กระบี่ไร้ยางอาย ตอน ๑๑ : เล่ห์ฅน

 

-ตอน ๑๑ : เล่ห์ฅน-

“มีเพียงไม่กี่คนในยุทธ์ภพเท่าที่เราพอจะเอ่ยนาม เหล่าจอมยุทธ์ที่ยินยอมแลก ระหว่าง ชัยชนะ กับ สันติภาพ เล่าเติ่ง ระหว่างเรากับท่าน ระหว่างชัยชนะกับสันติภาพ สิ่งใดสำคัญยิ่งกว่า”

-เล่าอู๋เฟิง-

๐๐๐

“เห่อผิง เจ้าแทงข้าฯ”

สิ้นเสียง เถ้าแก่หลงคำรามร้องด้วยความเจ็บปวด เสียงตึงตังคล้ายผู้คนล้มตัวเกลือกกลิ้งไปกับพื้น ไม่นาน เมื่อกาลเวลาเคลื่อนผ่าน ความเงียบงันบังเกิดอีกครา

พลันนั้นเกิดเสียงปึงปังด้านหน้าโรงเตี๊ยม ทำลายความสงบ มีคนเดินนำเข้ามาก่อน ในความมืด มีสามสี่คนที่ถือโคมไฟ แสงสว่างจากดวงโคมส่องกวาดไปทั่วบริเวณ ภายในโรงเตี๊ยมพบเห็นเพียงเหล่าเติ่ง เป็นมันที่ยืนสงบนิ่งเพียงผู้เดียว ผู้คนในโรงเตี๊ยม กลับอันตรธานไปหมดสิ้น

“พวกมันเล่า?” บุรุษผู้หนึ่งกล่าวออกด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก ในน้ำเสียงคล้ายแฝงไว้ด้วยอำนาจบางอย่าง เป็นอำนาจที่ผู้คนปั้นแต่งขึ้นภายใน เหล่าเติ่งหาได้รับรู้สักเพียงนิดถึงกระแสอำนาจที่คนผู้นั้นต้องการสำแดงออกมา

กระบี่ไร้ยางอาย ตอน ๑๐ : มืดมิด

-ตอน ๑๐ : มืดมิด-

 

เสียงลั่นคล้ายโลหะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เข็มบินหมื่นพันจำแลงปะทะเข้ากับบางสิ่ง เกิดประกายเจิดจ้ารายรอบกระบี่โปรยบุปผา แสงจ้าค่อยๆรางลง

กระบี่กลีบบุปผายามนี้คงเหลือยาวเพียงสองเชี๊ย ทว่ารอบตัวกระบี่โปรยบุปผากลับมีโลหะแวววาวคล้ายกลีบดอกไม้หมุนวนรอบกายอย่างเชื่องช้า ประหนึ่งกาลเวลาสยบยอมให้กับลมปราณสงบนิ่ง ก่อเกิดม่านพลังสายหนึ่ง บัดนี้มันอยู่ในท่วงท่าพร้อมตั้งรับ เข็มบินหมื่นพันจำแลงถูกสยบลงบนพื้นอีกครา

“บุปผาคลี่คลาย” เถ้าแก่หลงลอบชมเชยกระบี่โปรยบุปผา ‘เด็กน้อยฝึกฝนฝีมือได้ถึงเพียงนี้แล้ว’ จากนั้นคล้ายกับว่าลืมเลือนเรื่องราวบางประการ ‘อ่า’ เถ้าแก่หลงคราง

กระบี่ไร้ยางอาย ตอน ๙ : ยามวิกาล

-ตอน ๙ ยามวิกาล-

ราตรีหมุนเวียนเปลี่ยนเป็นทิวา ยามวิกาลมืดมิด มีจันทราแสงพราวแห่งดารา ครั้นเข้าสู่รุ่งทิวามีสุริยันอันร้อนแรงกล้า เพียงราตรีนี้เหล่าเติ่งหรี่ตาลงเล็กน้อย คำรามในลำคอ กล่าวออกด้วยน้ำเสียงแจ่มใสว่า

“โอ่- กระบี่กลีบบุปฝา ไม่ได้พบเจอกันนานเหลือเกิน”

มิทันกล่าวจบคำ ความแหลมคมของกระบี่กลีบบุปผาทะลวงแหวกอากาศ เสียงหวีดหวิวกรีดดวงใจปวดแปลบ ผู้คนธรรมดารับฟังเสียงกรีดกระบี่ออกไม่อาจทรงตัว เด็กรับใช้ในโรงเตี๊ยมวิญญูชนใช้มือทั้งสองของตนปิดกั้นการรับรู้เสียงกระบี่ บ้างถึงกับสลบล้มลงตามกัน

กระบี่ไร้ยางอาย ตอนที่ ๘ : เมฆขาวโปรยวรุณ

กระบี่ไร้ยางอาย ตอนที่ ๘ : เมฆขาวโปรยวรุณ

เรือใหญ่ ยังคงนิ่งสงบกลางแม่น้ำฉิว สหายใต้หล้าคุกเขาก้มตัวต่ำจนแทบราบไปกับปลายหญ้าที่โบยไหวไปตามแรงลมริมฝั่งแม่น้ำ เหม่อมองท้องฟ้าทอดถอนใจ เหม่อมองลำเรือ-ทอดหายใจอีกครา คิดตั้งคำถามผู้คน แต่มิพบว่าซินแสเกา บัณฑิตธนูทอง อยู่ข้างกายมัน มีเพียงสภาวการณ์เบื้องหน้าของมันขณะนั้น

กระไรกัน?

มันสงสัย ด้วยเพราะเรือน้อยใหญ่ต่างล่องเข้าหาเรือใหญ่กลางนาวา มิเพียงแต่มีพ่อค้าวานิชผู้มั่งมี อีกทั้งยังพบเห็นเหล่าขุนนางจากเมืองเล็กๆข้างเคียง สวมใส่อาภรณ์ประดับยศครบครัน ราวกับว่าพวกมันมีธุระว่าความการกิจบ้านเมืองกันบนเรือสำราญลำนั้น

 

กระบี่ไร้ยางอาย ตอนที่ ๗ : อธรรมกำสรวล

กระบี่ไร้ยางอาย ตอนที่ ๗ : อธรรมกำสรวล

อาทิตย์อัสดงลงไม่นานนัก

จันทราลอยกลางนภา ก็พลันปรากฏแสงนวล

 

เถ้าแก่หลงมองออกไปภายนอกหน้าต่างบานน้อย ขณะนั้นครุ่นคิดเรื่องราวสืบต่อ ไม่นานจึงกล่าวออกด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"เพียงครั้งนี้ พวกมันคิดรับประทานอันใดเพื่อประทังความหิวโหยกัน?"

กระบี่โปรยบุปผาสีหน้าผ่อนคลายลง มันเหลียวหน้ามองเถ้าแก่หลง ขณะนั้นเองปรากฏรอยยิ้มประหลาดชนิดหนึ่งประทับในแววตาของมัน เถ้าแก่หลงเริดคิ้ว สีหน้าปรากฏร่องรอยความคิดอีกชนิดหนึ่ง มันกำลังคาดคำนวณเรื่องราวบางประการ

“ท่านอย่าได้คาดคำนวณให้เนิ่นนานเกินไป”

กระบี่ไร้ยางอาย ตอนที่ ๖ : ผู้คนจับปลาบนต้นไม้

กระบี่ไร้ยางอาย ตอนที่ ๖ : ผู้คนจับปลาบนต้นไม้

อัสดงกาล เมฆน้อยหยอกเย้าสายลม บุรุษหนุ่มเกี้ยวพาราสี ดรุณีแรกรุ่นกรีดกรายร่ายระเริง บรรยากาศขณะนั้นชวนหลงใหลจนคิดหายตัวมลายตนจากโลกีย์วิสัย สหายใต้หล้านั่งผ่อนลมหายใจซึมเซา ซินแสเกากลับมีสายตาเหม่อลอย เถ้าแก่หลงพลันหดหู่ไปตามกัน ไฉนพวกมันทั้งสามกลับมีอาการเช่นนี้

เบื้องนอกโรงเตี๊ยมกลับแตกต่าง ด้วยเพราะมีเสียงคึกคักของฝูงชน ในมวลหมู่ผู้คนนั้น ปรากฏเงาร่างคนผู้หนึ่งย่างก้าวแต่ละครั้งสง่างามกรุยกรายชวนมอง ในมือ ถือพัดจีบโบยสะบัดไปมาอย่างผ่อนคลาย คนทำการค้าพบเจอคนผู้นั้นเดินผ่านมา มิกล่าวทักทาย

"บัณฑิตธนูทอง วันนี้ท่านเมามายอีกแล้วกระมัง"

กระบี่ไร้ยางอาย ตอน ๕ : คนพเนจร

กระบี่ไร้ยางอาย ตอน ๕ : คนพเนจร

 ประตูเมืองทิศตะวันออก

ผู้คนสัญจรมีมาก

บ้างค้าขาย-บ้างติดต่อแจ้งข่าว

บ้างยืนเฝ้าคอยผู้คนคืนเรือน

คนเฝ้าประตูได้แต่ยืนมอง

…

กระบี่ไร้ยางอาย ตอน ๔ : สุนัขรับใช้

กระบี่ไร้ยางอาย ตอน ๔ : สุนัขรับใช้

ฟ้าเปิดกระจ่างโล่ง

อากาศแจ่มใส

สายลมโชยเย็นเมื่อพริ้วผ่านผิวน้ำแลพุ่มไม้ชุ่มชื้น

กาลเวลาเช่นนี้

ผู้คนมักนั่งเฝ้ามองธรรมชาติ

ยังมีเวลาใดเล่าที่เหมาะสมลงตัวเพียงนี้

- – -

กระบี่ไร้ยางอาย ตอน ๓ : ยาโป๊วของใต้เท้าเหลิง

 

กระบี่ไร้ยางอาย ตอน ๓ : ยาโป๊วของใต้เท้าเหลิง

อากาศร้อนระอุ  ผู้คนเร่าร้อนตามอากาศ

สายลมคล้ายอ่อนล้าจากภาระกิจยาวนาน  มันไม่พัดพาอันใด

แล้วมีผู้ใดเล่า จักสามารถช่วงใช้มันให้กระทำการ

ไม่มี…

ตั้งหลัก บทที่ ๒๑ : กล่อมนภา

ตั้งหลัก บทที่ ๒๑ : กล่อมนภา

ตั้งหลัก บทที่ ๒๐ : นางแอ่นคราม

ตั้งหลัก บทที่ ๒๐ : นางแอ่นคราม โปรยโลหิตท่ามกลางหิมะ

ตั้งหลัก บทที่ ๑๙ : โรงเตี๊ยม

ตั้งหลัก บทที่ ๑๙ : โรงเตี๊ยม

ตั้งหลัก บทที่ ๑๘ : LOVE GUN

ตั้งหลัก บทที่ ๑๘ : LOVE GUN

ตั้งหลัก บทที่ ๑๗ : ซากคัมภีร์

ตั้งหลัก บทที่ ๑๗ : ซากคัมภีร์

ตั้งหลัก บทที่ ๑๖ : ทางลัด

ตั้งหลัก บทที่ ๑๖ : ทางลัด

ตั้งหลัก บทที่ ๑๕ : รอยเท้า

ตั้งหลัก บทที่ ๑๕ : รอยเท้า

ตั้งหลัก บทที่ ๑๔ : เดินทาง

ตั้งหลัก บทที่ ๑๔ : เดินทาง

ตั้งหลัก บทที่ ๑๓ : แมลงวัน

ตั้งหลัก บทที่ ๑๓ : แมลงวัน

ตั้งหลัก บทที่ ๑๒ : กระบี่หนัก

ตั้งหลัก บทที่ ๑๒ : กระบี่หนัก

เหลาเมามาย : บทที่ ๒ : เพลงเพลินเมือง

เหลาเมามาย : บทที่ ๒ : เพลงเพลินเมือง