเร็จ ยังเหลือทุนไว้ต่อกำไรภายหน้า”

ยาจกเจียมกล่าวออกแม้แผ่วเบา แต่มันไฉนมิรู้ว่าด้วยพลังฝีมือของไบหยุนธิดาของเหล่าเติ่งประมุขพรรคอธรรมประจิม ใยมิสามารถรับฟังสิ่งที่พวกมันกล่าวต่อกัน

ใต้เท้าเหลิงรับฟังเรื่องราวดังนั้นวูบหนึ่งคล้ายนึกขึ้นได้ แต่ขณะเดียวกันมันกลับซุกซ้อนรอยยิ้มร้ายกาจชนิดหนึ่ง ยาจกเจียมมองลึกลงไปในแววตานั้น ค่อยพบว่า ใต้เท้าท่านนี้กลับมีแผ่นการณ์ซุกซ้อนไว้หลายชั้น

“ไบหยุนขออภัยใต้เท้า หากการที่ผู้อาวุโสเติ่งกระทำการณ์นอกเหนือข้อตกลงระหว่างเรา นั่นย่อมเพื่อประโยชน์ของใต้เท้าทั้งสิ้น บุปผาขจรไกล หากสามารถอยู่ในกำมือพวกเรา” หยุดชั่วขณะชายตามองยาจกเจียม

“ใต้เท้า.. ท่านว่านี้มิเป็นผลดีหรอกรึ”

ใต้เท้าเหลิงยิ้มออกมาวูบหนึ่งก่อนกล่าวออกมา

“ไบหยุนน้อย เรากับเหล่าเติ่งคบหากันมานาน เรื่องราวที่ท่านผู้อาวุโสคิดหรือกระทำเราไฉนไม่เข้าใจ เด็กน้อยคลายใจได้ ยาจกเจียมเพียงระแวดระวังภัยให้กับเรา นั่นเป็นเรื่องสามัญธรรมดา โปรดอย่าเอามาใส่ใจ เรื่องราวเล็กน้อย เพื่อเทียบกับงานใหญ่”

ไบหยุนยิ้มเล็กน้อย กล่าวออกมาว่า

“ท่านผู้อาวุโสเจียมใส่ใจต่อใต้เท้ายิ่ง ถึงกับใช้ผู้คนติดตามค้นหาผู้ถือครอบบุปผาขจรไกลอยู่นานนับหลายปี พรรคอธรรมประจิมของเรา อาศัยลู่ทางที่ท่านผู้อาวุโสแผ้วถางไว้ก็เท่านั้น”

วาจาไบหยุนสั้นกระจับ ซัดกระบี่สั้นอย่างแยบยลไปที่ยาจกเจียม ยาจกเจียนแค้นเสียงในคอ สีหน้าแปรเปลี่ยน พรรคอธรรมประจิมและพรรคกระยาจกล้วนต้องการครอบครองบุปผาขจรไกล มันอาศัยอิทธิพลของใต้เท้าเหลิงทางหนึ่งเพื่อค้นหาเช่นกัน

วูบหนึ่งมันกลับมีประกายตาชั่วร้ายครอบงำ มือหนึ่งคว้าจับใต้เท้าเหลิงเบื้องหน้า กระชากกลับไปข้างหลังมัน เรือส่ายโงนเงน อาศัยสภาวะนั้นดีดตัวพุ่งออกไปยังไบหยุน ขณะลอยตัว ซัดฝ่ามืออกแผ่ลมปราณกระแสหนึ่งรายรอบเรือน้อย ปรากฏเสียงติงๆกระจ่างชัด

ในความมืดมิดกลับมีประกายมีดสั้นดุจห่าฝนพรมลงทั่วสารทิศ ยาจกเจียมคำรามก้องทั่วบริเวณ มือหนึ่งล้วงเข้าไปในอกเสื้อ ซัดบางอย่างออกไปคลี่คลุมตัวเรือ ใบมีดเล็กดุจห่าฝนนั่นคล้ายปะทะเข้ากับของแข็งบางอย่างเกิดประกายแสงเป็นสะเก็ดเล็กๆทั่วบริเวณ

ไบหยุนยังคงนั่งอยู่ตรงที่เดิม นางเพียงกรีดมือข้างหนึ่ง ยาจกเจียมหรี่ตามอง พบเห็นถ้วยน้ำชาลอยคว้างกลางอากาศ พุ่งมาหามันดุจลูกเกาทัณฑ์ เห็นดังนั้นทำท่าดัชนีดีดเม็ดสีดำบางอย่างออก

ถ้วยชาแตกกระจาย

น้ำชาที่อยู่ภายในแตกออกเป็นหลายสาย ทว่ากลับยังคงสภาวะแหลมคมพุ่งเข้าหายาจกเจียมคล้ายกรงเล็บของอสุนีบาต ยาจกเจียมงอตัวหลบหลีกกระแสน้ำที่อัดแน่นด้วยกระแสปราณเกรี้ยวกราด หากแต่กลับโดยกระแสน้ำนั้นกินเนื้อไปสามสี่แผล

ไบหยุนเห็นสภาวะของยาจกเจียมยังคงลอยคว้างกลางอากาศ คล้ายกาลเวลาเดินทางเชื่องช้า ยากจกเจียนคลายร่างที่คดงอ พุ่งเข้าหาเรือน้อยของไบหยุน นางมองหน้าผ่านดวงตาของยาจกเจียมเข้าไปในหัวใจมัน กรีดมือออกทั้งสองข้าง แผ่นน้ำกระจายขึ้นเป็นสายม่านรอบเรือน้อย ปลายน้ำที่ซัดกระจายขึ้นเป็นเส้นสายโถมเข้าใส่ยาจกเจียมคล้ายถูกผู้คนบงการ

ยาจกเจียมเห็นกระบวนท่าสุดท้ายที่นางใช้ออกต้องลอบด่าตัวเองในใจว่า

‘ผิดท่า’

๐๐๐

ริมฝั่งแม่น้ำฉิวยังคงเรียบสงบ เรือน้อยใหญ่ต่างค่อยลอยเข้าหาเรือใหญ่ดุจปราการมหิมากลางน้ำ ซินแสเกาคล้ายเฝ้ารอเรื่องราวบางประการอย่างเย็นใจ สหายใต้หล้ากลับรุ่มร้อนใจด้วยเพราะมีเงื่อนปมมากมายที่มันยังไขไม่ออก

“ท่านว่าเรือลำนั้นมีผู้คนอยู่ภายในมากมายหรือไม่?”

“เรือลำนั้นมองไปคล้ายใหญ่โต แต่แท้จริงแล้วเป็นโครงสร้างเรือเสียครึ่งหนึ่ง ใช้สอยเป็นเป็นพื้นที่ภายในได้สองส่วน ส่วนที่เหลือกลับใช้สอยจากภายนอก ผู้คนส่วนใหญ่อยู่ภายนอกเพื่อเฝ้าชมความงดงามของแม่น้ำ หากอาภรณ์ฟ้ามีจริง หากมันไม่เดินทางจากข้างนอกมาสู่ใน ย่อมต้องใช้ห้องนิรภัยชั้นในสุดเก็บรักษา”

ซินแสเกายิ้ม กล่าวถามมันสั้นๆว่า “ท่านว่าเราสามารถเข้าไปถึงห้องนั้นได้หรือไม่?”

สหายใต้หล้ามิรอให้ซินแสเกากล่าวความต่อ มันชิงตอบ

“รอบๆตัวเรือออกมาหนึ่งเส้น(ประมาณ๔๐เมตร) พบเจอกองเรือระวังภัยทุกระยะสิบวา เรือแต่ละลำแม้ไม่เป็นถึงกับมือดีของกงจื้อกระไหล่เงิน ทว่าจำนวนมากมายนั่น เราท่านหากคิดทะลวงเข้าไปคิดว่าไม่พ้นต้องสำลักน้ำตายดับเป็นผีเฝ้าใต้แม่น้ำฉิว”

ซินแสเกาหันมามองมัน ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยหนึ่งคราก่อนเปล่งวาจา “ผู้ใดว่าเราจะฝ่าทะลวงเข้าไป?”

สิ้นคำ – ซินแสเกาผุดลุกขึ้น เรือใหญ่ขนาดกลางลอยลำผ่านมาเบื้องหน้าอย่างเนิ่นช้า ผู้คนพบเห็นธงเรือโบยไสวเป็นรูปดอกโบตั๋นสีแดงแต้มลงบนผ้าใบขาวสะอาด เรือลำนั้นย่อมเป็นเรือของสำนักกระบี่บุปผา

คนที่ยืนอยู่ตรงหัวเรือเปลี่ยนองค์ทรงเครื่องประหนึ่งบัณฑิตเจ้าสำอางย่อมเป็นบัณฑิตธนูทอง หากแต่ใบหน้ามันยามนี้ประดับหนวดเคราเพิ่มเติมอายุมันให้สูงขึ้นสิบยี้สิบปี กลายเป็นบัณฑิตชราที่มีประกายตาของคนเยาว์

สหายใต้หล้ายังมิทันจะเอ่ยปาก บัณฑิตธนูทองก็ชิงกล่าวก่อนมันแล้ว

“เฒ่าโสโครก กับ สหายน้อยเหม็นคลุ้งพันลี้ ยังมิรีบใสหัวกลับเข้าเรือเจ้านายอีก ทำนายหญิงเสียเวลาถึงเพียงนี้ ต้องจับโบยให้สมโทษ”

มันกล่าวจบหันกลับหลังไปยังคนผู้หนึ่ง

กระดังงาอัคคีอยู่ในชุดแพรสีขาวกระจ่างตามแบบฉบับของสำนักกระบี่บุปผา เนื้อผ้าบางรัดรึงทรวดทรงองค์เอวเปิดเผยบางสัดส่วนที่กลมกลึงสะท้านจิตผู้คน ประกายตาของนางบนใบหน้าอันผ่องใส่คล้ายดรุณีแรกรุ่น ผิวพรรณเปล่งประกายยามต้องแสงจันทร์นวลยิ่งเสริมส่งให้นางประดุจนางสวรรค์ลงมาโปรดสรรพสัตว์บนพื้นพิภพ

เมื่อเป็นเช่นนี้ย่อมแสดงว่า สำนักกระบี่บุปผาก็ได้รับเชิญให้เข้าร่วมชม อาภรณ์ฟ้า เช่นกัน สหายใต้หล้าไม่คิดชมอาภรณ์ฟ้า ขณะนั้นมันกลับคิดชมดูว่า เหตุการณ์หลังจากนั้นยังเป็นเช่นไรต่อไป

เมฆขาวลอยเอื่อย

เงาจันทร์ในผิวน้ำเปล่งประกายบิดเบี้ยว

แต่ผู้คนก็ยังชมชอบมองดูมัน

กระบี่ไร้ยางอาย ตอนที่ ๗ : อธรรมกำสรวล

อาทิตย์อัสดงลงไม่นานนัก

จันทราลอยกลางนภา ก็พลันปรากฏแสงนวล

เถ้าแก่หลงมองออกไปภายนอกหน้าต่างบานน้อย ขณะนั้นครุ่นคิดเรื่องราวสืบต่อ ไม่นานจึงกล่าวออกด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"เพียงครั้งนี้ พวกมันคิดรับประทานอันใดเพื่อประทังความหิวโหยกัน?"

กระบี่โปรยบุปผาสีหน้าผ่อนคลายลง มันเหลียวหน้ามองเถ้าแก่หลง ขณะนั้นเองปรากฏรอยยิ้มประหลาดชนิดหนึ่งประทับในแววตาของมัน เถ้าแก่หลงเริดคิ้ว สีหน้าปรากฏร่องรอยความคิดอีกชนิดหนึ่ง มันกำลังคาดคำนวณเรื่องราวบางประการ

“ท่านอย่าได้คาดคำนวณให้เนิ่นนานเกินไป”

กระบี่โปรยบุปผากล่าวขึ้นอย่างระมัดระวัง ดวงตามันกวาดไปรอบข้าง คล้ายต้องมั่นใจว่า ระหว่างมันกับเถ้าแก่หลงไม่มีรูหูที่ห้ารับรู้เรื่องราว เถ้าแกหลงกลับมองมันด้วยสายตาเช่นเดียวกับที่บิดาใช้มองดูบุตรตนเองกระทำเรื่องราวร้อนรน

“ท่านกลับคล้ายบิดามากกว่ามารดา” เถ้าแก่หลงกล่าวไปมีรอยยิ้มอบอุ่นมอบให้มัน

กระบี่โปรยบุปผากลับมีสีหน้าเย็นชา ที่หว่างคิ้วปรากฏรอยย่น อารมณ์นั้นคล้ายถูกกระบี่น้ำแข็งยาวเพียงคืบทิ่มแทงหัวใจสามสิบกระบี่ในจุดเดียวโดยพร้อมเพรียง เมื่อเถ้าแก่หลงกล่าวถึงบิดาของมันเช่นนี้คนทั้งสองย่อมมิใช่คนอื่นคนไกล

เถ้าแก่หลงเห็นสีหน้ากระบี่โปรยบุปผาเป็นเช่นนั้นยังคงยิ้มออกเหมือนเคย มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในอกเสื้อ คิดควานหาสิ่งของบางอย่าง เนิ่นนานจึงพบเจอกล้องยาหนึ่งอัน ล้วงลงไปในอกเสื้ออีกครา ค่อยหยิบอีกสิ่งหนึ่งออกมา เป็นกลักไม้สีดำขลับ

เป็นกลักไม้ใส่ยาเส้น สำหรับกล้องยา เถ้าแก่หลงจัดการกับกล้องยาและยาเส้นแล้วหันหน้าไปทางหน้าต่าง จากนั้นโรยควันยาหนึ่งคำก่อนกล่าวข้อความ

“เหอผิง – เจ้าอย่าได้คิดเหยียบรอยเท้าเดิมของบิดาของเจ้า” เถ้าแก่หลงกล่าวชื่อของมันสนิทสนมถึงเพียงนี้ คนทั้งสองย่อมมีความผูกพันอันลึกซึ้ง

“เจ้าจงระวังรอบคอบให้ดี ชีวิตไม่เหมือนการค้า นั่นมิอาจคำนวณผลกำไรได้แน่นอน บางครั้งยิ่งไม่อาจคาดประมาณได้ หากเกิดความสูญเสีย อีกทั้งหนึ่งชีวิตของเจ้ายังมีอีกหลายชีวิตต้องแบกรับ”

เถ้าแก่หลงกล่าวออกอย่างเชื่องช้าเคร่งขรึม ยกกล้องยาขึ้นเสมอใบหน้าคล้ายคิดจัดการคลี่คลายความตึงเครียดอีกครา แล้วจึงกล่าวออกอีกหลายคำ

“เจ้ากำลังครุ่นคิดว่า ไฉนพรรคกระยาจกจึงได้เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว อีกทั้งกำลังครุ่นคิดว่าไฉนเรือสำราญลำนั้นบรรทุกพ่อค้าวาณิชมากมาย ในราตรีพระจันทร์เต็มดวง ดารารอบข้างเสริมส่งให้เกิดลมพายุพัดรุนแรงสลับทิศ

ไฉนมีข่าวลือปล่อยออกมาสองกระแส กระแสหนึ่งเอ่ยถึงเหล่าขุนนางพ่อค้าเตรียมตัวขึ้นเรือทำการค้าแลกเปลี่ยนทรัพย์สินมากมายเหลือคณาบนเรือสำราญ กระแสหนึ่งเอ่ยถึงเหล่ามิจฉาชีพ กำลังตั้งตารอคอยราตรีเช่นนี้อย่างกระหายหิว”

กระบี่โปรยบุปฝาพยักหน้า เถ้าแก่หลงเพียงขยับตัวเล็กน้อย มือที่ถือกล้องยาชี้นำสู่ภายนอก กระบี่โปรยบุปฝามองตาม

“เด็กน้อย เรามีนิทานเรื่องหนึ่งคิดเล่าให้เจ้าฟัง” หยุดครู่หนึ่งก่อนเอ่ยความต่อ

“เจ้ามีเวลาเพียงพอรับฟังหรือไม่”

เถ้าแก่หลงมิได้รอคำตอบจากกระบี่โปรยบุปผา มันเริ่มเล่านิทานเรื่องนั้น

“เป็นเรื่องเล่าของสลัดเตี้ยพเนจรตนหนึ่ง มันเล่าให้เราฟังเพื่อขอแลกเปลี่ยนกับเศษอาหารเล็กน้อย เราท่องจำเก็บไว้ในใจเพียงหวังได้ใช้ออกมาภายหลังเพื่อหาผลกำไรเล็กน้อย เรื่องนั้นสั้นกระชับไม่ซับซ้อน เพียงเป็นเรื่องราวของชายผู้หนึ่งที่นั่งตรงขอบบ่อเลือดในนรกอเวจี

มันผู้นี้กระทำกรรมบนโลกมนุษย์มามาก จึงต้องมาชดใช้กรรมในนรกเบื้องล่าง”

กระบี่โปรยบุบฝา กล่าว “สมควรเป็นเช่นนั้น”

เถ้าแก่หลงยิ้มเล็กน้อยกล่าวต่อ “มันผู้นี้ก็มีความดีอยู่บ้าง – ตรงที่มันเคยช่วยชีวิตแมงมุมตัวหนึ่ง อ่อ – แน่นอน แมงมุมแม้มองไปแล้วมีขนาดเล็กกว่ามนุษย์ หากแต่ว่า ชีวิตย่อมเป็นชีวิตมิได้จำแนกแยกขนาดปริมาณ”

“ท่านกำลังกล่าวว่า มันผู้นั้นกำลังได้โอกาสให้หลุดพ้น”

“ฮา ฮา” เถ้าแก่หลงหัวร่อแจ่มใส

“เด็กน้อยฉลาดเหมือนมารดา โง่งมเหมือนบิดา”

กระบี่โปรยบุปผายิ้มเล็กน้อย กล่าวว่า “ท่านไฉนไม่คิดเก็บปากไว้เล่าต่อ”

เถ้าแก่หลงโรยควันหนึ่งคราก่อนเล่าต่อ

“มีอยู่วันหนึ่ง มีเทพบนสวรรค์มองลงมาในนรกพบเจอมัน เห็นว่ามันสมควรได้โอกาสที่จะหลุดพ้นความทุกข์เบื้องล่าง เทพดาตนนั้นเพียงหย่อนใยแมงมุมเงินสายหนึ่งลงสู่เบื้องล่าง เพื่อให้ชายผู้นั้นใช้ป่ายปีนขึ้นมา ชายผู้นั้นเมื่อได้รับโอกาสแล้วก็เร่งปีนขึ้นมาด้วยใยแมงมุมที่แสนบอบบางเส้นนั้น”

“ธรรมดาสัตว์โลก เมื่อเห็นหนทางที่ดีกว่าย่อมไขว่คว้าหาไว้กับตน”

กระบี่บุปผาเอ่ยขึ้นมา เถ้าแก่หลงมิตอบโต้เพียงเล่าเรื่องราวต่อไป

“ชายผู้นั้นปีนป่ายขึ้นมายังจุดสูงสุดเกือบที่จะพบปากทางออกของนรกแล้ว เขาหันกลับไปมองเบื้องล่าง ในความสูงที่ต้องอดชื่นชมตัวเองว่าสามารถอดทนปีนป่ายขึ้นมาได้ถึงเพียงนี้

ทว่าเมื่อหันมองกลับไปเบื้องล่างกลับพบเจอ บรรดาคนบาปเบื้องล่างพยายามปีนป่ายตามมันขึ้นมา ชายผู้นั้นลอบคร่ำครวญในใจว่า ด้ายเส้นบางเส้นนี้จะสามารถทานทนน้ำหนักพวกมันได้เชียวหรือ คิดดังนั้นจึงตะโกนออกไปว่า “เจ้าพวกคนชั่วช้า เชือกเส้นนี้เป็นของเรา จงอย่าได้คิดปีนป่ายขึ้นมา” หลังจากชายผู้นั้นกล่าวจบ เส้นใยแมงมุมสีเงินนั้นก็พลันสะบั้นออกตรงส่วนเหนือจากชายคนนั้นขึ้นมา

ชายผู้นั้นหล่นลงสู่บ่อเลือดแห่งนรกอเวจีอีกครา”

เถ้าแก่หลงเล่านิทานจนจบ หันไปมองกระบี่โปรยบุปผา เล็กน้อย ก่อนขยับตัวไปใกล้หน้าต่างยิ่งขึ้น

“เหอผิง เจ้าทราบหรือไม่ว่า ‘บุปผาขจรไกล’ ก็เป็นเช่นเดียวกับสายใยของแมงมุมเงินตัวนั้น”

กระบี่โปรยบุปผาครุ่นคิดชั่วครู่ก่อนกล่าวออกมาว่า

“บุปผาขจรไกล เป็นทางออกสำหรับยุทธ์ภพขณะนี้ พรรคกระยาจกเคลื่อนกำลังเต็มพื้นที่ ย่อมมีแผนการเลวร้าย ท่านเองเมื่อก่อนก็เคยผ่านสถานการณ์เช่นนี้มา ไฉนยังคงวางใจเรื่องราว”

เถ้าแก่หลงถอนหายใจเนิ่นนาน สีหน้าหม่นหมองลง

“คราครั้งนั้นบิดาเจ้าก็กล่าวต่อเราเช่นนี้ เหอผิง บุปผาขจรไกล เมื่อใช้ออกต้องครุ่นคิดให้รอบคอบ พรรคกระยาจกยังคงดำรงอยู่เช่นนี้ ไฉนเจ้าไม่ใคร่ครวญให้ดีว่า เหตุใดพวกมันยังคงมีลูกพรรคมากมายยิ่งกว่ากาลก่อน เจ้าบอกต่อเราได้หรือไม่ว่าครั้งนี้จะไม่เป็นเช่นกาลก่อน”

กระบี่โปรยบุปผาเงียบงัน ไม่กล่าววาจาอันใดออกมาอีก คล้ายกำลังตกอยู่ในห้วงความคิดสับสนร้อนรน เถ้าแก่หลงยิ้มหม่นหมอง มองดูมันด้วยสายตาของบิดามองดูบุตรชาย

“ฝ่ายธรรมะเอย ฝ่ายอธรรมเอย สุดท้ายแล้วเจ้าว่าทำอย่างไรพวกเราจึงสามารถปีนป่ายพ้นซึ่งบ่อเลือดอเวจี”

กระบี่โปรยบุปผานิ่งเงียบไม่ตอบเช่นเคย

“เหอผิง – ชื่อเจ้ามีความหมายว่ากระไร เหอผิง เจ้าอย่าได้ลืมเลือน”

เถ้าแก่หลงกล่าวจบโรยควันยาเส้นออกสู่ภายนอกหน้าต่าง ในความมืดมิดเบื้องนอก สายควันเส้นนั้นมองไปคล้ายอิสตรีกรีดร่ายระบำชดช้อย ท่ามกลางอากาศธาตุว่างเปล่า ลมหอบหนึ่งพัดพาเอามวลควันมลายหาย

กระบี่โปรยบุปผาเฝ้ามองมวลควันนั้นอย่างครุ่นคิดชั่วครู่หนึ่ง หรี่ตาลง จากนั้นหลับตาสนิท มือหนึ่งเกาะกุมกระบี่กลีบบุปผาไว้ ไม่แนบแน่นเช่นกาลก่อนหน้า บัดนี้สีหน้ามันผ่อนคลาย คล้ายจิตใจได้รับการบรรเทาเรื่องราวบางประการ

ในสายควันยาเส้นของเถ้าแก่หลงซุกซ้อนเรื่องราวประการใดกัน

- – -

ภายในโรงเตี๊ยมอันสงบเงียบได้ชั่วเวลาหนึ่ง พลันเกิดเสียงตึงตังด้านล่างโรงเตี๊ยม เถ้าแก่หลงละสายตาจากภายนอก เดินก้าวเท้าอย่างมั่นคงเพื่อชมดูเหตุการณ์แปรเปลี่ยนภายใน เมื่อมาถึงริมระเบียงไม้ สามารถมองเห็นผู้คนเบื้องล่าง

“หลงซีฮั้ว -เจ้าลูกไข่เต่า ไสหัวที่หดไว้ออกมาให้กับเราเฒ่าเติ่งเดี๋ยวนี้”

ผู้มาถึงมิได้ถนอมหน้าตาหรือท่าที กลับกล่าวเปิดเผยซื่อตรงด้วยน้ำเสียงแฝงพลังหลายส่วน คนผู้นี้มองอย่างละเอียดคล้ายคนชราคล้ายคนหนุ่มฉกรรจ์ในร่างเดียว แม้รูปกายภายนอกคือชายชราร่างเล็กไม่สูงใหญ่ อีกทั้งยังผอมบางเหมือนคนเป็นโรค ทว่าประกายตากลับสดใส น้ำเสียงกลับทุ้มลึกกังวานไกล สวมใส่เสื้อผ้าอาภรณ์สีดำสนิท มีเพียงใบหน้าที่ขาวซีดราวกับไม่มีโลหิตไปหล่อเลี้ยง

เด็กๆในร้านเห็นว่าเกิดเรื่องราวไม่ดีเป็นแน่ ต่างเข้าหามุมห้องหลบซ่อนเฝ้าดูเรื่องราว เถ้าแก่หลงเพียงมองดูคนผู้นั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย เสียงหัวเราะในลำคอ-ฮึๆ ก่อนกล่าวออกอย่างเนิบช้า

“เหล่าเติ่ง ทารกไข่เต่าเน่าคละคลุ้ง หรือเจ้าเบื่อหน่ายการมีชีวิตแล้วกระมัง” เถ้าแก่หลงกล่าวจบคล้ายมีเสียงหัวเราะของตนติดตามมาสมทบ จากนั้นโรยควันยาออกสู่เบื้องหน้า ประกายตาแปรเปลี่ยน คล้ายเป็นผู้คนอีกคนหนึ่ง ฉีกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

“เฮ๊อะ!!” เหล่าเติ่งถอนหายใจหนักคราหนึ่งคล้ายกระแทกลมปราณลงพื้น รอบบริเวณเกิดมวลอากาศกระแทกออก ชั่วพริบตาเดียวเหล่าเติ่งบรรลุถึงขอบราวระเบียงเบื้องหน้าเถ้าแก่หลงด้วยความเร็วดุจภูติพราย ลมปราณเกรี้ยวกราดรอบตัวแผ่คลุมทั่วโรงเตี๊ยม ขณะนั้นมันห่างจากปลายกล้องยาสูบของเถ้าแก่หลงเพียงไม่กี่เชียะ

เพียงแต่ว่า จากคอหอยเหล่าเติ่งเพียงครึ่งเชียะ ปรากฏหนึ่งกระบี่รั้งสภาวะเอาไว้ ขอเพียงผู้กระชับกระบี่ในมือ กระแทกพลังใส่ด้ามกระบี่เล็กน้อย ผู้คนตรงข้ามย่อมมิอาจรักษาศีรษะของตัวเองไว้ได้

เหล่าเติ่งหรี่ตาลงเล็กน้อย คำรามในลำคอ กล่าวออกด้วยน้ำเสียงแจ่มใสว่า

“อ่า – กระบี่กลีบบุปฝา มิได้พบเจอกันนาน”

- – -

บึงน้ำกระจ่างจันทรา เรือน้อยเคลื่อนลอยเดียวดาย เงาสะท้อนในผิวน้ำวูบไหวไปทุกขณะที่ลำเรือเคลื่อนผ่าน กลางบึงน้ำกว้างใหญ่ปรากฏศาลาไม้หลังน้อยเพียงหนึ่ง ศาลาน้อยนั้นก่อสร้างฐานด้วยหินอัดแน่นจนเป็นรูป เสาไม้ท่อนไม่ใหญ่มากนักอีกทั้งยังคงรูปเดิมเมื่อแรกเดิม

กล่าวคือมิได้มีการตัดทอนความโก่งงอตามธรรมชาติ หากแต่อาศัยความเป็นธรรมชาติเดิมนั้น ค้ำยันพึ่งพิงกันอย่างลงตัว รายข้างมีต้นไผ่สี่ห้ากองอกงามโบยไหวไปมาเมื่อต้องลม มองแล้วขัดแย้งกับสภาพว่างเปล่าของเวิ้งน้ำรายรอบ

ไม่ห่างไกลกันนั้น พบเห็นเรือลำน้อยอีกหนึ่งลำ จอดนิ่งสงบอยู่ก่อนแล้ว ที่หัวเรือคล้ายมีคนผู้หนึ่งยืนเอามือไพล่หลัง ใบหน้าเชิดขึ้นฟากฟ้าเบื้องบน เฝ้ามองแสงจันทร์ในอาการผ่อนคลาย เบื้องหลังมีผู้ติดตามเพียงหนึ่งเดียว หากแต่ประกายตาคนผู้นั้น แฝงประกายเจ้าเล่ห์ร้ายกาจผิดกับคนที่ยืนอยู่หัวเรือ

“ยาจกเจียม เจ้าว่าราตรีนี้ไฉนดูงดงามเป็นพิเศษ” ผู้ยืนตรงหัวเรือกล่าวกับคนเบื้องหลังโดยที่มิได้ละสายตาจากภาพเบื้องบน

“เรียนใต้เท้า สิ่งงดงามย่อมมีพิษภัยเคลือบแฝง ขอใต้เท้าพิจารณา” ยาจกเจียมกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ ดวงตามันยังกลอกกลิ้งไปมาคล้ายแมวระวังภัย

“ฮา ฮา ยาจกเจียม พิษภัยคือเสน่ห์ชนิดหนึ่งที่กระตุ้นผู้คนให้เคลิ้มฝัน บันดาลให้ผู้คนก่อเกิดปณิธาน เรื่องเช่นนี้เจ้าไฉนไม่ทราบ”

ใต้เท้าของยาจกเจียมหันกลับมามองหน้ามัน คล้ายต้องการคำตอบ ยาจกเจียมฉีกยิ้มอันเลวร้าย กล่าวออกด้วยน้ำเสียงดุจเดิม

“ความหิวโหยคือพิษร้ายกาจที่สุดที่ข้าน้อยรู้จักขอรับใต้เท้า”

ใต้เท้ามีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นวูบหนึ่ง จากนั้นโปรยยิ้มอย่างประจบเอาใจ ไม่กล่าววาจาต่อ เพียงหันกลับไปยืนอยู่ท่าเดิม

เนิ่นนาน…

จากนั้นปรากฏเรืออีกลำหนึ่งแล่นมาถึงเบื้องหน้าเรือลำที่จอดนิ่งอยู่ก่อน ระหว่างเรือทั้งสองคือศาลาน้อยบนเกาะเล็กๆกลางบึงน้ำ ในความสงบ มีผู้คนเดินออกมาจากห้องเรือ ผิวน้ำข้างเรือนิ่งสงบไม่โยกไหวไปมา

ผู้คนที่เคลื่อนไหวย่อมมีกำลังภายในไม่ธรรมดา

ผู้คนยามเคลื่อนไหวดูปลอดโปร่งงดงาม หนึ่งที่เดินนำ เป็นสตรีในชุดคลุมสีครามทมึนดูลึกลับ ใบหน้าผ่องใสกระจ่างเมื่อมี แสงจันทร์ทาบผ่าน อีกเงาร่างหนึ่งที่ติดตามออกมามองไปคล้ายเด็กหนุ่มใบหน้าคมคายเส้นผมทั้งศีรษะขาวโพลนแซมเทาหม่น ผิวเข้มแต่ประกายตาเจิดจ้าหากแต่นัยน์ตาส่วนที่ควรดำกลับขาว ส่วนที่ควรขาวกลับดำสนิท มือทั้งสองข้างกอดอกตัวเองกระชับ ในมือข้างหนึ่งถือซองกระบี่สีดำสนิท ผู้คนทั้งสองคล้ายเฝ้าคอยให้อีกฝ่ายหนึ่งเอ่ยวาจา

“ผู้มาถึงใช่คุณหนูไบหยุน (เมฆขาว)ใช่หรือไม่?” ใต้เท้าตรงหัวเรือกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง

“ใต้เท้าเหลิงยังจดจำเด็กน้อยได้ ไบหยุนยินดีที่ได้พบใต้เท้าอีกครั้ง” นางกล่าวไปพร้อมกันนั้นผสานมือคารวะใต้เท้าเหลิง

“ฮา ฮา บุรุษใดหลงลืมนามของไบหยุนน้อย สมควรจมน้ำตายสามคราจึงสาสม”

ใต้เท้าเหลิงหัวเราะหลายคำก่อนถามเรื่องราวต่อ

“เหล่าเติ่งเล่า ไฉนท่านผู้เฒ่ามิได้ร่วมเดินทางมากับคุณหนู?”

ไบหยุนยิ้มเล็กน้อย สายตาเย้ายวนชวนลุ่มหลง นางกล่างออกอย่างเนิบช้า คล้ายกับว่ากาลเวลารายรอบได้อยู่ในการควบคุมของนางแล้ว

“ท่านผู้เฒ่าระหว่างนี้คิดแวะเด็ด บุปผาขจรไกล ให้พ้นทางก่อนดำเนินแผนการ ขอใต้เท้าเหลิงอย่าได้กังวลใจ ”

ใต้เท้าเหลิงรับฟังเรื่องราวถึงกับหัวร่อออกมาอย่างสมอารมณ์หมาย

ผิวน้ำกระเพื่อมไหว

พระจันทร์บิดเบี้ยวไม่อาจรักษารูปกลมกลึง

เป็นความเคลื่อนไหวที่มิอาจคาดคำนวณ…

หมายเหตุ : (๑) นิทานที่เถ้าแก่หลงเล่าให้กระบี่โปรยบุปผาฟัง ดัดแปลงจากเรื่องสั้นเรื่อง ‘ใยแมงมุม’ ของริวโนะสุเกะ อะคุตะงะวะ ผู้ประพันธ์นิยายเรื่อง ราโชมอน (๒) เหอผิง แปลว่า สันติภาพ (๓) หลง แปลว่า มังกร ซีฮั้ว แปลว่า ถนอมบุปผา (๔) เติ่ง แปลว่า รอคอย

กระบี่ไร้ยางอาย ตอนที่ ๖ : ผู้คนจับปลาบนต้นไม้

อัสดงกาล เมฆน้อยหยอกเย้าสายลม บุรุษหนุ่มเกี้ยวพาราสี ดรุณีแรกรุ่นกรีดกรายร่ายระเริง บรรยากาศขณะนั้นชวนหลงใหลจนคิดหายตัวมลายตนจากโลกีย์วิสัย สหายใต้หล้านั่งผ่อนลมหายใจซึมเซา ซินแสเกากลับมีสายตาเหม่อลอย เถ้าแก่หลงพลันหดหู่ไปตามกัน ไฉนพวกมันทั้งสามกลับมีอาการเช่นนี้

เบื้องนอกโรงเตี๊ยมกลับแตกต่าง ด้วยเพราะมีเสียงคึกคักของฝูงชน ในมวลหมู่ผู้คนนั้น ปรากฏเงาร่างคนผู้หนึ่งย่างก้าวแต่ละครั้งสง่างามกรุยกรายชวนมอง ในมือ ถือพัดจีบโบยสะบัดไปมาอย่างผ่อนคลาย คนทำการค้าพบเจอคนผู้นั้นเดินผ่านมา มิกล่าวทักทาย

"บัณฑิตธนูทอง วันนี้ท่านเมามายอีกแล้วกระมัง"

เสียงพ่อค้าขายบะหมี่ร้องทัก เป็นถ้อยความสามัญที่ใช้กันประจำ บัณฑิตธนูทองเมื่อเว้นว่างจากการงานมักหมดเวลาไปกับสุรานารี ดำเนินวิถีอย่างคนสามัญ หากแต่ชนชั้นบัณฑิตกลับเรียกมันว่า หานหลินเฟิง(บัณฑิตไม่เอาถ่าน)

ด้วยเพราะมันกลับไม่เอาธุระอันใดกับสมาคมบัณฑิตของทางการ ฉายาเช่นนี้มันกลับสมใจยิ่ง ด้วยเพราะทำให้ระลึกเสมอว่า การศึกษาไม่อาจจบสิ้น ด้วยเพราะมันคือบัณฑิตที่ไม่เอาถ่าน

"เราเมามายสุรา พวกขุนนางเมามายลาภยศ ดูว่าผู้ใดถูกความเมามายกลื่นกินก่อนกัน" มันตอบด้วยสำเนียงแจ่มใส น้ำเสียงนั่นแฝงกำลังภายในล้ำลึก เพียงกล่าวออกสามารถส่งถ้อยความไกลนับสิบลี้ คล้ายต้องการเอ่ยออกไปให้ใครบางคนสดับรับรู้ถึงความคิดของมัน และภาพความเป็นอยู่ของผู้คน

“กล่าวได้ประเสริฐ กล่าวได้สมใจยิ่ง” แม่ค้าขายสุราหมักข้าวเจ้านางหนึ่งตะโกนขึ้น
บัณฑิตธนูทองได้แต่ค้อมกายคารวะ

พ่อค้าชาวบ้านได้รับฟังผู้เป็นถึงบัณฑิตบอกกล่าวเย้ยหยันขุนนางขันทีล้วนแล้วรู้สึกสมใจยิ่ง ด้วยเพราะวาจาบัณฑิตผู้รอบรู้ล้วนมีน้ำหนักในสายตาชาวบ้าน บัณฑิตธนูทองกล่าวออกได้สมใจชาวบ้าน เนื่องเพราะมันเองดำรงตนระดับสามัญ

บัณฑิตธนูทองขณะนั้นพกพาสีหน้าแจ่มใสสาวเท้าก้าวเข้าร้านเหลาวิญญูชน กวาดสายตาพบคนทั้งสามนั่งทอดอาลัยอยู่ริมหน้าต่างชั้นสองของโรงเตี๊ยม จากมุมนั้นสามารถมองเห็นสายน้ำเบื้องนอก บัณฑิตธนูทองเห็นดังนั้นหรี่ตาลงเล็กน้อย คาดคำนวณเรื่องราว ในห้วงสมองครุ่นคิดมากมาย สุดท้ายเห็นว่ามันสมควรเดินเข้าไปถามไถ่พวกมันจึงประเสริฐ

คิดได้ดังนั้นเพียงบิดร่างเล็กน้อยทะยานขึ้นชั้นสองอย่างรวดเร็ว – นิ่มนวล

"ไฉนพวกท่านจึงนั่งปล่อยลมหายใจทิ้งขว้างกันเช่นนี้"

สหายใต้หล้าเงยหน้าขึ้นพบเจอบัณฑิตธนูทองผู้เป็นสหายจ่ายค่าสุราถึงกับตกใจวูบหนึ่ง

"ที่แท้เป็นท่าน" มันกล่าวจบคล้ายไม่มีเรื่องราวอันใดเกิดขึ้น จากนั้นเพียงหันหน้าไปยังตำแหน่งเดิมที่สายตาละจากมา ซินแสเกาทั้งเถ้าแก่หลงก็เป็นเช่นเดียวกัน ครู่หนึ่งมันทั้งสามพลันถอนหายใจโดยพร้อมเพรียง

บัณฑิตธนูทองเห็นเช่นนั้นพานรู้สึกคันยุบยิบในดวงใจ ขณะที่คิดถามไถ่เรื่องราวให้แน่ชัด สายตามันก็เคลื่อนไปพบเจอเข้ากับ…

ประกายน้ำยามต้องแสงอาทิตย์อัสดงแพรวพราว แม่น้ำฉิว(เสาะหา)ไหลลอยเอื่อยเชื่องช้า แผ่วเบาเนิ่นนานจนแทบเรียกว่าผิวน้ำนั้นอยู่ในอาการสงบ เงาสะท้อนริมฝั่งตระการตาตรึงใจผู้คนยามพบเห็น ด้วยเพราะเงาสะท้อนนั้นบิดเบี้ยวผิดรูปแปรร่างจากสภาวะความจริง คล้ายสิ่งปรุงแต่งอันงดงาม ก่อเกิดจินตนาการหลากล้น เพียงพอให้กวีศิลปินใช้ต่อยอดตะกอนสำนึก สร้างสรรค์คีตากวีแลภาพวาดอันเลิศภพจบแดน

ไม่ไกลจากท่าเรือ พบเจอไม้ใหญ่แห้งตายทั้งยืนต้นหนึ่ง ขณะนั้นเห็นเพียงเส้นสายกิ่งก้านสาขาอันกว้างใหญ่ ไร้ใบห่มคลุม ชายชราผู้หนึ่งนั่งตกปลาอยู่บนต้นไม้นั้น ข้างกายพบว่ามีสุ่ม แหและเครื่องมือหาปลามากมายผูกร้อยเป็นพวงเดียว

บัณฑิตธนูทองเห็นภาพเช่นนั้นปรากฏเบื้องหน้าถึงกับสะท้านใจ มันพลันนึกถึงถ้อยความของท่านเมิ่งจื้อ กล่าวต่อ อ๋องฉีเซวียน ถึงการก่อสงครามโดยหลักคิดในการแผ่ขยายดินแดน

ด้วยเพราะเมื่อก่อสงคราม ประชาชนย่อมเดือดร้อน อาหารส่วนหนึ่งแต่ละมื้อต้องแบ่งปันให้ทหารเพื่อทำสงคราม โลหะที่ควรใช้เป็นเครื่องมือเพาะปลูกกลับต้องแปรเปลี่ยนเป็นศาสตรา เพียงเพื่อใช้เข่นฆ่าพี่น้องใต้ฟ้าร่วมผืนดิน

ดินแดนกว้างไกลย่อมไม่อาจมองเห็นทั่วถึง เช่นนั้นการดูแลรักษายิ่งเป็นเรื่องราวใหญ่หลวง นี่กลับเป็นเพิ่มภาระให้กับประชาชนโดยแท้

เมื่อเกิดผลเสียมากกว่าผลดี ไม่ต่างอะไรกับการหาปลาบนต้นไม้ เนื่องเพราะนอกจากไม่ได้ปลา ยังอาจเกิดอันตรายพลาดพลั้งตกลงมาเจ็บตัวภายหลัง นับเป็นการใช้วิธีที่ผิดฝืนธรรมชาติเพื่อให้ได้มา คิดถึงตรงมันถึงกับทอดถอนใจไปกับผู้คนเบื้องหน้า

ด้วยไม่คาดคิดว่าจะเห็นภาพเช่นนี้ในยุคของพวกมัน

หากแต่ภาพคนหาปลาเบื้องหน้าย่อมมีต้นสายปลายความ ชายชราผู้นั้นไฉนต้องการเสียดสีเย้ยหยันชีวิตถึงเพียงนี้ มันเหลียวหน้าไปทางซินแสเกา เพียงเอ่ยถามเบาๆ เพราะเกรงจะรบกวนอารมณ์รันทดของผู้คน

"ไฉนผู้อาวุโสท่านนั้นจึงหาปลาบนกิ่งไม้ตายซาก?"

ซินแสเกาไม่แม้แต่จะเหลือบแลผู้คน กระทั้งมิกล่าวถ้อยความใด ราวกับถ้อยคำต่างๆล้วนสิ้นเปลืองยิ่งในเวลาเช่นนี้ เพียงชี้นิ้วออกไปภายนอกหน้าต่าง ห่างไปไม่ไกลคือท่าเรือ บัณฑิตธนูทองเห็นภาพเบื้องหน้าถึงกับคราง

‘อา’

ภาพที่พบเจอคือเรือลำหนึ่ง เป็นเรือไม้ขนาดใหญ่เท่าตึกสามชั้น เบื้องบนมีศาลาน้อยหลายหลัง แต่ละหลังกรุม่านพรางตา ผู้คนมองจากภายนอกไม่อาจทราบได้ว่าผู้คนภายในกระทำเรื่องราวอันใด แต่ผู้อยู่ภายในกลับสามารถมองเห็นสภาพแวดล้อมภายนอก จึงเป็นแพรพรรณชนิดพิเศษที่นำเข้าจากนอกกำแพงใหญ่

บนเรือตกแต่งประดับประดาดวงโคมหลากสีสัน ชมดูจนละลานตา ผู้คนบนเรือล้วนแล้วสวมใส่เสื้อผ้าอาภรณ์แพรพรรณเลิศหรู ย่อมแสดงว่าเป็นชนชั้นไม่ธรรมดา

ลำดับขั้นลดหลั่นลงมาเป็นห้องจัดเลี้ยง มีมโหรีบรรเลงขับคลอบรรยากาศอันงามงดเบื้องหน้า ผู้คนในชั้นนั้นกลับมองออกว่าเป็นพ่อค้าแม่ขายระดับธรรมดา แต่ก็ไม่ถึงกับยากไร้ คนพวกนี้ยินยอมเสียเงินทองบ้างเล็กน้อยเพื่อซื้อหาความตื่นตาตระการใจ ด้วยเพราะพวกมันไม่ว่าอย่างไรขอมีส่วนร่วมกับสิ่งแปลกใหม่ที่ก่อกำเนิดขึ้นบนโลกหล้า ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเกิดด้วยน้ำมือมนุษย์ ฤ ธรรมชาติ

“นี่กลับเป็นเรือสำราญของผู้ใดจัดทำขึ้นมา” บัณฑิตธนูทองเอ่ยถาม

“พ่อค้าสมัยนี้ล้ำหน้ายิ่ง ถึงกับนำบรรยากาศยามสุริยาแสงอัสดงส่งขายต่อชาวบ้านได้”

เถ้าแก่หลงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เราทำการค้ามาเนิ่นนานยังเข้าใจว่า บรรยากาศยามเย็นล้วนแล้วเป็นสิ่งที่ธรรมชาติจัดสรรให้เปล่าต่อผู้คน” มันกล่าวออกด้วยน้ำเสียงแฝงอารมณ์ขุ่นเคือง

บัณฑิตธนูทองรับฟังคล้ายไม่แน่ใจว่า เถ้าแก่หลงเห็นว่านี่กลับเป็นเรื่องที่มันพลาดโอกาสที่จะกระทำถึงกับขุ่นเคืองที่มีคนพานตัดหน้ากระทำเรื่องราวเช่นนี้ หรือกล่าวออกด้วยรู้สึกถูกเอาเปรียบโดยไม่อาจขัดขืน

จากสิ่งที่เห็น มันร้อยเรียงเรื่องราวจากภาพที่เห็นค่อยสรุปได้ว่า ด้วยเพราะเรือลำนี้เอง ชายชราหาปลาผู้นั้นถึงกับอับจนหนทางที่จะออกเรือหาปลา ด้วยเพราะท่านออกหาปลายามราตรี และด้วยเรือเล็กจึงมิอาจล่องเรือท่องผืนน้ำกว้างใหญ่ได้ เรือใหญ่ลำนี้เมื่อออกหาความสำราญยามอัสดงยาวเรื่อยไปจนถึงราตรีกลับกลายว่าหยิบฉวยโอกาสทำมาหากินของผู้อื่น

พ่อค้าที่คิดฉกฉวยกำไรจากความลำบากของผู้อื่นมีเพียงผู้เดียวในนครแห่งนี้

“กงจื้อกะไหล่เงิน” บัณฑิตธนูทองกล่าวออก เถ้าแก่หลงพยักหน้าบงบอกความหมาย

“ยังมีอีกหนึ่ง” ซินแสเกาเสริม

“ยังอีกหนึ่ง!! – คนชั่วช้าเช่นนี้กลับมีเพิ่มอีกหนึ่ง ฮาๆ ดูท่าว่า พวกท่านตื่นเช้าขึ้นมาชมดูพระอาทิตย์ทอแสงยังต้องซื้อหาจับจ่ายบรรยากาศ”

บัณฑิตธนูทองกล่าวออกด้วยน้ำเสียงขมขื่นยิ่ง สหายใต้หล้าหับขวับมาจ้องมองที่มัน อารมณ์ผู้คนยามนี้คล้ายอัดอั้นในอก ไม่อาจบอกกล่าวอันใด ภาษิตว่าไว้เรื่องน้ำท่วมปากกลับเป็นเช่นนี้ บัณฑิตธนูทองไม่เหลียวแล สหายใต้หล้า มองจ้องออกไปเบื้องนอก ขบคิดเรื่องราว เพียงชั่วเวลาสามสี่ลมหายใจเข้าออก มันถึงกับคลี่พัดในมืออก โบกโบยลมเย็นเข้าหาตัว จากนั้นสะบัดเก็บพัดด้วยความรวดเร็ว เสียงสับพัดหนักแน่น จากนั้นมันกล่าวออกมาอย่างมาดมั่น

“มันเป็นใคร?”

ซินแสเกาซ้อนดาบในรอยยิ้ม กล่าวออกอย่างเชื่องช้า แผ่วเบายิ่ง ด้วยเกรงว่ามีผู้อื่นได้ยิน

“ใต้เท้าเหลิง” ยามเอ่ยถึงคนผู้นี้ มันต้องระบายลมออกปากหนึ่งครา

“ใต้เท้าเหลิง – ทางการไฉนเห็นดีเห็นงามกับกิจการเช่นนี้”

บัณฑิตธนูทองกล่าวออกด้วยน้ำเสียงแจ่มใส น้ำเสียงนั้นแฝงกำลังภายในหลายส่วน คาดว่าสามารถเดินทางไปหลายร้อยลี้ เถ้าแก่หลงถอดสีหน้า ฝ่ามือตบโต๊ะ สีหน้าเคียดแค้นขึ้นทุกขณะ จากนั้นกล่าวออกว่า

“ใต้เท้าเหลิงเห็นพวกเราชาวบ้านมีชีวิตผ่านไปราบเรียบสามัญธรรมดา ชมชอบให้ผู้คนเกิดความสำราญ สมควรชื่นชมท่านจริงๆ”

“ฮาๆ ประเสริฐประเสริฐ สมควรชมเชยท่านจริงๆ ฮาๆ” ซินแสเกาเอ่ยขึ้นบ้าง ในน้ำเสียงแฝงกำลังภายในเช่นกัน ไม่ทราบว่าผู้ใดสามารถสดับรับฟังได้บ้าง สหายใต้หล้าเห็นเช่นนั้น รวบรวมกำลังภายในกล่าวออกว่า

“ฮาๆ สมใจนัก ผู้คนหาปลากลับไม่ต้องออกเรือหาปลาก็มีงานทำ ด้วยพวกเขาได้รับโอกาสให้สมัครเป็นพนักงานประจำเรือ โอ่-เรือสำราญเช่นนี้ทำเงินให้กับพ่อค้าขุนนางกลับสามารถสร้างอาชีพให้กับผู้คนต่ำต้อย ประเสริฐ ประเสริฐ ยังมีเรื่องราวใดประเสริฐเช่นนี้”

“แล้วคนหาปลานั่นเล่า ท่านคิดเห็นอย่างไร? เถ้าแก่หลง” บัณฑิตธนูทองถามไถ่เถ้าแก่หลงเชิงหยอกเย้า เถ้าแก่หลงเป็นพ่อค้าธรรมดาสามัญไฉนมีกำลังภายในส่งเสียงออกด้วยกำลังภายในเย้ยหยันสังคมได้ ซินแสเกาเห็นดังนั้น ถึงกลับกล่าวออกแทนว่า

“เถ้าแก่หลง ท่านย่อมมองหาผลกำไรออก ชายชราหาปลาผู้นั้น ท่านเพียงจ้างวานให้ท่านหาปลาบนต้นไม้เป็นประจำทุกวัน จัดหาที่นั่งจิบชาร่ำเมรัยเสียหลายที่ ผู้คนมักชมชอบของแปลกใหม่ คนหาปลาบนต้นไม้กลับค้ากำไรได้ ท่านว่าความคิดนี้ดีหรือไม่”

หลังกล่าวจบมันหัวร่อยาวนาน

เถ้าแก่หลงเห็นดังนั้นถึงกับครุ่นคิดชั่วเวลาหนึ่ง คล้ายเห็นคล้อยตามอยู่หลายส่วน ทว่ากลับมีสิ่งหนึ่งคัดคานความคิดนั้นไว้ กล่าวออกด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด

“พวกท่านกลับชั่วร้ายนัก นี่รึที่เรียกตัวเองว่าบัณฑิต นี่หรือวิญญูชน ข้าพเจ้าแม้เป็นพ่อค้า แม้หวังกำไรอยู่บ้าง อย่างน้อยยังคงรักษาความสมดุลระหว่างกำลังซื้อกำลังขาย ไฉนเลยบีบคั้นให้ผู้คนยอมจำนนต่อการผูกขาดนั่นได้”

บัณฑิตธนูทองหันมามองซินแสเกาพร้อมสหายใต้หล้า กลับปรากฏรอยยิ้มชั่วร้ายชนิดหนึ่ง คนทั้งสามสบตากันคล้ายมีเรื่องราวต้องกระทำให้ได้ประการหนึ่ง พานลุกขึ้นจากเก้าอี้ ซินแสเกากลับเอ่ยความขึ้นมาอย่างธรรมดาสามัญมิได้แฝงลมปราณกำลังภายใน

“เรือใหญ่เช่นนั้นยามล่มลงคงใช้เวลาหลายชั่วยาม”
“พนักงานบนเรือส่วนใหญ่เป็นอดีตลูกแม่น้ำ ความกว้างแม้น้ำเท่านี้สามารถเอาตัวรอดได้”

เถ้าแก่หลงรับฟังคล้ายคาดเดาเรื่องราวได้หลายส่วน ถึงกับตลึงลาน

“พวกท่านคิดกระทำการอันใด?”

บัณฑิตธนูทองมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า หันกลับไปมองซินแสเกาพร้อมพยักหน้าคล้ายรับทราบเรื่องราว จากนั้นคนทั้งสองอาศัยท่าร่างอันปราดเปรียวท่องทะยานออกไปทางหน้าต่างชั้นสองของโรงเตี๊ยม เพียงติดตามเงาร่างสหายใต้หล้าที่เคลื่อนไหวออกตั้งแต่เมื่อใดไม่มีใครทราบ

เถ้าแก่หลงเฝ้ามองเงาร่างคนทั้งสามเลือนลับหายไปในเงาเรือนร้านค้าอันเรียงรายไร้ระเบียบ ภายในใจครุ่นคิดถึงปฏิบัติการครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องราวง่ายดาย ภายใต้การสนับสนุนของใต้เท้าเหลิง ยอดฝีมือมากมายล้วนประจำการอยู่บนเรือนั้น คิดถึงตรงนี้พลันรู้สึกว่ามีผู้คนยืนอยู่เบื้องหลังโดยที่มันไม่ทราบว่าคนผู้นี้มาถึงเมื่อใด

มันคนค้าขายแม้ไม่เป็นวรยุทธ์ทว่าประสาทหูตากลับว่องไวด้วยเพราะคนทำการค้าย่อมต้องอาศัยหูตาทำงานสัมพันธ์กับความคิด คนผู้มาถึงสามารถเข้าถึงตัวมันได้เพียงนี้โดยที่มันไม่อาจรู้สึกสำนึกได้นอกจาก สหายใต้หล้า ซินแสเกา บัณฑิตธนูทอง หนึ่งเดียวไม่มีผู้ใดในเมืองนี้ย่อมเป็น

“กระบี่โปรยบุปผา หรือท่านคิดตามพวกมันไปชื่นชมเรือสำราญ?” เถ้าแก่หลงกล่าวออกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ผู้มาถึงไม่กล่าวอันใดเพียงดึงเก้าอี้เบื้องหน้าออก จากนั้นค่อยนั่งลง ผายมือออกไปยังเก้าอี้อีกตัว คล้ายต้องการให้เถ้าแก่หลงนั่งลงเพื่อสนทนา ใบหน้ามันขาวกระจ่างรับกับอาภรณ์สีขาวดุจหิมะ ดวงตากลับคมกริบไม่ต่างอันใดคมกระบี่กลีบบุปผาที่วางลงเบื้องหน้ามัน

“คนพวกนี้กระทำเรื่องราวอันใดล้วนไม่เกี่ยวข้องกับเรา “ กระบี่โปรยบุปผากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หยุดชั่วคราก่อนเอ่ยความ

“เถ้าแก่หลง ท่านทราบหรือไม่ว่าพรรคกระยาจกเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว?”

เถ้าแก่หลงนั่งลงยังเก้าอี้เบื้องหน้าตนเอง กลับไม่ได้นั่งตรงที่กระบี่โปรยบุปผาชี้นำ กล่าวออกด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม สายตาสอดส่ายไปทั่วบริเวณ แม้ในขณะนั้นผู้คนในร้านแทบจะไม่มีใครนอกเสียจากบริกรในร้าน

“พวกมันเคลื่อนไหวเสมอ – แน่นอนเมื่อมันรู้สึกหิวโหย”

เถ้าแก่หลงมองออกไปภายนอกหน้าต่างบานน้อย ขณะนั้นครุ่นคิดเรื่องราวสืบต่อ ไม่นานจึงกล่าวออกด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"เพียงครั้งนี้ พวกมันคิดรับประทานอันใดเพื่อประทังความหิวโหยกัน?"

กระบี่ไร้ยางอาย ตอน ๕ : คนพเนจร

 ประตูเมืองทิศตะวันออก

ผู้คนสัญจรมีมาก

บ้างค้าขาย-บ้างติดต่อแจ้งข่าว

บ้างยืนเฝ้าคอยผู้คนคืนเรือน

คนเฝ้าประตูได้แต่ยืนมอง

…

ประตูเมืองใช่มีเพียงคนเฝ้าประตู : บุรุษที่หนึ่งครุ่นคิด

ใบหน้ากร้านเกรียมจมูกคมรับเข้ากับคิ้วหนาเชิดขึ้น ขมวดตรงหว่างคิ้วเล็กน้อย ขอบตาลึกดวงตาเป็นประกาย บริเวณหางตาพบเจอริ้วรอยย้นตามสมควร ใบหน้ามันมีรอยแผลเป็นสามสี่แห่ง คล้ายถูกของมีคมเชือดเฉือนด้วยความเร็ว ด้วยเพราะแผลเหล่านั้นเล็กยิ่งแต่ลึกยิ่ง  ทว่าถูกกลบหายด้วยรอยเปรอะเปื้อนของโคลนดิน

เมื่อยามฝนตกโชกหนัก จึงเห็นว่าเมื่อถูกชำระล้างแล้ว มันเป็นบุรุษผู้มีใบหน้าคมเข้มผู้หนึ่ง แต่มันก็หานำพาไม่ ใบหน้าของมันในบางครั้งคล้ายกับสามารถลอกออกมาได้อีกหนึ่งชั้น ด้วยเพราะโคลนที่พอกไล้ใบหน้าของมันนั้น เมื่อผสมปนเข้ากับฝุ่นดินที่คละคลุ้งด้วยเพราะคนสัญจรไปมา เป็นเช่นดั่งหน้ากากโคลนบางๆหนึ่งชั้น

เสื้อผ้าอาภรณ์คล้ายไม่เป็นชิ้นเป็นกัน กล่าวไปคล้ายเป็นผ้าฝ้ายหลายชิ้นเย็บติดรวมเป็นผืนเดียว ผูกมัดรัดรอบกายด้วยด้วยเชือกฟางเส้นเท่าข้อนิ้ว เกรอะไปด้วยคราบดินและไขมันสัตว์ ผู้รัดเพียงหลวมๆไม่แน่หนาแต่อย่าใด ในบางครั้งครามันเดินเหินด้วยอาการติดขัดด้วยเพราะผ้าที่มันใช้พันรัดรอบกายนั้นหลุดล่วงลงกองกับพื้น แต่มันก็หาได้ใส่ใจ เพียงหยิบชิ้นผ้าขึ้นมาพาดใส่เนื้อตัว เดินเหินไปมาไม่นำพาสายตาผู้คน

เบื้องหลังมันมีถุงผ้าใบหนึ่ง ใช้เก็บสิ่งของสองสามชิ้น เป็นกล่องไม่เก่าแก่ชิ้นหนึ่ง ภายในนั้นไม่มีใครทราบได้ว่าซุกซ้อนสิ่งของอันใดไว้ ไม่เคยมีผู้ใดคิดถามไถ่สอดรู้อยากเห็น ด้วยเพราะกลิ่นไอเนื้อตัวมันนั้นฉุนเฉียวเปรี้ยวใจเหลือต้านทาน สำหรับผู้คนธรรมดาสามัญไฉนปล่อยเนื้อตัวให้เหม็นคละคลุ้งปานนี้

มันเป็นผู้ใด? บุรุษที่หนึ่งครุ่นคิดหันไปมองหน้าบุรุษที่สอง อาการที่แสดงออกทางใบหน้า เชิงถามไถ่

มันนั่งอยู่เป็นประจำตรงนั้น : บุรุษที่สองไคร่ครวญ

มันมีที่ทางประจำตรงนั้น ตรงถัดจากประตูเมืองไปทางด้านขวา มีคอกม้าเล็กๆหน้า ‘โรงเตี๊ยมกระจ่างจันทร์’ บริเวณสังสรรค์ของผู้คนมีกันจะกินแลเกือบจะไม่มีกิน ผู้คนมักเหลียวมองมันเสมอเมือเดินเข้าออก มีไม่น้อยที่โยนชิ้นอาหารเศษเงินให้กับมัน เพียงหวังว่าจะเห็นมันให้ความค้อมคารวะ ในความเอื้ออารีต่อผู้คน

เปล่าเลย… มันกลับไม่สนใจใยดี เพียงใช้มือเท้ากวาดเศษเงินทองข้าวของประดามีทิ้งไปข้างๆเสียหมด ล้มตัวลงนอนไม่อนาทรร้อนใจ กรอกลูกตาไปมาเหมือนในใจนึกรำคาญผู้คนที่มักโยนข้าวของเกะกะที่นอนของมัน หัวของมันวางลงบนต้นแข็นอันอัดแน่นด้วยกล้ามเนื้อ สุนัขข้างทางบางครั้งอาศัยมันผู้นี้เป็นแห่งหนในการอิงแอบหาไออุ่น รุ่งเช้ามันตื่นขึ้นมาเพียงผลักไสด้วยปลายเท้าหนึ่งขวับ

ที่นอนของมันบางครั้งเป็นพื้นราบเรียบ สามารถเหยียดยาวได้เต็มตัว บางครั้งเป็นมุมผนังซอกกำแพงเมืองอันชื้นแฉะเพียงมันสามารถแหมะแทรกกายได้ นั่นนับเรียกได้ว่าเป็นที่นอน

ต่อแสงแดดกลางวัน มันคิดนึกอยากร้อนก็ร้อน คิดหนาวก็หนาว  เมื่อฝนตกเพียงเดินหลบเข้าหาชายคาเรือนใกล้เคียง คิดอยากล้มนอนก็นอนแม้จะเป็นเวลากลางวันก็ตามที หากแต่ยามค่ำคืนมันกลับนั่งพิงหลังเข้าหากำแพงเมือง นิ่งสงบแหงนมองฟากฟ้า 

ราตรีที่แสงดาวพราวระยับมันจ้องมองระยิบแสงเหล่านั้นด้วยอาการสงบ สีหน้าคล้ายครุ่นคิด วางมือพาดกวาดไปมาราวกับกำลังรังสรรค์จิตนากรรมท่ามกลางอากาศธาตุ

ยาวนานตราบถึงรุ่งอรุณ ราวกับว่ากำลังค้นหาความเร้นลับบางประการจากความมืดมิดในเวิ้งฟ้า

เคหะสถานของมันคล้ายยิ่งใหญ่เทียมโลกหล้า เอาพสุธาเป็นพื้นนั่งโรงนอน ท้องฟ้าคล้ายหลังคาห่มคลุม อุ่นไอราตรีด้วยสุนัขจรจัดสามสีตัว ใบหน้ามันเรียบเฉยไม่อาจแยกแยะได้ว่าขณะนั้นมันสุขมันทุกข์หรือรื่นเริงใจ

มันกินอะไร? ผักหญ้าตามรายทางคืออาหาร ได้เศษข้าวในจานเครื่องเซ่นบูชา มันมิได้แย่งชิงของกินกับผู้คน แต่มันกลับแย่งชิงเครื่องเซ่นไหว้จากเทพเทวาตามศาลเจ้า  แต่ก็ไม่มีผู้ได้เอาความ คนเหล่านั้นเพียงสวดส่งให้เทพยดาลงทัณฑ์มันด้วยตัวท่านเอง ด้วยเพราะไม่อยากลดตัวลงมามีปากเสียงกับมัน

ผ่านไปสองอาทิตย์ เทพเทวายังปราณีมันอยู่? บุรุษที่สองหันหน้าไปหาบุรุษที่สาม คล้ายต้องการความเห็น

มันมาถึงเมืองนี้ได้เพียงสองอาทิตย์ : บุรุษที่สามไตร่ตรอง 

ตลอดทั้งวันหากแยกแยะช่วงเวลาที่มันกระทำเรื่องราว เช้าบางครั้งตื่นนอน บางครั้งหลับไหลคล้ายซากศพ เมื่อตื่นขึ้นมาแลมองซ้ายขวา จากนั้นยกมือทั้งสองข้าง เพียงบิดร่างกายไปมา  เสียงกระดุกลั่นเป็นช่วงๆ จากนั้นถือถุงผ้าเก่าๆใบนั้นเดินไปเดินมา ไม่มีใครรู้ว่ามันจะเดินไปยังแห่งหนใด ไปเมื่อใด กลับมายังตรงที่แห่งเดิมเมื่อใด

‘ไม่มี’ บุรุษที่สองแสดงความเห็น ‘ไม่อาจคาดเดา’ บุรุษที่หนึ่งส่งเสริม ความเห็นแรก

‘ไม่น่าไว้วางใจ’ บุรุษที่สามสรุป สีหน้ามันเคร่งเครียด

ความได้ว่าผู้คนที่กระทำตัวเช่นนี้เป็นผู้คนที่น่ากลัวที่สุด มันจะทำอะไร ที่ไหน เมื่อใด ไม่มีใครล่วงรู้หมายกำหนดล่วงหน้า

“มันอาจเป็นมือสังหาร” บุรุษที่สองออกความเห็น

“ไฉนท่านคิดว่ามันเป็นมือสังหาร?แล้วมันคิดสังหารผู้ใด?” บุรุษที่สามฉงนสงสัย

“โรงเตี๊ยมกระจ่างจันทร์ มีผู้คนเข้าออกมากมาย ส่วนใหญ่แล้วเป็นผู้มีอำนาจในทางการค้า เรื่องผลประโยชน์มากมายมักพูดจากันในสถานที่แห่งนั้น เป็นไปได้หรือไม่ว่ามันทำทีเป็นคนบ้าใบ้ แทรกตัวเขามาในเมืองเพื่อลอบสังหารใครบางคน”

“มันอาจเป็นเพียงคนยากไร้คนหนึ่งก็เป็นได้?”

“มันกลับไม่สนใจเงินทองที่ผู้คนยื่นให้ ผู้คนทั่วไปไฉนชืดชาต่อทรัพย์สินเงินทอง”

“มีเหตุผล เป็นข้าพเจ้าไฉนเลยไม่รับเศษเงินเศษทองเหล่านั้น”

“นั่นเพราะมันมีเงินทองก้อนหนึ่งรอมันอยู่”

“อืมม์-มันคิดสังหารผู้ใดกันนะ?”

บุรุษที่สองออกความเห็นคล้ายกับได้พิจารณาท่าทีของคนผู้นี้อย่างถ้วนถี่ “ผลประโยชน์ ผลประโยชน์เท่านั้นที่ทำให้ผู้คนคิดสังหารกัน” มันกล่าวตบท้ายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ทอดหายใจอาลัยโลกหล้า

“มีความเป็นไปได้-ท่านเล่าคิดเห็นประการใด?” บุรุษที่สามเหลียวมองบุรุษที่หนึ่ง

“ข้าพเจ้าว่ามันกลับเป็น ‘สายลับของทางราชการ’ ลักลอบเข้ามาสืบข่าว”

“ข่าวคราอันใด?”

“การทุจริต ฮั๊วประมูลโครงการ ธุระกิจการค้าไฉนเจรจาในที่ลับ”

“อ่า-มีเหตุผล” มันหยุดครุ่นคิดเล็กน้อย “ไฉนต้องปลอมแปลงถึงเพียงนั้น” มันตั้งคำถามเพื่อความแน่ใจ

“อืมม์- นั่นสิ”

บุรุษที่หนึ่งคิดเนิ่นนาน มันนึกไม่ออกว่ายังมีอยู่อีกหรือไม่ในเวลานี้ ที่คนจากทางการจะปลอมตัวลงมา ดูความเป็นอยู่ของผู้คน เหมือนสมัยเฉียนหลงฮ่องเต้ที่ทรงชอบปลอมแปลงเป็นสามัญชนออกมานอกกำแพงวัง เพื่อตรวจดูความเป็นอยู่ของผู้คน

“หรือมันอาจเป็น..สมณะผู้บรรลุธรรม” บุรุษที่หนึ่งกล่าวออกสีหน้ามันมั่นใจยิ่ง

บุรุษที่สามหลังจากที่มันไตร่ตรองดูแล้ว รู้สึกเหน็ดเหนื่อยใจอย่างบอกไมถูกเพียงกล่าวออกไปว่า..

“จับตาดูมันสืบไปอีกระยะ”

น้ำเสียงมันคล้ายออกคำสั่ง

มันหายไปแล้ว : บุรุษที่สามคิดอยากดื่มสุราให้เมามาย 

สามวันต่อมา สิ่งที่ควรอยู่ตรงนั้นกลับไม่อยู่แล้ว บุรุษผู้นั้นหายไป ข้าวของข้างกายมันนั้นก็พลันหายไปด้วย บุรุษที่หนึ่งบอกกล่าวถึงสิ่งเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นให้บุรุษที่สามรับทราบ

“มันหายไปจริงๆ” บุรุษที่สามครุ่นคิด “เจ้าใช่เฝ้าดูมันตลอดเวลาหรือไม่”

“อย่างน้อยที่สุดตอนข้าพเจ้าถ่ายหนัก นอกนั้นข้าพเจ้ามิปล่อยให้มันคลาดสายตา”

“แล้วปลดเบาเจ้าเล่า?”

บุรุษที่หนึ่งไม่ตอบ คล้ายเป็นความลับประการหนึ่ง บุรุษที่สามระบายลมหายใจออกคล้ายชีวิตมันได้คลี่คลายเรื่องราวบางประการ มันมองออกไป

“เถ้าแก่หลง สุราที่ข้าพเจ้าวานฝากฝังท่านไว้เมื่อคราวก่อน ข้าพเจ้าคิดดื่มกินให้เมามาย” บุรุษที่สามเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง เหมือนผู้คนเพิ่งเสร็จสิ้นภาระกิจบางประการ

บุรุษที่หนึ่งหันขวับ เสมองมาที่บุรุษที่สาม “สิ่งของแลกเปลี่ยนคราวก่อนยังคงเหลืออยู่งั้นรึ?” มันเค้นถามบุรุษที่สาม “ที่แท้ท่านยังมีแอบซุกซ้อน”

“ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์นี่ช่างร้ายกาจ” มันยิ้ม-ส่งสายตากรุ่มกริ่ม “ร้ายกาจได้ประเสริฐ”

“นั่นเป็นส่วนของข้า เจ้ามีอันใดข้องเกี่ยว” บุรุษที่สามยิ้มเย้ยบุรุษที่หนึ่งค้อนขวับ

บุรุษที่สองวิ่งหน้าตื่นออกมาจากหลังร้าน สีหน้ามันไม่สู้ดีนัก มือไม้ชี้ให้บุรุษที่หนึ่งและสองเข้าไปดูเรื่องราวประการหนึ่ง

“หายไป”

“อันใดหายไป?” บุรุษที่สามสงสัย

“สุรา” บุรุษที่สองกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“สุราของข้าพเจ้า” บุรุษที่สามน้ำเสียงหงุดหงิด

“ทั้งหมด”

“ของข้าพเจ้าด้วยงั้นรึ?” บุรุษที่หนึ่งโพล่งขึ้นมาใบหน้าถอดสี

“ของเจ้ามีด้วยงั้นรึ?” บุรุษที่สองหันขวับ สายตาเพ่งมองมาที่บุรุษที่หนึ่ง

“อ่อ- ข้าพเจ้าคล้ายนึกได้ว่าไม่มี” มันตอบพร้อมกวาดสายตามองไปรอบๆบริเวณโรงเก็บของของโรงเตี๊ยม

พบเจอกล่องไม้กล่องหนึ่ง เป็นกล่องไม้เก่าคร่ำครา เนื้อไม้สีสันซีดจางจนไม่อาจพบเห็นลวดลายที่เขียนไว้แต่เดิม บุรุษที่หนึ่งหยิบกล่องไม้นั้นขึ้นมา มันทั้งสามคล้ายเข้าใจเรื่องราวต่างๆกระจ่างชัดเจน

“มันอาจเป็นเพียงคนพเนจร” บุรุษที่สองกล่าวออก น้ำเสียงหมดอาลัยในชีวิต

“ซินแสเกาท่านเห็นว่าเป็นเช่นไร?” บุรุษที่หนึ่งเอ่ยถามบุรุษที่สาม

“ข้าพเจ้าบอกแล้ว-ว่ามันไม่น่าไว้วางใจ” บุรุษที่สามเอ่ยความขณะที่มือหนึ่งตบไหล่บุรุษที่สองเพียงแผ่วเบา

- – -

กล่องไม้ร่วงหล่นลงพื้น คงเหลือเพียงความว่างเปล่าภายใน

บุรุษที่สามรู้สึกปวดแปลบที่ท้องน้อย ขนลุกชูชัน

มันรู้สึกอยากปลดเบา

เพียงเจ็บใจที่ไหสุราของมันหาได้อยู่ตรงที่เดิม

- จบตอน -

กระบี่ไร้ยางอาย ตอน ๔ : สุนัขรับใช้

ฟ้าเปิดกระจ่างโล่ง

อากาศแจ่มใส

สายลมโชยเย็นเมื่อพริ้วผ่านผิวน้ำแลพุ่มไม้ชุ่มชื้น

กาลเวลาเช่นนี้

ผู้คนมักนั่งเฝ้ามองธรรมชาติ

ยังมีเวลาใดเล่าที่เหมาะสมลงตัวเพียงนี้

- – -

ซินแสเกา ก็คิดเช่นนั้นอยู่บ่อยไป ในเวลาที่มันวางมือจากภาระกิจต่างๆที่เร่งรัด ผู้คนเมื่อถึงเวลาควรผ่อนพักเสียบ้าง ผู้ใดไม่รู้ตน เฝ้ากระทำการต่างๆวุ่นวายในวิถีชีวิตประจำวันจนเกินเวลาอันควร คนผู้นั้นไม่ต่างจากทาสที่เป็นข้ารับใช้กิเลสตัญหา

ตัญหาผู้คนมีหลากหลาย บ้างคือความกระหายอยากอันชื่อเสียงลาภยศ บ้างโหยหิวความอร่อยรสทางเนื้อหนังมังสา  ซินแสเกาเป็นเช่นนั้นหรือไม่  แน่นอน มันเป็นปุถุชนสามัญ ไม่อาจหลบเร้นกฏเกณฑ์สามัญของกระแสสังคมได้

มันกระหายอันใด?

“สุราอย่างดี” มันกล่าวต่อคู่สนทนา

ผู้คนที่ยืนอยู่ตรงข้ามมันนั้น เป็นชายหนุ่มผู้หนึ่ง ใบหน้าขาวผ่องสีหน้าแววตาสุขุมรุ่มรวย มือข้างหนึ่งไพล่ไปข้างหลัง มืออีกข้างหนึ่งถือพัดจีบทำจากไม้สมุนไพรฉลุลายงดงาม เมื่อโบกพัดไปมาแล้วเกิดกลิ่นหอมเจือจาง เพียงพอให้ผู้สูดรับเกิดความกระจ่างแจ่มใส ชาวบ้านร้านค้าเรียกขานคนผู้นี้ว่า ‘กงจื้อกะไหล่เงิน’

“ค่าตอบแทนของท่านเพียงเท่านั้น” กงจื้อกะไหล่เงินย้ำถามความแน่ใจ

“เพียงเท่านั้นสำหรับข้าพเจ้า ทว่ามากมายสำหรับข้าพเจ้า” ซินแสเกากล่าวออกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ภายใจมันคิดเห็นเช่นนั้นจริงตามคำกล่าว กล้องยาโรยควันฉุนเบื้องหน้า กงจื้อกะไหล่ทองเพียงมองด้วยสายตาไม่น่าเชื่อถือ คนผู้นี้มองผู้คนจากศีรษะจรดปลายเท้า

“ท่านไฉนมั่นใจว่าสามารถค้นพบเจอมันโดยง่ายดาย”

“เฮอะ- บ้านเมืองเราใช่ว่ากว้างใหญ่เกินไป ไฉนสุนัขเพียงตัวเดียวเราจึงไม่สามารถหาพบ”

สุนัขพันธ์ดีของกงจื้อกะไหล่เงินสูญหาย ดูมันร้อนใจยิ่ง เมื่อทราบว่าผู้กว้างขวางในเมืองกลับเป็นซินแสเกาผู้มีสายตากว้างไกล มันถึงกับเร่งรีบเดินทางมาพบเจอ ส่วนหนึ่งเกิดจากเพราะผู้ที่สามารถพึ่งพาได้อันดับหนึ่งของเมือง ‘สหายใต้หล้า’ พลันสูญหายไปอย่างไร้ร่องรอย  ผู้ที่คนสามารถช่วงใช้ได้ความจึงเห็นจะมีแต่ซินแสเกาเพียงเท่านั้น

กงจื้อกะไหล่เงิน ลดตัวลงมาพึ่งพิงซินแสเกานับว่าเหนือความคาดหมายของผู้คน คนเช่นมันเดิมทีนั้นมีหลายสิ่งหลายอย่างเพียบพร้อมอยู่แล้ว ไม่ว่าเงินทองทรัพย์สมบัติอันมากมาย สุนัขตัวนี้มีความสำคัญอย่างไรกับมันหนักหนา ถึงสามารถผลักไสความเย่อหยิ่งของคนผู้ออกจากไป

คนเช่นมันนั้นรักเอ็นดูสุนัขมากมายอย่างงงั้นหรอกหรือ?

เปล่าเลย สุนัขตัวนี้เป็นสุนัขที่มันได้รับต่อมาจากเจ้าเมือง ใต้เท้ามักเดินทางไปเยี่ยมเยือนคฤหาสน์ของมันอยู่บ่อยครั้ง และทุกครั้งมักชมชอบแลกเปลี่ยนความรู้เรื่องการเลี้ยงดูสุนัข สุนัขที่กงจื้อกะไหล่เงินเลี้ยงไว้มีมากมายหลายสายพันธุ์ บางสายพันธุ์ได้รับจากพ่อค้าต่างแดนที่นำมาเป็นของกำนัลเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์อันดีกับกงจื้อชายนายนี้

สุนัขมากมายจึงอยู่ในการครอบครองของกงจื้อกะไหล่เงิน ทั้งพันธุ์สวยงามที่ไม่เหมาะกับสภาพอากาศ ทั้งสุนัขสายพันธุ์ดุร้ายที่เลี้ยงไว้เพื่อดูแลรักษาความปลอดภัยจากโจรผู้ร้ายที่เฝ้าคอยอยู่รอบนอกกำแพงคฤหาสน์ของมัน

ทรัพย์สมบัติมากมาย ความยุ่งวุ่นวายก็มากตามมาเช่นกัน กงจื้อกะไหล่เงินแทบไม่มีเวลาผ่อนพักให้กับตัวเอง เนื่องด้วยเวลาทั้งหมดของมัน หมดไปกับการทำการค้าและการเฝ้าคอยระวังป้องกันสิ่งของที่มันสร้างสะสมมา ทรัพย์สมบัติเหล่านั้นไม่สามารถดูแลตัวเองได้ มันจึงต้องเสียเงินมากมายในการจ้างวานยามรักษาการคอยเฝ้าดูแลทรัพย์สินเหล่านั้น มันจับจ่ายไปกับเรื่องราวเหล่านี้มากมายจนผู้คนในเมืองกล่าวขานว่า มันเป็นผู้ร่ำรวยความปลอดภัย

หลายคนกล่าวถึงว่ามันมีบริวารช่วงใช้มากมาย ทว่าในทางกลับกันมันเองก็เป็นดั่งคล้ายเป็นบริวารของสิ่งเหล่านั้นอีกชั้นหนึ่ง ไม่ต่างจากสุนัขรับใช้ของทรัพย์สมบัติที่กองล้นในท้องเรือนคฤหาสน์

สุนัขตัวที่สูญหายดูไปไม่แตกต่างจากสมบัติชนิดหนึ่งของมัน กงจื้อกะไหล่เงินรู้สึกอับอายขายหน้าผู้คนและรู้สึกผิดต่อเจ้าเมืองผู้ที่มอบสุนัขตัวนี้เป็นของขวัญต่อมัน เมื่อรู้สึกยึดติดกับมัน ย่อมไม่อาจหลีกพ้นความเป็นข้าทาสของสิ่งเหล่านั้น

สหายใต้หล้ากระหายอยากมิตรภาพ สุราและเงินทอง

ซินแสเกาก็เช่นกัน เช่นนั้นแล้ว ไม่ว่าผู้คนไม่ว่าผู้ใดก็ตาม หากไม่สามารถหักห้ามความกระหายอยากในสิ่งที่ไม่สามารถก่อกำเนิดจากภายในได้ มันผู้นั้นย่อมตกเป็นทาสรับใช้ของสิ่งเหล่านั้นไปโดยไม่อาจต้านทาน

“ท่านกลับไปรอที่เรือนท่านก่อนเถอะ รุ่งเช้าข้าพเจ้าค้นหาสุนัขของท่านแล้วจึงนำมันไปส่งถึงที่แน่นอน” ซินแสเกากล่าวย้ำชัดเจนด้วยน้ำเสียงมั่นคง

“รบกวนท่านผู้อาวุโสแล้ว” กงจื้อกะไหล่เงินกล่าวคารวะพร้อมหันหลังเดินกลับไปยังหนทางที่จากมา

ซินแสเกามองแผ่นหลังของกงจื้อกะไหล่เงินอย่างเงียบงัน มันขณะนั้นมองขึ้นไปบนฟากฟ้า เวลายามราตรีพาดผ่านมาถึงแล้ว สุนัขมากมายเริ่มเดินออกมาจากเงื้อมเงามืด ส่วนหนึ่งเดินทางเข้าหาเศษอาหารตามถังขยะหน้าร้านเรือนผู้คน ส่วนหนึ่งห้อมล้อม สุนัขเพศเมียเพื่อเฝ้าคอยบรรยากาศอันเหมาะสม

ซินแสเกามองเห็นภาพเหล่านั้นจนคุ้นชิน ท้องถนนไม่ว่าแห่งหนใดมักพบเจอสุนัขเหล่านี้ มีมากมายที่เคยเป็นสิ่งมีชีวิตที่ผู้คนต้องการเลี้ยงดู และไร้ค่าคู่ควรในการดำรงอยู่ร่วมเรือนเมื่อความลุ่มหลงเสื่อมคลาย

วิถีชีวิตผู้คนไฉนผิดแผกแตกต่างจากนี้ ผิดกันที่เพียงเสื้อผ้าอาภรณ์ที่เราส่วมใส่ก็เพียงเท่านั้น ซินแสเกาลุกจากที่นั่งเดินผ่านตรอกซอยมืดมิด ผ่านไปหลายช่วงตึก พบเจอห้องห้องหนึ่งจุดดวงไฟเรืองอุ่น ซินแสเกาเดินเข้าไปภายใน พบเจอคนผู้หนึ่งนั่งเงียบงันอยู่ภายใน

“ท่านเป็นเช่นไรแล้ว” ซินแสเกาถามไถ่

“ข้าพเจ้าดีขึ้นมาก” คนผู้นั้นเอ่ยตอบ สีหน้าของมันคล้ายคนได้รับบาดเจ็บ แววตาก่อนหน้านั้นหม่นหมอง หากแต่เมื่อพบเจอซินแสเกา มันกลับมีสีหน้าดีขึ้น น้ำเสียงแจ่มใสยิ่งขึ้น มันหาใช่ใครอื่น ‘สหายใต้หล้า’ นั่นเอง มันไฉนหลบซ่อนตัวได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ คงมีเพียงซินแสเกาเท่านั้นที่ทราบเรื่อง

ซินแสเกาสีหน้าผ่อนคลาย กวาดตามองโดยรอบห้อง พบเจอบางสิ่งบางอย่าง ใบหน้ายิ่งผ่อนคลายยิ่งขึ้น “ท่านยังไม่ได้จัดการมัน”

“ข้าพเจ้าคิดรอท่านกลับมาก่อน”

“อ่อ- ข้าพเจ้าคิดแลกเปลี่ยนสุราชั้นดีกับสิ่งๆนี้”

“สุรานั้นมีค่ามากมาย”

“ย่อมมีมากมายยิ่ง”

“นั่นย่อมแล้วแต่ท่าน” มันกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ซินแสเกาเดินเข้าไปถึงสิ่งสิ่งนั้น มือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบไล้สิ่งนั้นอย่างอบอุ่น

“ฮ่ง..” 

เสียงนั้นกังวานลึก บ่งบอกว่าเป็นสุนัขพันธุ์ที่ถูกเลี้ยงดูอย่างดี

- – -

ฟ้าปิดแล้ว ราตรีมืดมิดคืบคลานคลุมอาณาบริเวณฟากฟ้า

ธรรมชาติรับใช้ผู้ใดกัน

เปล่าเลย … ไม่มี

กระบี่ไร้ยางอาย ตอน ๓ : ยาโป๊วของใต้เท้าเหลิง

อากาศร้อนระอุ  ผู้คนเร่าร้อนตามอากาศ

สายลมคล้ายอ่อนล้าจากภาระกิจยาวนาน  มันไม่พัดพาอันใด

แล้วมีผู้ใดเล่า จักสามารถช่วงใช้มันให้กระทำการ

ไม่มี…

- ๑ -

“ท่านสั่งให้ฟ้าดินคารวะท่านได้งั้นหรือ?” เสียงคนผู้หนึ่งรำพึงรำพัน

“เปล่าเลย” เสียงใครผู้หนึ่งขานรับ กริยาท่าทางมองแล้วมีความหยิ่งถือยศอยู่ในที ท่วงท่าการวางมือเท้านั้น ประหนึ่งผู้สูงศักดิ์อันจริตร้ายในสังคมชั้นสูง

“เช่นนั้นแล้วเรายังมีเรื่องราวอันใดที่ต้องเจรจากัน”

“ข้าพเจ้าทราบว่างานนี้ยากต่อการตัดสินใจของท่าน  หากแต่ว่า…” เสียงนั้นหรี่เบาจนคล้ายจางหาย คล้ายมีการต่อรองเจรจาความบางประการที่ไม่อาจให้ผู้คนรับรู้

“เฮ๊อะ!! อีกสามวัน ท่านมารับสิ่งของได้”

“สมแล้ว สมแล้ว ข้าพเจ้าคิดไม่ผิดที่ไว้วางใจท่าน”

สิ้นเสียงผู้คน สิ้นเสียงจอกสุราตอกลงพื้นโต๊ะ บานประตูห้องเจรจาเปิดออก ภายในห้องหลงเหลือผู้คนเพียงหนึ่ง อีกผู้หนึ่งจากไปแล้ว

เถ้าแก่หลงหันหน้ามาทางห้องรับรองนั้น กวาดตามองทั่วบริเวณห้อง เดินค้อมศีรษะอย่างอ่อนน้อมเข้ามาใกล้ กระซิบถามคนผู้นั้นว่า  “มันเล่า”

“มันไปแล้ว”

ผู้คนที่หลงเหลืออยู่เพียงผู้เดียวบอกกล่าวด้วยน้ำเสียงระดับเดียวกัน ในมือข้างหนึ่งประคองถ้วยชาไว้ในมือ กลิ่นของมันโรยไปทั่วทั้งห้อง เถ้าแก่หลงเมียงมอง ชาหอมเช่นนี้คงเป็น โชยลี้เฮี้ยง (กลิ่นหอมพันลี้) โรมเตี๊ยมอับจนเช่นมันไฉนเลยมีชาชั้นสูงแห่งเทือกเขาบู๊อี่ซัวรินรับแขก เป็นเพราะแขกผู้นี้เป็นผู้ยิ่งใหญ่ในสังคม แม้เดินทางไปไหนมาไหนยังต้องพกชาชั้นดีติดกาย ให้บ่าวรับใช้คอยชงจัดหา

คนผู้นี้เรียกว่า ใต้เท้าเหลิง (เหลิงจากเมืองหลง) ขุนนางแห่งเมืองหลงเจี๊ย คนผู้นี้เดินทางรอนแรมมาไกลเพื่อช่วงใช้ให้สหายใต้หล้ากระทำเรื่องราวเรื่องหนึ่ง เถ้าแก่หลงไหนเลยยอมเชื่อว่าเรื่องราวนั้นเป็นเรื่องดีงาม

“ท่านใช้ให้มันไปกระทำเรื่องราวอันใด?” เถ้าแก่หลงไต่ถาม สีหน้าเคร่งขรึม

“ไม่อาจบอกกล่าวท่าน หากแต่นับเป็นเรื่องดีประการหนึ่ง”

“เรื่องดีของท่านแต่เป็นร้ายของผู้อื่นกระมัง” เถ้าแกหลงทิ้งท้าย ก่อนเดินลับหายไปในห้องครัว จากนั้นสั่งการให้เด็กรับใช้วิ่งออกมากล่าวกับใต้เท้าเหลิงว่า

“เถ้าแก่บอกว่า หมดธุระของใต้เท้าแล้ว ให้ข้าพเจ้าส่งใต้เท้าที่ประตู”

ใต้เท้าเหลิงกำลังอารมณ์ชื่นบานพลันสีหน้าแปรเปลี่ยนในทันที แต่เพียงชั่วขณะเดียวกัน ก็พลันฉีกยิ้มขึ้นเหมือนเดิม เป็นวิชา ‘แปรสีหน้าพันอารมณ์’ ที่เล่าลือกันว่า มีฝึกสอนกันในวงการเมืองชั้นสูง สามารถแปรเปลี่ยนสีหน้าและน้ำเสียงอย่างว่องไว เพื่อกลบเกลื่อนอารมณ์แท้จริงของตัวตน

ใต้เท้าเหลิงเดินนำหน้าเด็กรับใช้ ก่อนถึงประตูทางออกเหลียวกลับมามองสภาพผู้คนในโรงเตี๊ยม มีผู้คนมากมายหลายระดับชั้นนั่งทานอาหารรับน้ำชา ใต้เท้าเหลิงกวาดตามองเนิ่นนาน ใบหน้ามีรอยยิ้มประดับตลอดเวลา  จากนั้นก้มคารวะผู้คนในร้านอย่างไม่มีเหตุผลก่อนตบเท้าเดินจากไป

เสียงกระซิบระหว่างโต๊ะ

“ผู้ใดกัน”

“ใต้เท้าเหลิงไง ท่านเจ้าเมืองหลงเจี๊ย”

“ไฮ๊!!.. ยิ่งใหญ่ปานนั้น?”

“อันใดยิ่งใหญ่”

“ตำแหน่งของท่าน”

“แล้วตัวท่านเล่า”

“ก็งั้นๆ คล้ายคนเสียสติ อยู่ดีๆก็ค้อมคารวะโต๊ะเก้าอี้”  จากนั้นจึงมีเสียงหัวร่อโดยมิได้นัดหมาย

เถ้าแก่หลงเดินออกมาจากห้องครัว กวาดตามองรายรอบ ภายในนั้นไม่มีกระไร เมื่อเดินออกมาตรงริมประตูจึงพบเห็นคนผู้หนึ่ง แววตาหม่นหมองคล้ายมีเรื่องราวร้อนใจ

“มันไปไหนแล้ว” ผู้มาถึงไต่ถาม

“มันไปแล้ว” เถ้าแก่หลงเพียงบอกกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ไปยังแห่งหนใด?”

“ข้าพเจ้าไม่ทราบ”

จากนั้นความเงียบงันล่องลอยผ่านห้วงเวลาขณะ เกี่ยวเก็บความเริงรื่นอันเคยมีไปเสียสิ้น

- ๒ -

สี่วันหลังจากนั้นเลยกำหนดที่สหายใต้หล้าลั่นวาจาไว้

ยามเย็นดวงอาทิตย์แขวนลอยต่ำ นกกาโบยบินคืนรัง หลังคาโรงเตี๊ยมวิญญูชนกลับปรากฏเงาร่างผู้คนผู้หนึ่ง คนผู้นั้นคล้ายกำลังจ้องมองสิ่งต่างๆเบื้องล่างอย่างพิจารณา เนิ่นนานเสียจนปรากฏเงาร่างคนอีกผู้หนึ่ง ผู้มาถึงใหม่นั้น กลับคือไหสุราหนึ่งไห ไร้จอกสุรา มันปีนป่ายขึ้นมาอย่างทุลักทุเล

“ท่านคิดถึงมัน” ผู้มาถึงกล่าวออก ขณะอีกมือหนึ่งยกไหสุราส่งให้

“ผู้ใดว่าข้าพเจ้าคิดถึงมัน”

“ข้าพเจ้า”

“ไฉนข้าพเจ้าต้องคิดถึงมัน”

“เพราะท่านนั่งหันหน้าไปทางประตูเมือง”

“ประตูเมืองเกี่ยวข้องกันใดกับมัน”

“หากมันเดินทางกลับ ท่านย่อมสามารถพบเห็นมันได้จากทิศทางนั้น คล้ายพระอาทิตย์ที่ยามเมื่ออรุณ ย่อมต้องขึ้นทางทิศตะวันออก ผู้คนเดินทางกลับบ้านย่อมต้องเข้าทางประตูหน้าบ้าน”

ชายผู้นั่งอยู่ก่อนนั้นไม่กล่าวอันใดต่อ แววตาของมันคล้ายเศร้าสร้อยขึ้นมาทันที มันผู้นี้เรียกว่า ซินแสเกาหัตถ์เทพยาดา ผู้ที่นั่งเรียงเคียงกันย่อมมิใช่ผู้ใดอื่น ย่อมเป็นเถ้าแก่หลง สหายแห่งโรงเตี๊ยมวิญญูชน

“ข้าพเจ้าไม่เข้าใจ?” เถ้าแก่หลงเอ่ยถาม

“เรื่องราวอันใดที่ท่านไม่เข้าใจ”

“ไฉนมันจึงได้ยินยอมรับใช้ขุนนางเช่นใต้เท้าเหลิง?”

“ใต้เท้าเหลิงเป็นเช่นไร?” ซินแสเกาถามกลับแทนคำตอบ

“ท่านย่อมทราบดีกว่าผู้อื่น”

“ใช่ – ข้าพเจ้าทราบ แต่มันกลับไม่ทราบ”

“ท่านมิได้บอกกล่าวมัน?”

“ท่านก็มิได้บอกกล่าวมันเช่นกัน” ซินแสเกาตอบกลับ เถ้าแก่หลงเงียบงันเนิ่นนานสีหน้าเคร่งเครียด ยกไหสุรากรอกดื่ม ความเร่าร้อนและรื่นเย็นของสุราคล้ายเป็นสิ่งขัดแย้งกันภายใน

“ข้าพเจ้าไม่คาดคิดว่ามันจะถูกช่วงใช้ให้กระทำการเช่นนี้”

“ปลาใหญ่ช่วงใช้ปลาเล็กหาอาหาร กฏธรรมชาติเช่นนี้ ท่านไฉนละเลย” ซินแสเกาเอ่ยความอย่างเหนื่อยหนาย “ท่านกับข้าพเจ้าเร้นกายอาศัยวิชาฝีมือหากินไปวันๆ เพียงต้องการความสงบ ไฉนเรื่องราววุ่นวายกลับเดินทางมาหาอยู่ร่ำไป”

“เรื่องราวเป็นของมัน ไฉนท่านกลับเดือดร้อน” น้ำเสียงเถ้าแก่หลงคล้ายเสียดเย้ย

“หรือว่ามันมิใช่สหายของท่านด้วย” ซินแสเกากล่าวราบเรียบ เหม่อมองเบื้องหน้าไร้ตำแหน่งอ้างอิง

“ผู้ใดเลี้ยงสุราข้าพเจ้า ผู้นั้นล้วนเป็นสหายในใต้หล้า”

เสียงคนผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น ขณะนั้นมีเงาร่างคนผู้หนึ่ง กระโดดลอยขึ้นบนหลังคาโรงเตี๊ยมวิญญูชน ความสูงปานนี้ คนผู้นี้สามารถกระโดดท่องไปบนขอบผนังด้วยวิชาตัวเบาอันลี้ลับ  คนผู้นี้ย่อมมิใช่ใครอื่น

“สหายใต้หล้า” เถ้าแก่หลงอุทาน ซินแสเกายกไหสุรากรอกดื่มเงียบงัน

- ๓ -

ผู้มาถึงใหม่กล่าวด้วยน้ำเสียงแจ่มใส

“ฮ่าๆ ตาเฒ่าทั้งสองคิดเมามายบนหลังคาโดยมิชักชวนข้าพเจ้า นี้กลับกล้าหาญเกินไปแล้ว”

กล่าวจบมันคว้าสุราในมือเถ้าแก่หลงยกดื่มด้วยความกระหาย

ซินแสเกามองดูสหายใต้หล้าเนิ่นนาน หากแต่ซุกซ้อนอารมณ์ความรู้สึกไว้มิดชิด ใครเล่าจึงทราบว่า มันเองนั้นก็มีวิชา ‘แปรสีหน้าพันอารมณ์’ ที่เล่าลือในยุทธภพ

“ด้วยความว่องไวของเจ้าไฉนจึงต้องใช้เวลาเดินทางถึงสามวัน”

สหายใต้หล้าขณะยกสุราขึ้นดื่ม เหลียวมามองซินแสเกา มันใช้สายตาส่งยิ้ม ก่อนจะถอนริมฝีปากออกจากไหสุรา จากนั้นค่อยเอ่ยความ

“ข้าพเจ้าใช้เวลาเพียงชั่ววันจึงบรรลุถึงเมืองหลงอู้  ขณะนั้นข่าวการชุมนุมเจ้าเมืองแพร่สะพัดไปมาก คนในเมืองนี้พูดจากันแต่เรื่องราวการเมือง แต่น้อยคนนักจะรู้เรื่องการเมืองที่แท้จริง แม้แต่คนในจวนของใต้เท้าหม่าก็เถอะ  ข้าพเจ้าทำงานลำบากยากยิ่งกว่าจะได้ข้อมูลลับนั้นมา แต่นั้นก็ไม่เกินเลยเวลาในอีกหนึ่งวัน”

ใต้เท้าหม่า นับเป็นคู่อริทางการเมืองของใต้เท้าเหลิง เรื่องราวความลับที่สหายใต้หล้ารับไปกระทำนั้นย่อมไม่พ้นเรื่องการสืบหาข้อมูลลับเพื่อโจมตีฝ่ายตรงกันข้าม ซินแสเการะบายลมหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าเคร่งเครียด

“แล้วอีกวันเล่า เจ้าไฉนไม่รีบเร่งกลับมา” เถ้าแก่หลงถามต่อ

“ข้าพเจ้ารีบเร่งเดินทางไปยังเมืองหลงเจี๊ย ถามหาใต้เท้าเหลิงส่งมอบงานให้กับท่าน”

มันกล่าวไปขณะที่มือหนึ่งสอดเข้าไปในเสื้อ หยิบเอาห่อผ้าห่อหนึ่งออกมา ส่งต่อให้ซินแสเกา

“นี่ของฝากท่านจากข้าพเจ้า”

ซินแสเการับมาเปิดดูสิ่งของภายใน “นี่มัน.. หยิ่งเซียม”

หยิ่งเซียม หรือโสมคนจากภูเขาเซียงแปะ เป็นโสมราคาแพงยิ่ง บำรุงสมอง หัวใจ บำรุงตับไตม้าม ปอด ตาแจ่มใส สมองโปร่ง ถ้ากินนานๆ จะเป็นยาอายุวัฒนะ ซินแสเกาเงยหน้ามองสหายใต้หล้า จากนั้นมีรอยยิ้มอันแปลกประหลาด

“เจ้าได้มาอย่างไร ค่าจ้างเจ้าเพียงพอซื้อหาของชิ้นนี้งั้นหรือ” มันกล่าวจบส่งห่อผ้านั้นคืนสู่สหายใต้หล้า

“ท่านไม่ชมชอบหรอกหรือ เห็นสีหน้าท่านไม่ดี ข้าพเจ้าเพียงคิดอยากให้ท่านบำรุงร่างกายเสียบ้าง”

มันกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย เถ้าแก่หลงมองอาการของผู้คนทั้งสองแล้วอึดอัดในที จึงได้แทรกคำขึ้นมาว่า “แล้วอีกสองวันเล่าเจ้าหายไปไหน ไฉนไม่รีบเร่งกลับมา พวกข้าก็นึกว่าเจ้าเป็นอันใดไปเสียแล้ว”

“ฮ่า…” สหายใต้หล้าหรี่ตาเล็กลง กระซิบข้างใบหูของผู้เฒ่าทั้งสอง เงาร่างผู้คนสามคนสุมหัวท่างกลางแสงพระอาทิตย์อัสดง

“ข้าพเจ้าเดินทางไปหาใต้เท้าเหลิง พบเจอเรื่องราวบางประการ เห็นว่าน่าจะสามารถช่วงชิงไปขายต่อได้ จึงหยิบติดมือเล็กน้อย จากนั้นเดินทางเข้ามณฑลหลง นำของฝากเล็กน้อยส่งต่อให้กับคนผู้หนึ่ง”

“ผู้ใด?” เฒ่าทั้งสองไต่ถามด้วยความอยากรู้

“หลงชิน”

ซินแสเกาและเถ้าแก่หลงแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ‘หลงชิน’ เจ้ามณฑลหลง สหายใต้หล้านับว่าไม่ธรรมดาแล้ว “เรื่องราวมันเป็นอย่างไร เจ้าเอาสิ่งใดมอบให้ท่านเจ้ามณฑล” ซินแสเกาถามอย่างร้อนรน

“หยิ่งเซียม” สหายใต้หล้าตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ใช่ หยิ่งเซียม หยิ่งเซียมมากมายในจวนของท่านใต้เท้าเหลิง” สหายใต้หล้ากล่าวด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ ดวงตาคล้ายมีประกายประหลาด ซินแสเกาครางในลำคอ “อ่อ…” คล้ายล่วงรู้เรื่องราวที่สหายใต้หล้าจะกล่าวนับต่อจากนี้

หยิ่งเซียมเป็นของหายากเป็นสิ่งของต้องนำเข้า และยังต้องเสียภาษีเก็บเข้ามณฑล ผู้ใดมีไว้กักตุนย่อมมีความผิดใหญ่หลวง เรื่องราวเช่นนี้นับเป็นเรื่องราวที่ขุนนางไม่ควรกระทำ ใต้เท้าเหลิงมีของมีค่าเช่นนี้ไว้ครอบครองมากมาย ดูท่าว่าจะมีภัยมากกว่ามีผลดีต่อตัวเองเสียแล้ว

สหายใต้หล้าคล้ายนึกเรื่องราวบางประการออก มันสอดมือเข้าไปที่ย่ามผ้าด้ายดิบที่มันคล้องมาด้วย ที่หยิบออกมากลับเป็น…

“ฮื้อเผีย” เถ้าแก่หลงร้องเสียงหลง ฮื้อเผียคือกระเพาะปลา เป็นยาโป๊วชั้นเลิสในแผ่นดินตะวันออก ที่มันเห็นนั้นเรียกว่า กระเพาะปลากิมกี่เมี่ยงฮื้อ วึ่งนับเป็ของหายากอีกชนิดหนึ่ง

“เจ้าได้สิ่งนี้มาอย่างไร”

“ใต้เท้าหม่ามอบให้ข้าพเจ้าเป็นของขวัญเล็กๆน้อยหลังจากส่งมอบงาน”

“ส่ง… มอบ… งาน… – ใต้เท้าหม่าฮง” ซินแสเกาและเถ้าแก่หลงอุทานด้วยความตกใจ

“ฮ่า… ใต้เท้าหม่าความจริงเดินทางมาไหววานข้าพเจ้าให้สืบเรื่องราวความเป็นไปของใต้เท้าหวังเซี๊ย แห่งเมืองหลงหูเมื่อหลายวันก่อนตรงหน้ากำแพงเมือง พวกท่านอาจไม่ทราบ”

ซินแสเกาพร้อมเถ้าแก่หลงส่ายหน้าพร้อมกัน มีเรื่องราวมากมายที่พวกมันทั้งสองยังไม่ทราบเกี่ยวกับสหายใต้หล้า คนผู้นี้เป็นเช่นไรกันแน่ บางคราวคล้ายคนโง่งม เดียงสาน่ารัก แต่บางคราวคล้ายกลอกกลิ้งสิ้นดี

ซินแสเกาไม่อาจคาดคิดต่อไปว่า ในวันชุมนุมเจ้าเมืองทั้งห้า ยังมีเรื่องราวอันใดเกิดขึ้นอีก

“สุราๆ สุราหมดแล้วเถ้าแก่หลง ข้าพเจ้าสั่งสุราอีกหลายไห วันนี้ข้าพเจ้าเลี้ยงดูท่านทั้งสองเอง”

สหายใต้หล้ากล่าวออกด้วยน้ำเสียงแจ่มใจ มองไปยามนี้ ใบหน้ามันคล้ายเด็หนุ่มขี้เมาโง่งมเพียงหนึ่งคนเท่านั้น

ผู้ใดล่วงรู้ว่าภายในนั้นมีสิ่งอื่นซุกซ่อนอีกมากมาย

ไม่มี…

- ๔ -

จวนของใต้เท้าเหลิงเงียบงัน ชายหลังคานิ้งสงบคล้ายราชสิงค์ผ่อนคลายหลังเสพรับเอาอาหารมื้อใหญ่ลงท้องเสียงคำรามเมื่อเนื้อไม้ลั่นเหมือนเสียเรอ.. ในช่องหน้าต่างห้องรับรองปรากฏเงาร่างผู้คนสองคนนั่งสนทนาต่อกันท่ามกลางเสียงเทียน

“ท่านสามารถช่วงใช้มันกระทำการให้ได้” เสียงคนผู้หนึ่งเอ่ยถาม

“ผู้คนล้วนแล้วแต่กระทำเพื่อตนเอง”

“หากคิดช่วงใช้ความรู้ของมัน อย่างได้คิดไหววานความรู้ของมัน จงไหว้วานอัตตาของมัน เพราะจึงมีเพียงอัตตาของมันที่สามารถช่วงใช้ความรู้เหล่านั้นได้”

“และหากว่ามันเป็นผู้คนที่ไร้อัตตาเล่า?”

“หากมันไม่มี ข้าพเจ้าก็จักสร้างมันขึ้นมา”

“สร้างอย่างไร?คนยากไร้อย่างเราไฉนยังมีอัตตาได้”

ผู้กล่าวออกมาเรียกว่า ยาจกเจียม คนผู้เป็นเป็นผู้กว้างขวางในสังคมวนิพก มันไม่ได้รับตำแหน่งหัวหน้าพรรค์ยาจก หากแต่มันสามารถควบคุมคนในพรรค์ได้อย่างที่ว่า แม้แต่หัวหน้าพรรค์ยังต้องยอมอ่อนข้อ อำนาจในความหมายของมันนั้นอยู่เหนือจากตำแหน่งที่ผู้คนจัดตั้งมากมายนัก

กิเลสผู้คนคล้ายบาดแผลชนิดหนึ่ง เป็นบาดแผลที่ตัวเราเป็นผู้กระทำให้เกิดเอง รสชาติบาดแผลนั้นใหรู้สึกแสบสยิววูบวาบ โลหิตไหลนองทาทั่วพื้นพสุธา ผู้คนล้วนทุรนทุรายในพิษบาดแผลนั้น จึงพยายามขวนขวายอัตตา แลอัตาริยา มาปะชุน นั่นคือ ในห้วงความคิดของยาจกเจียม

“ยกยอมัน ส่งเสริมมัน ทำให้เราดูด้อยกว่ามัน ยอมต้อยต่ำเพื่อช่วงใช้อัตตา” ใต้เท้าเหลิงกล่าวต่อ

“พ่ายแพ้ในสนามรบ หากแต่คว้าชัยในสงคราม ประเสริรฐ ประเสริฐสมแล้วที่เป็นท่าน ฮิฮิฮิ”

ยาจกเจียมหัวร่อส่งเสริม

“เมื่อถึงคราวประชุมเจ้าเมือง ทั้งห้าแห่ง  ‘มณฑลหลง’ เมื่อใด” ( มณฑลหลง ประกอบไปด้วย เมืองทั้งหมด ห้าเมือง มี หลงเจี๊ย หลงหู หลงจู๋ หลงอู้  หลงชิง )  เสียงกล่าววาจาของใต้เท้าเหลิงเยียบเย็น “ข้าจะใช้หลักฐานนั้น ตอกหน้าเจ้าหม่าฮงให้สาแกใจ”

“ฮิฮิฮิ .. สมควรแล้วนายท่าน สมควรแล้ว” ยาจกเจียม แววตามีประกายส่อเห็นความกรอกกลิ้ง

เสียงหัวร่อของคนทั้งสอง หากสามารถเดินทางล่องลอยไปถึงห้องพักของท่านเจ้ามณฑลหลงชิง ไม่ทราบว่า เสียงหัวร่อของผู้ใดจึงแว่วหวานไพเราะเสนาะกว่ากัน

ดวงจันทร์ลอยคว้างกลางนภาฟ้า

สหายใต้หล้าและมิตรแห่งโรงเตี๊ยมวิญญูชน รื่นเริงในสุรา

ผู้ใดทราบว่าเรื่องราวต่อไปเป็นเช่นไร

ไม่มี..

- จบตอน -

ตัวละครในเรื่อง

สหายใต้หล้า : ชายหนุ่มผู้เป็นสหายกับผู้คนทั่วทั้งใต้หล้า รับจ้างกระทำการทุกสิ่ง

ซินแสเกา หัตถ์เทพยดา : หมอนวดฝ่าเท้าผู้มีวิชาฝีมือเร้นลับ

เถ้าแก่หลง : เจ้าของโรงเตี๊ยมวิญญูชน

ใต้เท้าเหลิงอู่ : ขุนนางประจำเมืองหลงเจี๊ย

ใต้เท้าหม่าฮง : ขุนนางประจำเมืองหลงอู้

ยาจกเจียม : วนิพกขายข่าว

ตั้งหลัก บทที่ ๒๑ : กล่อมนภา

หงส์ฮวย : นั่งมองฟากฟ้ายามราตรี สีครามเข็มไล้ลงเบื้องล่างคล้ายดำสนิทจนหัวใจเย็บเชียบเมื่อเฝ้ามอง

หงส์ฮวย ผินหน้ามองฟ้าคราใด หัวใจมักว่างเปล่า สำเนียงเสียงอื่นที่แวดล้อมคล้ายหยุดนิ่งคารวะความยิ่งใหญ่แห่งท้องนภา ดวงดาวจรัสแสงแวววับขับแข่งกันมิรู้เหนื่อย เพียงให้ผู้คนชื่นชม เฝ้ามอง หมายปอง แล ช่วงชิง

…

ตั้งหลัก บทที่ ๒๐ : นางแอ่นคราม โปรยโลหิตท่ามกลางหิมะ

นางแอ่นครามเป็นมือสังหาร

เพลงกระบี่มันเป็นปริศนาในแดนดิน ผู้คนที่ถูกมันสังหารล้วนแล้วไม่เคยหลั่งโลหิตลงพื้นปฐพี มีเพียงกายและเงาซากศพที่ทอดลงเบื้องหน้าภาระกิจมัน ผู้ถูกสังหารย่อมเป็นผู้คนที่ไม่ธรรมดา
นางแอ่นครามรับสังหารเพียงพ่อค้า เป็นพ่อค้าที่โฉดชั่ว พ่อค้าที่คร่าเอาความหวังของผู้คน พ่อค้าที่ซื้อหาความมั่งมีด้วยความต่ำต้อยของผู้คน ค่าจ้างมันเล่า ใช้อันใดจับจ่าย เพียงสุราหนึ่งไห เกวียนเทียมวัวอีกหนึ่ง เท่านี้ก็เพียงพอให้มันเดินทางเรื่อยไปนับตั้งแต่ทิศบูรพา ผ่านเลยหลายทิวาราตรีจนถึงแผ่นดินทางทิศประจิม

ราตรีนี้มันนั่งอยู่เดียวดายใต้เงาต้นไม้ที่ทาบผ่านพื้นดิน เป็นเงาอันเกิดจากแสงจันทราทอลวดลายประดับไว้ สุรากรอกลงคอ ความร้อนวุบผ่าน ความอบอุ่นแผ่ผ่านไปทั่วร่าง เพียงเท่านี้ก็เพียงพอให้ผ่านราตรีอันเหน็บหนาว สถานที่มันนั่งมักเป็นที่โล่ง ด้วยเพราะมันไม่ชอบสถานที่อันเป็นหลืบซอก มันสวมชุดคลุมสีน้ำเงินเข้ม ชายเสื้อโบกปลิวไปตามแรงลม แม้มันจะนั่งอยู่เฉยๆก็ตาม แต่ก็อยู่ในท่วงท่าที่เตรียมพร้อมเสมอ

ปฏิเสธมิได้ว่ามันสังหารคนมากมาย ก็ย่อมมีศัตรูมากมายเช่นกัน พ่อค้าที่ยังคงเหลือรอดนอนหลับไม่เต็มตื่นหากว่ายังไม่สามารถพบเห็นว่านางแอ่นครามสิ้นชีพ เคยมีสหายร่วมการค้าส่งลูกน้องไปเจรจากับมันให้ช่วยสังหารคู่แข่งทางการค้า นางแอ่นครางหาใช่คนโง่งม -มันไม่เจรจา

ผู้คนน้อยนักจะสามารถพูดคุยกับมันได้ และที่มีไม่มากนั้นส่วนหนึ่งอยู่ในบัญชีสังหารของมัน สิ่งที่มันพูดจากับผู้คนที่พบเจอมักเป็นประโยคสั้นๆ "ขออภัย" หรือ "ล่วงเกินแล้ว" ไม่ก็ "สมควรแล้ว" นับเป็นมือสังหารที่ประหยัดคำพูดยิ่ง เวลาของมันทุกลมหายใจล้วนเป็นห้วงเวลาแห่งชีวิต ไม่เป็นชีวิตผู้อื่นก็เป็นชีวิตมันเอง มีเพียงสองสายให้เลือก มัน-หากเลือกได้ย่อมเลือกชีวิตมันเอง เมื่อมันเลือกแล้ว ผู้อื่นย่อมไม่อาจเลือกแทนมัน มันจึงอ้างว้างเดียวดายยิ่ง

มันไม่อาจเดินเคียงคู่ผู้ใด ไม่อาจคบหาผู้ใดเป็นสหาย มันเร้นกายเพื่อความปลอดภัยของผู้อื่น ยามเมื่อมันสังหารผู้คนย่อมไม่มีความลังเล ราตรีเปลียวเช่นนี้ มีมันเพียงผู้เดียว ย่อมเป็นผู้เดียวที่ไม่อาจพบเจอสหายร่วมสุรา

หากแต่ราตรีนี้ไม่เหมือนราตรีอื่น ราตรีนี้มีหิมะโปรยลงไม่ขาดสาย อากาศเหน็บหนาวจนสุดขั้วหัวใจ

บุรุษมอมแมมผู้หนึ่งเดินทางผ่านมา มันคล้ายเป็นผู้คน เป็นผู้คนไม่สมสติ แววตามันเลื่อนลอย ไม่จับต้องอันใดเป็นพิเศษ ตลอดร่างกายล้วนไม่มีอันใดติดตัว มันถอดเสื้อเดินท่ามกลางหิมะ ตัวมันสั่น "คนเสียสติ" นางแอ่นครามเห็นมันแล้วคิดเช่นนั้น มันมองที่จอกสุราของมันแล้วยกกรอกลงหมด สุราเหือดหายหมดสิ้น มีเพียงใบหน้าบุรุษผู้เสียสติยืนอยู่เบื้องหน้า "พี่ชายยยย ท่านทำกระไร?" มันถามนางแอ่นคราม "ขออภัย" มันกล่าวจบลุกเดินหนีบุรุษเบื้องหน้า บุรุษมอมแมมผู้นั้นเดินตามนางแอ่นคราม มันทำจมูกย้นคล้ายกำลังสูดดมอะไรบางอย่าง "สุรา" มันกล่าว

นางแอ่นครามหยุดเดิน มันหันมามองบุรุษผู้นี้แล้วยื่นไหสุราต่อมัน "พี่ชายยยย ห้ายย ข้า งั้นเหรอ" บุรุษผู้นั้นยื่นมือไปรับไหสุรา ปลายลิ้นเลียริมฝีปากอย่างกระหาย มันดื่มเอือกๆลงคอ จากนั้นยกท่อนแขนอันเปลือยเปล่าเช็ดไหแทนที่จะเช็ดขอบปากที่เปรอะเปื้อน

"สมควรแล้ว"

นางแอ่นครามกล่าวจบ มันเหลียวมองรอบๆ บัดนี้พบเจอเงาร่างคนกลุ่มหนึ่ง เป็นมือสังหารชุดดำยืนเรียงรายเต็มพื้นที่ ไอสังหารส่งออกมาฉุนเฉียว นางแอ่นครามคว้ากุมที่กระบี่ของตน กระบี่ลึกลับที่ซุกซ่อนในฝักสีน้ำเงินคราม ภายในบรรจุความตายเอาไว้ ผู้ใดคิดพบเจอย่อมต้องไตร่ตรอง

"ล่วงเกินแล้ว" นางแอ่นครามชักกระบี่ออกจากฝัก เงากระบี่กระจายออกคล้ายพรุไฟ เป็นปราณกระบี่เกรี้ยวกราด ทะลวงผ่านม่านราตรีหลายสาย แต่ละสายล้วนแล้วพุ่งใส่ขั้วหัวใจผู้คน เป็นปราณกระบี่อันเร้นลับ อาศัยลมปราณเช่นนี้มันจึงสามารถสังหารผู้คนโดยมิเสียโลหิต เพียงลมปราณพุ่งผ่านตัดอากาศ เกิดเสียงลั่นไปทั่วบริเวณ เสียงคล้ายภูติผีกรีดร้องครวญคราง ผู้คนที่มาเพื่อสังหารมันกลับล้มลงที่ละคน ใบหน้าพวกมันล้วนไม่เข้าใจว่ามันต้องตายด้วยสิ่งใด นางแอ่นครามปลิดชีวิตผู้คนโดยไม่ต้องก้าวเท้าเพียงสักนิดเดียว

มีเพียงบุรุษผู้เสียสติเท่านั้นที่ยืนอยู่ใกล้มันที่สุด จุดที่ใกล้ที่สุดกลับปลอดภัยที่สุด หากแต่บุรุษผู้เลอะเลือนเช่นนี้กลับไม่สนใจสิ่งรายรอบ กรอกสุราลงคอมิหยุดยั้ง กรอกลงจนหมดสิ้น เสียงกระบี่คืนฝัก ผู้คนยังกรอกสุราลงคอ

นางแอ่นครามจับจ้องแววตาของบุรุษเบื้องหน้า ดวงตาของมันหรี่เล็กลง มือข้างหนึ่งเกาะกุมที่หน้าอกของมัน ปรากฏลิ่มน้ำแข็งท่อนหนึ่ง ฝังแน่นลงถึงหัวใจผู้คน สายลมโบกพัดผ่านร่างมันหนักหน่วงแต่มันยังคงยื่นนิ่งกับที่ ใบหน้าประดับรอยยิ้ม บุรุษที่อยู่เบื้องหน้ามันยังคงกรอกสุราลงคอไม่หยุดยั้ง

"สมควรแล้ว" นางแอ่นครามกล่าว "ที่เป็นท่าน"

สิ้นเสียงกรอกสุรา ร่างนางแอ่นครามทรุดลงพื้น โลหิตที่หน้าอกพวยพุ่งออกมา ละอองสีแดงอาบย้อมแสงจันทร์ในราตรีเหน็บหนาว บุรุษผู้เลอะเลือนโยนไหสุราทิ้งแล้วเดินจากไป ศพผู้คนเกลื่อนล้นทั่วบริเวณ บุรุษผู้นี้เดินผ่านซากศพเหล่านั้น

"สมควรแล้ว" มันกล่าวด้วยน้ำเสียงเชียบเย็น

มันผู้นี้เรียกว่าอันใด มันผู้นี้เรียกว่า เมรัยอำพราง มันก็เป็นมือสังหารเช่นเกัน มันสังหารคนด้วยเหตุใด?

ไม่มีผู้ใดทราบ – แม้แต่ตัวมันเอง

ตั้งหลัก บทที่ ๑๙ : โรงเตี๊ยม

ยามวิกาล ผู้คนเดินทางค่ำคืนมักมีภาระกิจสำคัญ ภาระกิจที่ไม่อาจทนรอให้กาลเวลาผ่านเลยโดยเปล่าประโยชน์ หากแต่ ร่างกายผู้คนนั้นย่อมมีขีดจำกัด ย่อมมีเวลาอ่อนแรง เหนื่อยล้า

แต่ก็ยังมีบุคคลอีกประเภท พวกมันเคลื่อนไหวยามราตรี ยามที่ผู้คนอ่อนแรงพักผ่อน พวกมันเคลื่อนไหวเพียงเพื่อบางสิ่งที่เรียกว่าเงินตรา

เพียงเท่านั้น

- – -

ในท้องที่เวิ้งว้างระหว่างการเดินทาง ‘โรงเตี๊ยม’ เป็นสถานที่พิงพักแลหลบภัยในโจรผู้ร้าย มีหลายแห่งที่โรงเตี๊ยมกระทำตนเป็นโจรผู้ร้ายเสียเอง เรื่องราวเช่นนี้มีมากมายจนเกินกว่าจะกล่าวถึง

“เถ้าแก่ – เพียงขอห้องพักให้ข้าพเจ้าสามที่ มีน้ำอุ่นในอ่าง อาหารรสชาติธรรมดาสามัญสามชุด”

ผู้มาถึงกล่าวยืดยาว เพียงเอ่ยความต้องการภายในจิตใจ ชายชรานั่งอยู่เบื้องหลังม้านั่งยาว และมีเด็กน้อยเยาว์วัยอีกหนึ่งนั่งนวดเฟ้นผ่อนคลายในชายชรา

“มีห้องพักให้ท่านเพียงหนึ่ง น้ำอุ่นหรือไม่ย่อมแล้วแต่ใจท่านเอาเป็นฐานตั้ง อาหารสามชุดรสชาติธรรมดาสามัญหาได้ไม่ยากเย็น – เชิญ”

ชายชรากล่าวจบผายมือออกไปด้านข้างม้ายาว เด็กน้อยละมือจากชายชรา เดินถือพวกกุญแจพวกใหญ่เดินนำ ผู้เดินทางมาถึงไปด้านหลังโรงเตี๊ยม ผ่านทางเดินและสวนไม้ประดับแบบจำลองภายใน รู้สึกชื่นเย็นเพราะมีน้ำตกสายเล็ก ประดับอยู่จุดกลางสวน

“ที่พักแห่งนี้มีผู้คนอยู่เต็มแล้วกระนั้นหรือ?” ชายผู้มาถึงกล่าวถามเด็กนำทาง

ในทางเดิน นอกจากเสียงผู้ชายที่มาถึงย่อมมีเพียงเสียงของลมไหวต้องใบไม้ สายน้ำเคลียคลอขอดหิน จากที่สูงลงสู่ที่ต่ำ กำเนิดเสียงกระทบชุ่มเย็น ทว่ากลับไม่มีเสียงตอบจากเด็กน้อย เด็กน้อยไม่อาจกล่าววาจาได้ เพียงส่งยิ้ม และผายมือส่งให้เห็นว่า ถึงห้องพักของท่านแล้ว

“เด็กหนุ่มผู้นี้เป็นใบ้” ในห้องพักหนึ่งถัดไปจากนั้น มีผู้คนอาศัยอยู่ก่อนแล้วอีกสามคน คนทั้งสามสนทนากันให้ห้องพัก เสียงของพวกมันเบาบางยิ่ง

“เจ้ากล่าววาจาให้เงียบเข้าไว้ มีคนว่า คนเป็นใบ้บางครั้งมักรับรู้เสียงได้ดีกว่าคนปกติ” ใครบางคนเอ่ยขึ้น จากนั้นทำท่าทางบอกให้คนทั้งสองสงบวาจา ในมือมันถือกระบี่กระชับ ดวงตามีแววชั่วร้าย คล้ายคิดกระทำเรื่องราวบางอย่าง

- – -

ชาวผู้มาถึงเมื่อเข้ามาในห้องพักกลับชื่นชมความเรียบร้อยของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ ที่นอน ผู้คลุมเตียงสะอาดและโต๊ะเก้าอี้ถูกขัดถูอย่างดีเยี่ยม เขายืนมองไปรอบๆ จัดแจงข้าวของตัวเองก่อนจะเดินออกจากห้องเพื่อไม่เรียกสหายร่วมทางอีกสองคนด้านนอก ให้เข้ามายังห้องพัก

“ห้องกว้างขวางเช่นนี้ อาศัยถึงสามคนก็ไม่รู้สึกอึดอัด” เขากล่าว

- – -

ชายชรายกอาหารออกจากครัวไฟ ก้าวเดินอย่างเชื่องช้า ผ่านห้องคนทั้งสาม ท่านเพียงกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ท่านทั้งสามหิวหรือไม่ ข้าพเจ้าจะได้เตรียมอาหารเพิ่มให้ท่านอีกสามชุด”

ไม่มีเสียงตอบจากห้องนั้น

ชายชรากล่าวจบ เดินผ่านไป จากนั้นเข้าไปในห้องชายผู้เดินทาง ขณะนั้น มีชายอีกสองคนนั่งรอท่าอยู่แล้ว

“ขอบคุณท่าผู้เฒ่า ลำบากท่านแล้ว จริงๆพวกข้าพเจ้าคิดออกไปรับอาหารด้านนอกอยู่แล้ว”

“อย่าลำบากเลยท่าน ข้างนอกรังแต่จะวุ่นวายเสียเปล่า” ชายชราเอ่ยความ

- – -

ราตรีสงบ สายลมภายนอกโบกโบยหนักยิ่ง มีผู้คนกลุ่มหนึ่งผลัดเข้ามาหลบลมพายุหน้าโรงเตี๊ยม พวกมันมีทั้งหมดหกคน แต่ละคนล้วนแล้วมีอาวุธ ใครคนหนึ่งกล่าวเสียงดัง

“เราเข้าไปอาศัยในโรงเตี๊ยมแห่งนี้เสียก่อน” กล่าวจบโบกมือให้คนอีกห้าคนเดินนำหน้า คนอีกห้าคนนิ่งเฉย “หัวหน้า เราไม่มีเงินจ่ายค่าห้องพัก”

ชายผู้ออกคำสั่งตวาดใส่ “ไปหาเอาข้างใน” มันกล่าวจบ เดินนำหน้า ผลักประตูเข้าไปด้วยตนเอง

“มีผู้ใดอยู่บ้าง?” มันตะโกนเสียงดังลั่น ไม่สนใจว่าดึกดื่นเพียงใด

“ท่านทั้งหลายคิดพักอาศัย?” ชายชราเดินออกมาจากมุมห้อง อย่าเงชื่องช้า

“เพียงพักอาศัยหลบพายุ จากนั้นเดินทางต่อ” มันกล่าวเสียงดังดุจเดิม

“อ่อ- งั้นเชิญท่านทั้งหลายพักตามสบาย” ชายชราผายมือไปยังม้านั่งชุดหนึ่งที่มุมห้อง

จากนั้นเดินลับหายไปในห้องครัว

- – -

- มีต่อ -

ตั้งหลัก บทที่ ๑๘ : LOVE GUN

ข้าพเจ้าเฝ้ามองมันด้วยอาการสงบเงียบ มันไม่เอ่ยอันใดออกมาแม้เล็กน้อย คล้ายกาลเวลาขณะนั้นบรรจงเคลื่อนผ่านอย่างโหดร้ายทารุณ เนิ่นนานเพียงเสี้ยววินาที

"นรก" ข้าพเจ้าสบถอย่างเกรี้ยวกราด

มันลูบไล้โลหะดำวาวที่อยู่ในมือ สายตามันนิ่ง ระหว่างที่ปลายนิ้วค่อยๆเหนี่ยวก้านโลหะ เสียงลั่น "คลิก" หนึ่งหน หัวใจของข้าพเจ้าโบยบินเป็นอิสระจากมหาอเวจี

"เชิญท่าน" มันกล่าว

สิ้นเสียงของมัน กระบี่ในมือข้าพเจ้าหวนคืนฟัก เงียบขรึม ทอดลมหายใจผ่านมวลอากาศ
ศีรษะของมันหล่นลงพื้นดิน – ทุกอย่างเงียบสงบ
จากนั้นบุปฝาจึงเริ่มโปรยปราย

- – -

ข้าพเจ้ายังจดจำบรรยากาศในวันเวลานั้นได้ – เป็นอย่างดี

มัน- และข้าพเจ้ายังเหม่อมองลอนเมฆเคลื่อนผ่านแสงอาทิตย์ยามเย็นอย่างเชื่องช้า เวลาเช่นนั้น ข้าพเจ้าและมันมักครึ้มใจ ในปริมาณที่เพียงพอให้สามารถร่ายรำกระบี่

ข้าพเจ้าก็เช่นเดียวกับมัน ขณะนั้น ข้าพเจ้าเพียงมองท่วงท่าพลิ้วไหว ภาพนั้นสอดประสานไปกับบทเพลงแห่งธรรมชาติ ข้าพเจ้ากรีดนิ้วลงพิณอย่างคลายใจ บางครั้งหวั่นไหวไปกับท่าร่าง บางครั้งข้าพเจ้าหยอกล้อด้วยสำเนียงเพลงคึกครื้น

เวลาเช่นนั้น ช่างงดงาม

เวลาต่อมา
มัน-นั่งจับโลหะเชียบเย็นสีดำสนิท ลูบไล้อ่อนโยนคล้ายบุรุษหลงไหลในโฉมอิสตรี เป็นโลหะที่คำรามออกมาหนึ่งหนต้องมีผู้คนล้มตาย มันนั่งมอง สิ่งที่กองปราบนำส่งมาถึงมือปราบทุกคน พวกมันดีใจกับอานุภาพ เว้นแต่เพียงข้าพเจ้า ข้าพเจ้ามิใคร่ชมชอบเจ้าโลหะนี้มากนัก หากแต่มัน- มันเฝ้าพล่ามถึงคุณความดีของสิ่งนั้นเสมอ

เจ้าโลหะชิ้นนี้สร้างชื้อเสียงให้กับกองปราบมากมาย ในระยะเวลาไม่นาน เหล่าโจรร้ายต้องสิ้นชื่อไปกับสิ่งนี้

หลายครั้งที่

"ท่านไฉนต้องฆ่ามัน" สิ้นเสียงคำรามและวาบไฟที่ปลายโลหะ ข้าพเจ้าเอ่ยถามมัน ด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง

"มันสมควรตาย ข้าพเจ้าไม่ฆ่ามัน มันก็ย่อมฆ่าข้าพเจ้า รวมทั้งฆ่าท่าน"

มันตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ข้าพเจ้ารับไม่ได้ในข้อนี้ "แต่มันไร้อาวุธ และมันยอมแพ้แล้ว"

ข้าพเจ้ายืนยันในสิ่งที่เกิดขึ้น

"ท่านเชื่อใจพวกมัน" มันกล่าว
"ข้าพเจ้า.."

ข้าพเจ้าสับสนใจ ชีวิตผู้คนเมื่อถูกตราหน้าว่าเป็นโจรสมควรตายทุกคนงั้นหรือ การพิพากษา โดยการเข่นฆ่าเป็นความชอบธรรมสูงสุดงั้นหรือ การเข่นฆ่าสร้างความสงบให้บ้านเมืองจริงงั้นหรือ

ข้าพเจ้าครุ่นคิด เกาะกุมกระบี่ในมือเย็นเชียบ ความเย็นซึมผ่านฝ่ามือยาวเรื่อยมาจนถึงหัวใจข้าพเจ้า คุณธรรมของข้าพเจ้า คุณธรรมของมันอาจเขียนเหมือนกัน แต่ว่าความหมายและวิธีการนั้นย่อมแตกต่างกัน ผลลัพธ์ย่อมผิดแผกแตกต่าง

ทุกครั้งที่กระบี่ข้าพเจ้าออกจากฟัก ย่อมต้องคิด ต้องใคร่ครวญอย่างละเอียดรอบคอบ อีกทั้งต้องเข้าประชิดให้อยู่ในระยะที่มองเห็น ระยะที่คมกระบี่สามารถสำแดงอานุภาพ แน่นอน ไม่จำเป็นต้องเจาะจงให้เกิดความสูญเสีย หากแต่เพียงเพื่อยับยั้ง ยุติสิ่งเลวร้ายด้วยการทำให้มันไม่อาจเคลื่อนไหว

ไม่เคลื่อนไหว ใช่หมายถึงความตาย

และเวลานั้นก็มาถึง ข้าพเจ้าและมันได้รับมอบหมายให้บุกรังโจร

"ท่านมันบ้าไปแล้ว" ข้าพเจ้าเอ่ย มองโดยรอบเห็นศพผู้คนเกลื่อน
"ท่านต่างหากที่บ้า พวกมันล้วนสมควรตาย ไฉนท่านถึงได้เข้าข้างพวกมัน"
"ข้าพเจ้ามิได้เข้าข้างพวกมัน หากแต่ ใช่ว่ามันสมควรตายจริง"

มัน- ในดวงตาคล้ายมีกองเพลิงโหมแรง คล้ายสายฟ้าคำรามเกรี้ยวกราว ข้าพเจ้าจ้องมองกลับไปด้วยแววตาเช่นเดียวกัน เลวร้าย ข้าพเจ้าคิด มัน ตอนนี้เป็นสัตว์กระหายเลือดไปเสียแล้ว มันเข่นฆ่าผู้คน จนเห็นเป็นความชอบธรรมไปเสียแล้ว ข้าพเจ้ากระชับกระบี่แนบแน่นยิ่งขึ้น

มิคาดฝัน วูบหนึ่ง แสงไฟวาบออกมาจากโลหะในมือมัน ความร้อนของไฟพุ่งผ่านใบหูข้าพเจ้า มัน-ยิ้มเย้ย ข้าพเจ้าคำรามในใจ มัน- บัดนี้เป็นยิ่งกว่าสัตว์ร้าย สหาย- ไม่ สหายข้าพเจ้าถูกโลหะสีดำนั้นกลืนกินไปเสียแล้ว ข้าพเจ้าเตะเท้าออกพุ่งเข้าหามัน คิดเพียงหยุดยั้งมัน

แสงวาบหนึ่งพุ่งผ่านศีรษะข้าพเจ้าอย่างเฉียดฉิว ข้าพเจ้าล้มตัวหลบ มือยังกำกระบี่ไว้แน่นราวกับเกาะกุมหัวใจตัวเอง หนึ่งห้วงหายใจเท่านั้น ข้าพเจ้าประชิดถึงตัวมัน จ้องมองมัน ดวงตาข้าพเจ้าและมันแข็งกร้าว

"คลิก" โลหะไฟนั่น-ว่างเปล่า มันแสยะยิ้มก่อนจะกล่าวออกมาว่า
"เชิญท่าน"

ขณะเดียวกันที่กระบี่ข้าพเจ้าคืนฝัก เสียง ตุบ!! ดังติดกันสองคราเบื้องหลังข้าพเจ้า เป็นสมุนโจรที่ซุกซ่อนตัวเพื่อลอบสังหาร ศีรษะของพวกมันแตกกระจายด้วยอานุภาพเสียงคำรามจากปลายโลหะ ตรงหน้าข้าพเจ้าเป็นสมุนโจรอีกหนึ่ง ศีรษะของมันจมกองเลือดที่พุ่งออกจากร่างไร้วิญญาณ คาวโลหิตคลุ้งกระจายทั่วบริเวณ

มัน- ยืนมองข้าพเจ้าด้วยสายตาเย็นชา ร่างไร้วิญญาณที่อยู่ด้านหลังมันล้มลง โลหิตนอง

"ท่านไฉนฆ่ามัน"

มันเอ่ยขณะที่มือหนึ่งเคาะเจ้าโลหะปลิดวิญญาณแผ่วเบา ปลอกโลหะของมันหล่นลงพื้น
ข้าพเจ้ามองหน้ามัน ข้าพเจ้าสบตามัน คล้ายมีบางสิ่งขวางกั้นระหว่างคอหอยข้าพเจ้าและคำพูด คุณธรรม- ข้าพเจ้ากลืนสิ่งนั้นลงลำคออย่างยากเย็น รสชาติของมันขมเกินบรรยาย

"เพราะมันกำลังจะฆ่าท่าน" ข้าพเจ้าเอ่ย

- – -

ทุกอย่างเงียบสงบ

จากนั้น

ตั้งหลัก บทที่ ๑๗ : ซากคัมภีร์

แสงแดดยามเย็นมักเป็นสีส้ม อมแดง และแซมม้วงในบางเวลา
เนินดินอันสงบเรียบราบ – ปรากฏเงาดำของคนผู้หนึ่ง

สัปเหร่อหนุ่มทำหน้าที่ขุดหลุมศพให้คนสามคน คนผู้หนึ่งมีฉายาว่า ฝ่ามือเหล็ก เกิดมาเพื่อทำลาย ตลอดชีวิตพวกมันไม่เคยกระทำความดี ต่อยตีผู้คนนับตั้งแต่เลยวัยกำเดาะ มันเป็นเพีงอันธพาลอันเลวร้าย อันดับสองฉายา ไร้เงา จอมโจรย่องเบาอันดับหนึ่งของแผ่นดิน มันเดินทางท่องเที่ยวไปทั่วแผ่นดินเพื่อขโมยสิ่งของต่างๆมากมาย แต่ไม่มีผู้ใดสามารถทราบได้ว่า สิ่งของต่างๆที่มันขโมยมาได้นั้น บัดนี้สาบสูญไปอยู่ที่ใดแล้ว มันเก็บงำความลับไปจนวันสุดท้ายของชีวิตมัน

บุคคลที่สามฉายาว่า กระบี่โปรยบุปผา มันเป็นบุรุษสะอาง วาจาคมคายคล้ายบัณฑิตเจ้าสำอาง ทว่าเพลงกระบี่นั้นอำมหิตเป็นที่สุด รวดเร็วและแฝงไว้ด้วยยาพิษ ผู้คนที่ล้มตายด้วยกระบี่มันนั้น ยังน้อยกว่าล้มตายด้วยวาจามัน มันทั้งสามสามมารถมาตายรวมกันในที่แห่งเดียวได้อย่างไร คงมีเพียงสัปเหรอหนุ่มผู้นี้เท่านั้นที่ทราบเรื่อง

ขณะที่สัปเหร่อหนุ่มกำลังจะฝังร่างคนทั้งสาม จากระยะไกล บังเกิดเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง วิ่งตะบึงเข้ามาด้วยอาการหอบกระหาย มันเมื่อบรรลุมาถึงเบื้องหน้าศพของจอมชั่วร้ายทั้งสาม เพียงร้องไห้โหยหวน ครวญครางถึงความเลวร้ายที่พวกมันได้กระทำ มันนั้นชักกระบี่ออกมา คิดหมายจะทำการสะบั่นศพไร้วิญญาณให้แหลกสลายคามือ

สัปเหร่อหนุ่มเพียงเฝ้ามองด้วยอาการสงบ ..

กระบี่แรกฟันใส่ร่างฝ่ามือเหล็กที่บริเวณช่วงเอว บังเกิดเสียงดัง คล้ายเสียงโลหะกระทบกัน ชายหนุ่มตรวจดูบริเวณนั้นพบเจอคัมภีร์ที่ฝั้งไว้ในร่างของมัน เป็นวิชาฝ่ามือเหล็กอันเลื่องชื่อ กระบี่ที่สองฟาดใส่บริเวณไหล่ของจอมโจรไร้เงา เมื่อเสื้อของมันฉีกขาด เผยให้เห็นว่า มีแผนที่สมบัติที่มันขโมยมาบันทึกอยู่ด้านในของเสื้อ ตลอดทั้งวิชาฝีมือที่มันศึกษา เด็กหนุ่มผงะเพียงเท่านั้น รีบเร่งเก็บคัมภีร์ทั้งสองแล้วรุดจากไป

สัปเหร่อหนุ่มเฝ้ามองอาการของเด็กหนุ่มโดยตลอด มันเพียงทำหน้าที่ของมันสืบต่อ

"ช้าก่อน" สัปเหร่อหนุ่มร้องทัก

เด็กหนุ่มหันหลังกลับมา "ท่านอย่าได้ห่วงไป ข้าพเจ้าจะไม่ใช้สิ่งของเหล่านี้ไปในทางที่ผิด" สัปเหร่อหนุ่มเดินไปชี้ที่ศพของ กระบี่โปรยบุปผา กล่าวสืบต่อ "ท่านไฉนไม่ลองค้นดูศพของมันผู้นี้ด้วยเล่า มันอาจซุกซ้อนคัมภีร์ไว้" เด็กหนุ่มเห็นจริงตามนั้น จึงหันกลับมายังศพที่สาม และมันก็ค้นเจอคัมภีร์เล่มที่สาม เป็นคัมภีร์เพลงกระบี่ตลอดจนการใช้พิษในกระบวนท่าและยารักษาพิษ ครั้งเมื่อค้นจนทั่วไม่เจออันใด เด็กหนุ่มจึงเดินทางจากไป

สัปเหร่อหนุ่ม เฝ้ามองจนเด็กหนุ่มผู้นั้นเดินทางทางจากไป จนลับสายตา จึงค่อยกลบฝังร่างทั้งสาม จากนั้นจึงเดินทางกลับสู่ที่พัก มันมิได้เป็นผู้คนในพื้นที่ หากแต่เดินทางมาไกลจากอีกเมือง เพื่อนำศพคนทั้งสามมาฝั่งในเมืองแห่งนี้ ระยะนี้จึงได้อาศัยโรงเตี้ยมในเมืองเป็นแหล่งพักนอน

"นายท่านยังคงอยู่" เจ้าของโรงเตี๊ยมทักทาย
"งานเรายังไม่จบสิ้น" สัปเหร่อหนุ่มกล่าว

มันไม่กล่าวอันใดสืบต่อจากนั้น หลังจากสั่งสุราชั้นดี กับแกล้มเสียสองสามอย่าง นั่งระบายลมหายใจฝ่านช่องหน้าต่าง เหม่อมองออกไปด้านนอก เฝ้ามองไปยังตำหนักฟ้า สถานที่ซึ่งมีหมอเทวดาที่เก่งกาจในแดนดินอาศัย

มันนั่งทอดอารมณ์ยาวไกลจนใกล้เวลาอรุณ ขณะที่ดวงอาทิตย์กำลังเคลื่อนสูงขึ้น เบื้องล่างคล้ายมีเหตุการณ์วุ่นวาย เสียงผู้คนร่ำร้อง เสียงร้องไห้ สัปเหร่อหนุ่มมองลงมาเบื้องล่าง จากมุมหนึ่งของโรงเตี๊ยม เสียงคนผู้หนึ่งจากข้างล่างตะโกนคำรามออกมาอย่างสุดเสียง

"มันตายด้วยฝ่ามือเหล็ก"

สัปเหร่อหนุ่มเพียงบิดกายเล็กน้อยคลายอาการเมื่อยล้า กลืนเสียงคำรามลงลำคอ โรยวาจาหนึ่งท่องลอยไปในอากาศยามเช้า

"งานข้าพเจ้ายังไม่เสร็จสิ้นง่ายดายเสียแล้ว"

มีเพียงวิญญาณภูติพรายเท่านั้นที่สดับรับฟังถ้อยความนี้ได้

…

ตั้งหลัก บทที่ ๑๖ : ทางลัด

แม่น้ำสือเจียนเป็นแม่น้ำสายกลาง
ขนาดกลาง ไม่ใหญ่และไม่เล็กเกินไปในห้วงเวลาหน้าน้ำ มักหลากไหลรุนแรงผู้คนคิดข้ามผ่านย่อมไม่ง่ายดาย

- ๑ -

ณ.ยามสาย ลำแสงของเปลวแดดมักแผดกล้ากว่าห้วงอรุณแรก ทว่าเมื่อแสงนั้นต้องผิวลอนแห่งห้วงน้ำสือเจียนกลับระยับวับวาว น่าตื่นตา ความตื่นตามักสร้างความประทับใจ ความประทับใจมักดำรงอยู่ในวิสัยของความงาม ประกอบกับเสียงสายน้ำที่ตีเกลียวกระแทกกระทบสันโขดหิน ได้ยินโครมครืน กังวานนั้นสะท้านไปทั่วสองฟากฝั่ง ละอองจากการกระแทกซัดนั้นฟุ้งกระจาย อาบแสงสัญยามสายวูบวาว ความวูบวาวมักท้าทายหัวใจผู้คนให้ลิ้มลอง

คลื่นน้ำส่งเสียงคำรามก้อง สรรพ์สำเนียงนั้นสะท้านลงหุบห้วงหัวใจผู้คน ทว่าผู้คนย่อมเป็นผู้คน เมื่อคิดหวังท้าทายธรรมชาติ ไฉนรีรอครุ่นคิด ไฉนแสดงออกถึงอาการหวาดเกรงภายในจิตใจได้ ขณะนั้นเอง ไม่ทราบว่าร่างคนผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นที่ริมฝั่งน้ำแต่เมื่อใด

เจี่ยซาน(ภูเขาจำลอง) ชายหนุ่มแห่งประจิมทิศ ร่างกายสูงใหญ่สมชื่อมัน กล้ามเนื้อตลอดร่างกายล้วนอัดแน่นไปด้วยพลังหนุ่ม ดวงตามันคมเข้ม หรี่ลงเล็กน้อยและไม่กระพริบตาเป็นเวลานาน หายใจเข้าออกอย่างมีจังหวะพอดิบพอดี เล่ากันว่ามันเดินทางผ่านห้วงน้ำมาแล้วหลายสาย ด้วยพลังร่างกายของมัน แม้แต่ห้วงน้ำทะเลอันเกรี้ยวกราด มันก็สามารถแหวกว่ายผ่านคลื่นลมโถมกระหน่ำ ผู้คนจากดินแดนทิศประจิมมักมีลักษณะท่าทางเช่นนี้ กล่าวคือ มีความมุ่งมั่นในการกระทำการใดๆอย่างร้ายกาจ เป็นนักต่อสู้อย่างหาผู้ใดเปรียบเทียบ ทว่ามันเดินทางมาถึงเบื้องหน้าแม่น้ำสือเจียนด้วยเหตุผลอันใด

"ฮึๆ.. สมคำเล่าลือ"

มันกล่าวทวนคำสามหน ก่อนจะขบเคี้ยวความพึงพอใจลงลำคอ กวาดสายตาออกไปโดยรอบ พบเห็นแมกไม้นาๆพันธุ์ สีสันสลับสับไปมาระหว่างใบเขียวและดอกดวงรวงผล ธรรมชาติเกื้อหนุน ให้เกิดความงดงามอย่างประหลาด เป็นความงดงามในความไร้ระเบียบ ในความไร้ระเบียบพบเห็นกระบวนการก่อเกิดอันสงบงัน ไม่เร่งร้อน ไม่วุ่นวาย หากแต่ทรงพลังอย่างยิ่งยวด จอมยุทธ์ครั้งอดีตกาลมักอาศัยหลักการเคลื่อนไหวของธรรมชาติ ประดิษฐ์คิดค้นท่วงท่าเพลงกระบี่หรือเพลงมวยหมัด ตลอดจนสามารถร้อยเรียงสำเนียงเพลงกลอนอันสะท้อนให้เห็นถึงมโหรีแห่งธรรมชาติได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ

เจี่ยซานมองสายน้ำอย่างคาดคำนวณ ความแรง ความลึก ความกว้างยาว ล้วนกะคาดคะเนในสายตา มันย่อมต้องระวังประมาณตน ด้วยเพราะธรรมชาตินั้นยากคาดเดาได้ สายตาของมันสำรวจโดยรอบอย่างละเอียดถี่ถ้วน สูดลมหายใจเข้าออกคล้ายเตรียมพร้อมบางประการ

แต่ทว่าเมื่อมองออกไปอีกฟากฝั่งแม่น้ำสือเจียน ช่วงเวลาเช่นนี้มักปรากฏชายชราผู้หนึ่ง ดูไปแล้วคล้ายคนสามัญธรรมดา มิใช่ชาวยุทธ์และหาใช่นักพรต หากแต่เป็นคนตกปลา คนตกปลาที่ดูชรายิ่ง ท่านมักนั่งเหม่อมองสายธารเบื้องหน้าอย่างคลายใจ ระบายลมหายใจคลอเคลียเป็นสายเดียวกับริ้วลมที่โชยผ่าน ประหนึ่งว่าหนึ่งห้วงกาลเวลานั้นหาค่ามีได้ในสำนึก

เจี่ยซานมองออกไปพบเห็นชายชราให้สะท้อนใจ สำนึกว่า "ผู้คนคล้ายชายตลิ่งน้ำ มีชีวิตผ่านพ้นไปวันๆ เพียงเพื่อให้สายน้ำแห่งกาลเวลากัดเซาะ" ชีวิตร่างกายมันก็เช่นกัน ไม่อาจหลีกเร้นจากการคร่ากุมของกาลเวลาได้

หมดสิ้นห้วงความคิด มันถึงกับคำราม เสียงคำรามนั้นก้องสะท้านไปทั่วบริเวณ มันกำลังเรียกขวัญกำลังใจของตัวเอง ตลอดทั้งร่างเดินลมปราณพร้อมพุ่งทะยาน คล้ายประหนึ่งลูกเกาทัณฑ์กำลังสั่นสะท้านเมื่อพลธนูง้างสายสุดแรง ตามันมีประกายดุจปลายลูกดอกยามต้องแสงอาทิตย์
ฟรืบ!!… มันทะย่านออกสู่ห้วงน้ำอันสาดซัดแล้ว

- ๒ -

เสียงตูมใหญ่เมื่อมันกระโจนลงห้วงนที ความเย็นเยียบแล่นสู่หัวใจมันเป็นอันดับแรก เจ็บแปลบคล้ายปลายมีดอันเหล็มคมทิ่มแทงมันนับล้านๆเล่ม แรงคลื่นของเกลียวน้ำโหมปะทะร่างมันอย่างไม่หยุดหย่อน หนุนเนืองคล้ายต้องการปลิดลมหายใจมันในทันทีเมื่อสัมผัส ทว่าดวงตามันยังคงสงบนิ่ง ไม่แม้แต่กระพริบตา เบื้องหน้าเท่านั้นที่มันหมายมอง เป็นเป้าหมายที่มันกะเกณฑ์วางแผนไว้อย่างรอบคอบแต่แรก แม้สายน้ำจะซักกระเซ็นเป็นฝอยฟอง ทว่าเพียงช่องว่างเล็กๆ มันก็ยังสามารถมองเห็นจุดหมายเบื้องหน้า

แรงปะทะหนักหน่วงจนร่างของมันปลิวไปปะทะโขดหินเป็นบางขณะ อาจเพราะกะเกณฑ์ไว้แต่แรกแล้ว มันจึงสามารถใช้ท่วงท่าฝ่ามือและฝ่าเท้าหยุดยั้งแรงปะทะกับโขดหินได้ หัวใจมันเต้นแรงขึ้นทุกช่วงขณะที่มันว่ายผ่านคลื่นน้ำไปที่ละวา ทีละศอก มันสำลักน้ำหลายครา แต่ก็ตั้งต้นใหม่ และก็ไม่ละสายตาจากจุดหมายที่ตั้งไว้ เหนือสิ่งที่มันคาดหมายเอาไว้ในแผนการ นั่นคือขอนไม้ขนาดใหญ่ปลิวซัดมาอย่างบ้าคลั่ง

มันชะงักร่างไว้กับที่ ดำลงไปยังโคนล่างสุดของโขดหินเพื่อหลบขอนไม้นั้น สายน้ำด้านล่างยิ่งปะทะร่างมันอย่างหนักหน่วง หากแต่ว่าไม่คลุ้มคลั่งเท่าลอนคลื่นที่ซัดสะท้านอยู่เบื้องบน รอจนขอนไม้ตวัดปลายหลุดออกจากห้วงมรณะแล้ว มันจึงผุดขึ้นมายังผิวน้ำ พบว่าตัวเองโดนพัดย้อนกลับมาหลายช่วงตัว แต่นั่นก็หาได้ทำให้มันละทิ้งความพยายาม มันย้อนกลับไม่ได้แล้ว มีทางเดียวคือพุ่งทะลวงไปเบื้องหน้าเท่านั้น แม้มันจะคำรามออกไปทุกห้วงขณะเพื่อเรียกขวัญกำลังใจก็ตามที แต่สายน้ำแห่งสือเจียนก็หาได้ปราณีต่อความบากบั่นของมัน ยังคงซัดโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง ต่อผู้ที่คิดท้าทายไฉนเลยโอนอ่อนผ่อนปรนได้

เจี่ยซานหยุดพักตรงช่วงว่างระหว่างโขดหินเป็นบางช่วง ช่วงสุดท้ายของสายน้ำมันหยุดพักนานเป็นพิเศษ เดินพลังปรับสมดุลย์ทั่วร่างกายอีกครา ก่อนที่จะทะยานออกสู่ห้วงน้ำอันเดือดดาล วาวหนึ่งเพียงเศษเสี้ยวของกาลเวลา เจี่ยซานทะยานออกหลุดพ้นผิวน้ำ ท่าร่างคล้ายมังกรทะยานฟ้า องอาจและน่าเกรงขาม เสียงสะท้านทั่วบริเวณเมื่อมันพาร่างสัมผัสพื้นดิน

เพียงหนึ่งช่วงเวลาที่สายลมพัดผ่าน ทุกอย่างล้วนสงบนิ่งงัน คล้ายคารวะให้กับความบากบั่นของเจี่ยซาน มันเหลี่ยวหลังกลับไปมองสายน้ำที่เพิ่งผ่านพ้น ระบายลมหายใจเข้าออกอย่างเชื่องช้า ปรับดุลย์ภายในอีกหน มิได้มีความเหิมเกริมเมื่อได้ชัย หากแต่มีท่าทีคารวะต่อความยิ่งใหญ่ของธรรมชาติ

- ๓ -

แสงแดดสดและคมกล้าปะทะผิวแม่น้ำบังเกิดประกายระยับคล้ายแสงดาวยามราตรี ชายชราเหลือบมองเจี่ยซาน ท่านยิ้มออกด้วยรอยยิ้มอบอุ่น แม้ไรฟันจะไม่ครบถ้วน หากแต่น่ารักชวนอิ่มเอมใจ เหม่อมองสายน้ำและแหงนมองฟากฟ้า ชั่ววขณะหนึ่งท่านจึงผุดลุกขึ้น เจี่ยซานเห็นที่สายเบ็ดต้องประหลาดใจ ด้วยเพราะปลายสายหาได้มีตะขอเกี่ยวเหยื่อ

"ท่านผู้อาวุโสหาได้นั่งตกปลา?" มันเอ่ยถามด้วยคารวะสำเนียง

ชายชรายิ้มรับอีกหน ค่อยเอ่ยวาจาอย่างเชื่องช้าแต่สงบเยื่อกเย็นยิ่ง

"เป็นเรานั่งตกปลา แต่วันนี้โชคไม่ดี ไม่มีปลาสักตัว"

เจี่ยซานประหลาดใจ "เป็นท่านลืมตะขอเบ็ดกับเหยื่อกระมัง?"
ชายชราหันไปมองสายเบ็ดของตัวเอง ร้อง "อ้อ…"

แล้วท่านก็พลันหัวร่อในที่สุด ขณะเดียวกันท่านก็เคลื่อตัวคล้ายกำลังจะข้ามแม่น้ำ เจี่ยซานเห็นดังนั้นถึงกับร้องทัก ด้วยคิดว่าชายชราท่านนี้คงหลงๆลืมๆเลอะเลือนเป็นแน่ สายน้ำกราดเกรี้ยวเบื้องหน้ากับชายชราผู้หนึ่งนับเป็นเรื่องประหลาดกว่าคนตกปลาโดยไร้เหยื่อ

"ท่านผู้อาวุโสช้าก่อน.. ท่านมิได้เป็นคนจากฝังนี่หรอกหรือ???" เจี่ยซานกล่าว
"เราเป็นคนหมู่บ้านโน้น" ชายชราชี้นิ้วไปอีกฟากฝั่ง

"ท่านคิดจะข้ามแม่น้ำสายนี้???"
ชายชรายิ้ม ท่านกล่าวออกมาอย่างเชื่องช้าดุจเดิม ขณะเดียวกันนั้นค่อยๆก้าวออกทีละก้าว

"คนหนุ่มย่อมมีวิธีอย่างคนหนุ่ม .. " ท่านทิ้งระยะก่อนหนึ่งห้วงลมหายใจขณะมองออกไปยังสายน้ำเบื้องหน้า "คนชรา ก็ย่อมมีวิธีอย่างคนชรา.. เจ้าอย่าได้ห่วงไปเลย"

กล่าวจบชายชราใช้คันเบ็ดพยุงร่างตัวเองเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้า ฝ่าเท้าวางลงบนโขดหินที่เหนือผิวน้ำเล็กน้อย ท่ามกลางความกราดเกรี้ยวของสายน้ำ เจี่ยซานเพิ่งพบเห็นว่า มีช่องว่างเล็กๆมากมายที่หลุดพ้นจากแรงปะทะของคลื่นน้ำ เป็นช่องว่างเล็กๆอันหวาดเสียว หากก้าวเดินผิดเพี้ยนไปแม้เสี้ยวหนึ่งหุน เมื่อนั้นแม้มีหมื่นพันชีวิตก็ไม่อาจเพียงพอ ทว่าชายชราท่านนี้กลับเดินเหินอย่างแม่นยำ มั่นคงราวกับสามารถหลับตาเดินก็ยังได้

อาจเป็นเพราะชายชราผู้นี้นั่งมองสายน้ำแห่งนี้มาเนิ่นนาน นานเสียจนรับรู้และสัมผัสได้ถึง ช่องว่างเล็กๆแห่งมรณะ ที่สายน้ำสือเจียนโหมกระหน้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"ท่านปู่.. ท่านปู่" เสียงเด็กน้อยแว้วมาจากด้านหลังของพงป่า ชั่วครู่จึงปรากฏเด็กผู้ชายตัวเล็กคนหนึ่งวิ่งตามออกมา "ท่านปู่ใจร้าย ทิ้งข้าพเจ้ามารน้อยอีกล่ะ" เด็กร้องออกไป ทำหน้าตาค้อนงอนผู้ชรา เจี่ยซานสำรวจมองเด็กน้อย ในใจครุ่นคิด

"หรือว่าเด็กน้อยคนนี้ก็…"

มิทันที่ความคิดของเจี่ยซานจะบรรลุถึง
เด็กผู้ชายตัวเล็กก็กระโดดเกาะต้นไผ่ลำหนึ่ง ปีนป่ายขึ้นไปจนถึงสุดปลายยอดไผ่ แล้วต้นไผ่ก็โน้มต้นโค้งลงไปยังสายน้ำเบื้องหน้า เมื่อถึงระยะหนึ่ง เด็กน้อยผู้นั้นก็พลันดีดร่างออกจากกิ่งไผ่ พลิ้วร่างลงในอีกฟากฝั่ง ง่ายดาย หมดจด รวดเร็ว เจี่ยซานถึงกับตาค้าง ทั้งร่างคล้ายถูกตรึงอยู่กับที่ ทั้งจิตวิญญาณและความนึกคิด ล้วนถูกแช่แข็งด้วยภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า

หากเป็นมันเล่า

หากเป็นมันยังสามารถใช้วิธีสองอย่างนี้ข้ามแม่น้ำสายนี้ได้หรือไม่ ???
หากเป็นมัน หากเป็นมัน… คำถามนี้เวียนวนอยู่ในห้วงคำนึงไม่รู้สิ้น

แม่น้ำสือเจียนเป็นแม่น้ำสายกลาง
ขนาดกลาง
ไม่ใหญ่และไม่เล็กเกินไป
ในห้วงเวลาหน้าน้ำ มักหลากไหลรุนแรง
ผู้คนคิดข้ามผ่านย่อมไม่ง่ายดาย

คนหนุ่มย่อมมีวิธีของคนหนุ่ม
คนชราย่อมมีวิธีของคนชรา

เด็กน้อยก็ย่อมมีวิธีของเด็กน้อย
หากแต่ล้วนมาดหมายที่ปลายฝั่งดุจเดียวกัน

หมายเหตุ สือเจียนหมายถึง "เวลา"

ตั้งหลัก บทที่ ๑๕ : รอยเท้า

หลิงซานเป็นขุนเขา
ตระหง่านเสียดสุดฟ้า น่าเกรงขาม
ทว่ามันหาได้ท้าทายฟ้าดิน
ยังเจียมตนอย่างสงบเงียบ

-๑-

หลงจิงเป็นเด็กหนุ่ม นอกจากจะเพิ่งพ้นวัยกระเตาะเอาะๆแล้ว หลงจิงยังคงชื่นชอบความเร็วและวิชาตัวเบา ทั่วทั้งมณฑลที่มันพนักอยู่หามีผู้ใดมีความว่องไวรวดเร็วเท่ามัน อาจารย์ที่มีชื่อเสียงในแคว้นต่างๆให้ความชื่นชมมันอย่างยิ่ง

ทว่ามันยังไม่พึงพอใจในความเร็วของตน มันยังคิดสืบค้นหายอดฝีมือที่จะมาวัดรอยเท้ากับมันอยู่เสมอ ชื่อเสียงของมันขจรไกลไปหลายแคว้น

มีวันหนึ่งนักพรตผู้จาริกพเนจรรอนแรมผ่านมา เอ่ยเอื่อนถึงตำนานเรื่องราวนอกเหนือยุทธภพ
มีตำนานเล่าว่า เมื่อเดินทางไปยังทิศบูรพา พ้นไปเบื้องบนขุนเขาหลิงซาน จึงสามารถพบเจอยอดยุทธ์ที่หลบเร้นหนีหายจากยุทธภพ ณ.ที่แห่งนั้น หลงจิงอาจได้พบเจอยอดฝีมือที่สามารถเรียบเคียงกับมันได้

หลงจิงให้ดีใจเมื่อทราบเรื่องราว รีบเร่งเดินทางออก หันหัวไปทางทิศบูรพาทันที ด้วยความรวดเร็วว่องไวของมันย่อมทำให้ถึงที่หมายด้วยเวลาไม่นานนัก

-๒-

เมื่อหลงจิงเดินทางพ้นเนินขอบเส้นเขาหลิงซาน จึงพบเห็นศาลาไม้นั้งสงบอยู่ตรงหน้า ภายใต้หลังคาเรือนพบเห็นชายชราผู้หนึ่ง อาภรณ์ที่ส่วมใส่คล้ายผู้ทรงศีลบำเพ็ญพรต ใบหน้าแม้ดูชราหากแต่กลับมองแล้วสดใสหมดจด ไร้ริ้วรอยแห่งความอนาทรร้อนรน

“เรียนท่านผู้อาวุโส ข้าพเจ้าหลงจิงจากแคว้นไท๊ตง” มันคารวะผู้อาวุโสด้วยวาจานอบน้อมยิ่ง
“อ้อ..” ผู้อาวุโสเหลือบมองมันชั่วขณะก็ลุกเดินจากไป

หลงจิงเห็นดังนั้นถึงกับรีบรุดฝีเท้าเดินตาม ยิ่งมายิ่งพบว่าท่านผู้อาวุโสท่านนี้มีวิชาตัวเบาอันลึกลับยิ่ง ท่านก้าวหนึ่งหนสามารถพาตัวตนพ้นหนึ่งช่วงเนินดิน “หรือนี่คือยอดยุทธ์ที่นักพรตกล่าวถึง” หลงจิงลอบครุ่นคิดในใจ เพียงวูบหนึ่งของความคิดนั้น ชายชราก็หายลับไปในม่านหมอกเสียแล้ว หลงจิงก้มมองร่องรอยที่ทิ้งไว้ กลับพบเจอร่องรอยที่เบาบาง

“วรยุทธ์อันประเสริฐ..”

มันกล่าวทวนสามครา จึงรวบรวมกำลังภายในทั้งหมดทั้งมวล ดีดร่างออกจากจุดที่อยู่เดิม สายตาเพ่งไปที่ริ้วรอยที่ชายชราจารึกไว้

หนึ่งชั่วยามผ่านไป มันคล้ายไปเห็นหลังท่านผู้อาวุโส ทว่ายังสามารถพบเจอร่องรอยของท่านตามรายทาง มันเร่งเร็วยิ่งกว่าเดิม หัวใจมันเต้นเน้นถี่ ทั่วทั้งร่างบัดนี้คล้ายเครื่องจักรมันทรงพลัง ในห้วงคำนึงคิด

มันดีใจ

-๓-

ผ่านพ้นไปสามชั่วยาม มันเองยังไม่สามารถผมเจอแม้เงาหลังของผู้คน ให้รู้สึกแปลกใจและรู้สึกหวาดกลัวในหัวใจ หรือคนผู้นี้เป็นภูตพรายประจำขุนเขากันแน่ สีหน้ามันเริ่มซีดเผือดไร้โลหิตฉีดเลี้ยง หายใจหอบแต่ยังไม่ละทิ้งความพยายาม

หลงจิงตัดสินใจสลัดรองเท้าออกเพื่อเพิ่มความเร็วขึ้น หนนี้เขาทะยานเร็วขึ้น ไม่นานจึงสามารถพบเห็นแผ่นหลังของผู้คน หลงจิงคำรามในใจ หัวใจของมันแทบถูกความเร็วฉีกขยี่จนระเบิด แต่มันยังคงคำรามในใจ ฮึฮึ.. “ข้าพเจ้ามาแล้ว”

ชั่วอึดใจเดียวกันนั้น มันกลับรู้สึกว่ามีผู้คนไล่ติดตามมันอยู่เบื้องหลัง พลันหันกลับไปมองจึงพบเห็นผู้คนจริง แต่ไม่อาจพบเห็นหน้าตา เพราะชายผู้ติดตามมานั้น กลับหันหน้าไปด้านหลังเช่นเดียวกัน เห็นดังนั้นถึงกับเกิดอาการขลาดกลัว “สถานที่นี้นับเป็นแหล่งซุกซ่อนมังกรเขียวพยัคฆ์ขาวจริงๆ” คิดดังนั้นต้องเร่งฝีเท้าตัวเองยิ่งขึ้นไปอีก กล้ามเนื้อทั่วทั้งร่างเกร็งพลังสะท้าน หัวใจแทบหลุดลอยจากร่างในทุกห้วงขณะ

“ไฉน?…”

มันตั้งคำถามกับตัวเองแต่ไม่อาจบังคับร่างกายได้ เท้ามันร่างกายมันบัดนี้เหนือการควบคุมไปแล้ว ไม่ว่าอย่างไร มันยังโลดแล่นไปข้างหน้าต่อไป แผงหลังของผู้คนเบื้องหน้ายิ่งมองยิ่งน่าเกรงกลัว เสียงกวดตามมาของผู้คนข้างหลัง ยิ่งกร่อนทำลายประสาทยิ่งไปอีก

“ไฉน?..เป็นเรื่องราวเช่นนี้”

หลงจิงหอบหายใจอยู่พักหนึ่ง จึงกระอักโลหิต มือข้างหนึ่งเกาะกุมที่หน้าอก มันกำลังจะขาดใจตาย เงยหน้ามองแผงหลังด้านหน้า ค่อยๆห่างออกไปทุกที มันกัดฟันกรอด “บัดซบ!!” บัดนี้เหนือกำลังที่มันจะควบคุมจิตใจแล้ว หลงจิงสะดุดขาตัวเองล้มลง กลิ้งคว้างไปด้านหน้า ฝุ่นตลบในนาทีนั้น

มันทุบพื้นเกรี้ยวกราด ขึงโกรธตัวเอง ตลอดทั้งร่างมันสั่นสะท้าน เงยหน้าอันเปื้อนฝุ่นเพื่อมองดูคนเบื้องหน้า เขาเห็นคนผู้นั้นลงนอนกลิ้งไปกับพื้นเช่นเดียวกัน ชายผู้นี้ไม่ได้สวมใส่รองเท้าดุจเดียวกับมัน อีกทั้งเสื้อผ้าอาภรณ์กลับสวมใส่ เป็นชนิดเดียวกับมัน ทว่าร่างที่นอนอยู่เบื้องหน้าค่อยๆ เลื่อนออกไปห่างจากเขาไปทุกขณะ

หัวใจของมันอ่อนแรงคล้ายแสงดาวลางหรี่ เพียงไม่กี่ห้วงนาทีก็จะสิ้นไร้ซึ่งแสง ในห้วงสมองมันยังครุ่นคิดเรื่องราว ในวินาทีสุดท้ายของช่วงชีวิต มันเหลือบไปเห็นป้ายศิลาป้ายหนึ่ง ป้ายศิลานั้นสลักตัวอักษรเลือนลาง ด้วยเพราะการเวลามักคร่ากุมสรรพ์สิ่ง

“หลงซาน???”

หลงจิงใช้ห้วงลมหายใจสุดท้ายของมันอ่านอักษรบนป้ายศิลา
ก่อนสิ้นใจตาย ใบหน้าของมันยังคงมีแต่คำถาม

“ไฉน?..เป็นเรื่องราวเช่นนี้”

หลงซานเป็นขุนเขา
มันไม่สูงตระหง่านเท่าหลิงซาน แต่ก็นับว่าไม่ห่างไกล
ผู้ใดหลงเข้ามามักพบเจอเงาร่างตัวตน
ผู้ใดหลงติดตามเงาร่างนั้น

มันก็มักเหน็ดเหนื่อยจนสิ้นใจ

ตั้งหลัก บทที่ ๑๔ : เดินทาง

ครั้งเมื่อวาโยเคลื่อนคลาย มวลอากาศรอบรายดั่งคล้ายกำเนิดลมหายใจหอบหนึ่ง
ธรรมชาติหายใจ ผู้คนหายใจ จิตใจผู้คนเล่า
จิตใจผู้คนเมื่อยังมีชีวิตล้วนต้องหายใจ

หากผู้คนไม่อาจกระทำแลมิอาจกระทำเรื่องราวข้างต้น ใยมิเป็นเช่นเดียวกับไม้แห้งตาย มีแต่สึกกร่อนไปนานวัน มีแต่โรยร่วงเป็นฝุ่นผง เมื่อริ้วลมโบกต้อง ก็พลันแตกกระจายเป็นละอองธุลี

มือหยาบกร้านแดดแต่กร้าวเกร็งกระชับไม้เท้ามั่นเผยให้เห็นเส้นเอ็นที่ลำแขนปูดโปน ปลายไม้เท้าสลักลงพื้นดินตรึงแน่นเพียงเพื่อยันส่งร่างกายกันบอบบางให้เคลื่อนไปข้างหน้า มีเพียงข้างหน้าเท่านั้นที่สายตาคู่นั้นจับจ้อง เสียงหอบหายใจถี่กระชั้น ความชื้นเย็นในดงไพรละลายความร้อนที่ฝังอยู่ภายในร่างกายผู้คน

เงาร่างคนผู้หนึ่งเบื้องหน้ากำลังพลิ้วผ่านชายผู้ถือไม้เท้า

" ท่านเดินทาง "

" ท่านก็เช่นกัน "

"ด้านบนท่านพบเจอสิ่งใด"

"ข้าพเจ้าไม่อาจกล่าวได้"

" ไฉนไม่อาจบอกกล่าว "

" ไม่อาจบอก ย่อมไม่อาจบอก ยังมีอันใด "

ชายวัยกลางคนศีรษะชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อ บ่าไหล่สะพายย่ามผ้าด้ายดิบในมือหนึ่งถือไม้เท้าที่เป็นเพียงกิ่งไม้แห้ง ริดเอากิ่งเล็กกิ่งน้อยออก เพียงใช้พยุงตัวเองก้าวผ่านม่านความชื่นของพงไพร แผ่นหลังดูคล้ายกำแพงหินอันหนักแน่น

…

เด็กหนุ่มเพียงมองแผ่นหลังชายวัยกลางคนค่อยๆลับหายไปกับทิวไม้เหลือบหิน เด็กหนุ่มก้าวเท้าสืบต่อ สายตาจับจ้องไปที่หมายเดิม ชั่วเวลาหนึ่งจึงผ่านพ้นแนวไพร บรรลุถึงเนิ่นหญ้า เบื้องหน้าเพียงพบยอดเขาตั้งชันสูง บนยอดเขานั้นหามีอันใดไม่ มิได้มีดอกไม้งาม นางงามเฉิดโฉม ยาเทวดาขจัดพิษร้าย ตำราวิชายอดยุทธ์ บนยอดเขานั้นเพียงพบความว่างเปล่า ความว่างเปล่าอันกว้างใหญ่ เด็กหนุ่มขุ่นแค้นชายวัยกลางคน

"มันเมื่อขึ้นมามิได้พบเห็นอันใดไฉนไม่บอกกล่าว"

คิดดังนั้นแล้วร่างกายมันพลันร้อนผ่าว ใบหน้าแดงฉานประดับด้วยความโกรธ ดีดเท้าออกพุ่งลงสู่ตีนเขาในมือพลันปรากฏกระบี่โลหะ มิได้เป็นไม้เท้าดั่งเช่นคราครั้งขาขึ้น ผ่านแนวไม้มาไม่กี่ช่วง ก็พบเจอผู้คนแล้ว ชายวัยกลางคนที่เพิ่งผ่านพ้นไปนั่นเอง “เป็นท่าน” เด็กหนุ่มกล่าวออกด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “เป็นเรา” ชายวัยกลางคนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ท่านยังคิดเดินทาง” “ข้าพเจ้าคิดเดินทาง” “ข้างบนมิมีอันใด ไฉนท่านยังคิดเดินทาง “ “ข้าพเจ้าเพียงคิดเดินทาง เบื้องบน มีหรือมิมีอันใดล้วนไม่เกี่ยวข้อง”

เด็กหนุ่มรับฟังคล้ายงงงันวูบหนึ่ง

“การเดินทางย่อมต้องมีจุดหมาย ท่านเมื่อคิดเดินทางมิมีจุดหมายใยมิสูญเปล่า”

“ท่านผิดแล้ว จุดหมายท่านคือยอดเขา จุดหมายข้าพเจ้าคือการเดินทาง ”

ความเยือกเย็นของวาจาคนผสมกับละอองเย็นแห่งพงไพรมลายความร้อนผู้คนเด็กหนุ่มเพียงยืนสงบเงียบงันภายในครุ่นคิดถึงสิ่งที่ตนเดินผ่านมา

โชยลมเย็นพาให้ชายเสื้อเคลื่อนไหว บรรยากาศรายรอบล้วนแล้วพิสดาร ในทันตา เพียงเปลี่ยนมุมมองความคิด สิ่งต่างๆรายรอบก็พลันพลิกกาย ชายวัยกลางคนสาวเท้าก้าวเดินต่อ แผ่นหลังนั้นยิ่งใหญ่หนักแน่นดังเช่นตอนมา เด็กหนุ่มเพียงทุ่มเทกำลังเดินตามไปติดๆ คราครั้งนี้มันมิได้เพียงก้มหน้ามองดิน สลับกับเหลือบมองยอดเขา สองรายทางดังครั้งสมุดบันทึกของธรรมชาติเล่มโต บรรจุเนื้อหาเรื่องราวมากมาย มันเริ่มอ่านธรรมชาติ เริ่มอ่านสิ่งที่อยู่นอกเหนือเป้าหมาย ไม่นานมันกลับบรรลุถึงยอดเขาอีกครา หากแต่ครั้งนี้ยอดเขาแม้มิมีอันใด

แต่คราครั้งนี้แตกต่างจากครั้งเมื่อครู่มันพบบางสิ่งที่อาศัยอยู่ความว่างเปล่า บางสิ่งที่มิอาจจับต้อง สิ่งนั้นอาศัยอยู่ในความไม่มี เป็นมารดาของพลังทั้งมวล

“ท่านคิดไปที่ใดต่อ” ชายวัยกลางคนเอ่ยถามเด็กหนุ่ม เด็กหนุ่มยิ้มพราวก่อนเอ่ยไปว่า

“ข้าพเจ้าคิดเดินทางต่อ”

กระบี่ในมือพาดหลังมันเพียงหยิบไม้เท้าอันเล็ก เพียงพอพยุงน้ำหนักตัว เตะเท้าออกเรียบเดินต่อไป

และต่อไป ..