ตอน ๑๔ : อันเกิดดับหมุนเวียน
ภายในโถงเรือ
มิเพียงมีแต่ผู้คนที่เรียกตนว่าใต้เท้า เถ้าแก่ผู้มั่งมีก็เดินทางมายังเรือสำราญแห่งนี้เช่นกัน บ่าวไพร่ติดตามผู้เป็นนายราวกับเป็นอาภรณ์ประดับบารมีผู้คน
ผู้คนย่อมกินดื่ม และเฝ้าอวดโอ้ความมั่งมีของตน บ้างสวมใส่อาภรณ์สีสันประหลาดทับซ้อนไปหลายชั้น อีกทั้งมากมายด้วยเครื่องประดับ หรือตำแหน่งยศที่พอจะสามารถประดับไว้ให้ใครต่อใครแลเห็น มองไปคล้ายคนเสียสติ แต่ก็ยังมีผู้คนคอยยกย่องรอบข้าง คนเหล่านี้มักมีสภาพไม่แตกต่างกัน ย่อมนับรวมได้ว่าเป็นผู้คนจำพวกเดียวกัน
ตอน ๑๓ : บุปผาร่ายรำ
เรือใหญ่ กลางแม่น้ำฉิว ลอยอ้อยอิง
คล้ายกับว่า มันไม่แยแส กาลเวลา
บนเรือนอกจากมีผู้คนยังมีห้องโถงมากมาย แต่มีไม่กี่ห้องที่ตกแต่งราวสวรรค์วิมาน ในความใหญ่โต มีห้องขนาดเล็กอีกนับไม่ถ้วน มีทางเดินวกวน ซับซ้อนจนอาจหลงทาง ส่วนในสุดของทางเดินมีซอกหลืบ ในซอกหลืบเร้นลับยิ่ง ยิ่งลึกเข้าไปภายในเพียงใด ยิ่งพบเจอแต่ความมืดมิด
ในความมืดมิด ไม่ทราบได้ว่ามีอีกกี่ชีวิตซุกซ่อนอยู่ ในความมืดมิด ยิ่งมิทราบได้ว่า ยังมีอีกกี่มากมายแอบหลั่งน้ำตา
ความเดิมตอนที่แล้ว
| สภาวะการณ์ที่บึงน้ำ : ยาจกเจียมพลาดพลั้งให้กับกระบวนท่า ใยไหมฟ้าคร่าวิญญาณ ของไบหยุ่น สรรพกำลังส่วนหนึ่งถูกตรึงไว้มิอาจเคลื่อนไหวได้ชั่วเวลาหนึ่ง
อีกทั้งเบื้องหน้ามันพลันปรากฏ กระบี่โลหิตดำธาตุมารอันลี้ลับของเล่าอู๋เฟิง มารเฒ่าในกาลก่อน พร้อมกับเด็กหนุ่มในชุดคลุมสีดำ ความเป็นมาของคนผู้นี้ มีอันใดเกี่ยวข้องกับเล่าอู๋เฟิง ยังมิอาจทราบได้ |
| สภาวะการณ์ที่โตงเตี๊ยมวิญญูชน : สถานการณ์พลิกผัน เหล่าเติ่งในความมืดมิดกลับร่วมมือกับสหายเก่าหลงซี่ฮัว เปิดโอกาสให้กระบี่โปรยบุปผาและหลงซี่ฮัวหลบหนีออกนอกโรงเตี๊ยม
อีกทั้งเกิดเรื่องประหลาดในโรงเตี๊ยม บุรุษลึกลับในชุดดำต่างร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด มิมีผู้ใดกล้าขยับเคลื่อนไหวภายในโรงเตี๊ยม |
| สภาวะการณ์ที่แม่น้ำฉิว : สามสหายแห่งโรงเตี๊ยมวิญญูชนต่างร่วมลงเรือลำเดียวกัน ภายใต้ความช่วยเหลือของสำนักกระบี่บุปผา สหายใต้หล้าอีกทั้งซินแสเกากลับปลอมแปลงเป็นเด็กรับใช้บนเรือ ส่วนบัณฑิตธนูทอง กลับเลือกปลอมแปลงเป็นคนใกล้ชิดกับอดีตเจ้าสำนักกระบี่บุปผา ‘กระดังงาอัคคี’
ในเวลาไม่นานเรือน้อยได้เทียบเรือใหญ่ กงจื้อกระไหล่เงินออกมารับหน้า แต่กระดังงาอัคคีกลับหาสนใจมันไม่ |
ตอน ๑๒ : ราวกับดอกโบตั๋น
ณ กลางแม่น้ำฉิว
เรือใหญ่ลอยนิ่งไม่แม้แต่จะสะเทือนด้วยระลอกคลื่น เพราะความใหญ่โตของมัน ทำให้ผู้คนบนเรือไม่อาจรับรู้ความเคลื่อนไหวที่ใต้ท้องเรือ เป็นเรื่องดีหรือเรื่องเลวร้ายเพียงใด นั่นย่อมอยู่ที่มุมมอง อาจเป็นเรื่องน่ายินดีสำหรับผู้ได้ประโยชน์ อาจเป็นเรื่องน่าเศร้าใจสำหรับผู้ที่กำลังถูกกร่อนทำลายไปทีละเล็ก ทีละน้อย
ชีวิต บางครั้ง คือความเสื่อมสลายในทุกขณะลมหายใจ อย่างเชื่องช้า
-ตอน ๑๑ : เล่ห์ฅน-
“มีเพียงไม่กี่คนในยุทธ์ภพเท่าที่เราพอจะเอ่ยนาม เหล่าจอมยุทธ์ที่ยินยอมแลก ระหว่าง ชัยชนะ กับ สันติภาพ เล่าเติ่ง ระหว่างเรากับท่าน ระหว่างชัยชนะกับสันติภาพ สิ่งใดสำคัญยิ่งกว่า”
-เล่าอู๋เฟิง-
๐๐๐
“เห่อผิง เจ้าแทงข้าฯ”
สิ้นเสียง เถ้าแก่หลงคำรามร้องด้วยความเจ็บปวด เสียงตึงตังคล้ายผู้คนล้มตัวเกลือกกลิ้งไปกับพื้น ไม่นาน เมื่อกาลเวลาเคลื่อนผ่าน ความเงียบงันบังเกิดอีกครา
พลันนั้นเกิดเสียงปึงปังด้านหน้าโรงเตี๊ยม ทำลายความสงบ มีคนเดินนำเข้ามาก่อน ในความมืด มีสามสี่คนที่ถือโคมไฟ แสงสว่างจากดวงโคมส่องกวาดไปทั่วบริเวณ ภายในโรงเตี๊ยมพบเห็นเพียงเหล่าเติ่ง เป็นมันที่ยืนสงบนิ่งเพียงผู้เดียว ผู้คนในโรงเตี๊ยม กลับอันตรธานไปหมดสิ้น
“พวกมันเล่า?” บุรุษผู้หนึ่งกล่าวออกด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก ในน้ำเสียงคล้ายแฝงไว้ด้วยอำนาจบางอย่าง เป็นอำนาจที่ผู้คนปั้นแต่งขึ้นภายใน เหล่าเติ่งหาได้รับรู้สักเพียงนิดถึงกระแสอำนาจที่คนผู้นั้นต้องการสำแดงออกมา
-ตอน ๑๐ : มืดมิด-
เสียงลั่นคล้ายโลหะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เข็มบินหมื่นพันจำแลงปะทะเข้ากับบางสิ่ง เกิดประกายเจิดจ้ารายรอบกระบี่โปรยบุปผา แสงจ้าค่อยๆรางลง
กระบี่กลีบบุปผายามนี้คงเหลือยาวเพียงสองเชี๊ย ทว่ารอบตัวกระบี่โปรยบุปผากลับมีโลหะแวววาวคล้ายกลีบดอกไม้หมุนวนรอบกายอย่างเชื่องช้า ประหนึ่งกาลเวลาสยบยอมให้กับลมปราณสงบนิ่ง ก่อเกิดม่านพลังสายหนึ่ง บัดนี้มันอยู่ในท่วงท่าพร้อมตั้งรับ เข็มบินหมื่นพันจำแลงถูกสยบลงบนพื้นอีกครา
“บุปผาคลี่คลาย” เถ้าแก่หลงลอบชมเชยกระบี่โปรยบุปผา ‘เด็กน้อยฝึกฝนฝีมือได้ถึงเพียงนี้แล้ว’ จากนั้นคล้ายกับว่าลืมเลือนเรื่องราวบางประการ ‘อ่า’ เถ้าแก่หลงคราง
-ตอน ๙ ยามวิกาล-
ราตรีหมุนเวียนเปลี่ยนเป็นทิวา ยามวิกาลมืดมิด มีจันทราแสงพราวแห่งดารา ครั้นเข้าสู่รุ่งทิวามีสุริยันอันร้อนแรงกล้า เพียงราตรีนี้เหล่าเติ่งหรี่ตาลงเล็กน้อย คำรามในลำคอ กล่าวออกด้วยน้ำเสียงแจ่มใสว่า
“โอ่- กระบี่กลีบบุปฝา ไม่ได้พบเจอกันนานเหลือเกิน”
มิทันกล่าวจบคำ ความแหลมคมของกระบี่กลีบบุปผาทะลวงแหวกอากาศ เสียงหวีดหวิวกรีดดวงใจปวดแปลบ ผู้คนธรรมดารับฟังเสียงกรีดกระบี่ออกไม่อาจทรงตัว เด็กรับใช้ในโรงเตี๊ยมวิญญูชนใช้มือทั้งสองของตนปิดกั้นการรับรู้เสียงกระบี่ บ้างถึงกับสลบล้มลงตามกัน
กระบี่ไร้ยางอาย ตอนที่ ๘ : เมฆขาวโปรยวรุณ
เรือใหญ่ ยังคงนิ่งสงบกลางแม่น้ำฉิว สหายใต้หล้าคุกเขาก้มตัวต่ำจนแทบราบไปกับปลายหญ้าที่โบยไหวไปตามแรงลมริมฝั่งแม่น้ำ เหม่อมองท้องฟ้าทอดถอนใจ เหม่อมองลำเรือ-ทอดหายใจอีกครา คิดตั้งคำถามผู้คน แต่มิพบว่าซินแสเกา บัณฑิตธนูทอง อยู่ข้างกายมัน มีเพียงสภาวการณ์เบื้องหน้าของมันขณะนั้น
กระไรกัน?
มันสงสัย ด้วยเพราะเรือน้อยใหญ่ต่างล่องเข้าหาเรือใหญ่กลางนาวา มิเพียงแต่มีพ่อค้าวานิชผู้มั่งมี อีกทั้งยังพบเห็นเหล่าขุนนางจากเมืองเล็กๆข้างเคียง สวมใส่อาภรณ์ประดับยศครบครัน ราวกับว่าพวกมันมีธุระว่าความการกิจบ้านเมืองกันบนเรือสำราญลำนั้น
กระบี่ไร้ยางอาย ตอนที่ ๗ : อธรรมกำสรวล
อาทิตย์อัสดงลงไม่นานนัก
จันทราลอยกลางนภา ก็พลันปรากฏแสงนวล
เถ้าแก่หลงมองออกไปภายนอกหน้าต่างบานน้อย ขณะนั้นครุ่นคิดเรื่องราวสืบต่อ ไม่นานจึงกล่าวออกด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"เพียงครั้งนี้ พวกมันคิดรับประทานอันใดเพื่อประทังความหิวโหยกัน?"
กระบี่โปรยบุปผาสีหน้าผ่อนคลายลง มันเหลียวหน้ามองเถ้าแก่หลง ขณะนั้นเองปรากฏรอยยิ้มประหลาดชนิดหนึ่งประทับในแววตาของมัน เถ้าแก่หลงเริดคิ้ว สีหน้าปรากฏร่องรอยความคิดอีกชนิดหนึ่ง มันกำลังคาดคำนวณเรื่องราวบางประการ
“ท่านอย่าได้คาดคำนวณให้เนิ่นนานเกินไป”
กระบี่ไร้ยางอาย ตอนที่ ๖ : ผู้คนจับปลาบนต้นไม้
อัสดงกาล เมฆน้อยหยอกเย้าสายลม บุรุษหนุ่มเกี้ยวพาราสี ดรุณีแรกรุ่นกรีดกรายร่ายระเริง บรรยากาศขณะนั้นชวนหลงใหลจนคิดหายตัวมลายตนจากโลกีย์วิสัย สหายใต้หล้านั่งผ่อนลมหายใจซึมเซา ซินแสเกากลับมีสายตาเหม่อลอย เถ้าแก่หลงพลันหดหู่ไปตามกัน ไฉนพวกมันทั้งสามกลับมีอาการเช่นนี้
เบื้องนอกโรงเตี๊ยมกลับแตกต่าง ด้วยเพราะมีเสียงคึกคักของฝูงชน ในมวลหมู่ผู้คนนั้น ปรากฏเงาร่างคนผู้หนึ่งย่างก้าวแต่ละครั้งสง่างามกรุยกรายชวนมอง ในมือ ถือพัดจีบโบยสะบัดไปมาอย่างผ่อนคลาย คนทำการค้าพบเจอคนผู้นั้นเดินผ่านมา มิกล่าวทักทาย
"บัณฑิตธนูทอง วันนี้ท่านเมามายอีกแล้วกระมัง"
กระบี่ไร้ยางอาย ตอน ๕ : คนพเนจร
ประตูเมืองทิศตะวันออก
ผู้คนสัญจรมีมาก
บ้างค้าขาย-บ้างติดต่อแจ้งข่าว
บ้างยืนเฝ้าคอยผู้คนคืนเรือน
คนเฝ้าประตูได้แต่ยืนมอง
…
กระบี่ไร้ยางอาย ตอน ๔ : สุนัขรับใช้
ฟ้าเปิดกระจ่างโล่ง
อากาศแจ่มใส
สายลมโชยเย็นเมื่อพริ้วผ่านผิวน้ำแลพุ่มไม้ชุ่มชื้น
กาลเวลาเช่นนี้
ผู้คนมักนั่งเฝ้ามองธรรมชาติ
ยังมีเวลาใดเล่าที่เหมาะสมลงตัวเพียงนี้
- – -
กระบี่ไร้ยางอาย ตอน ๓ : ยาโป๊วของใต้เท้าเหลิง
อากาศร้อนระอุ ผู้คนเร่าร้อนตามอากาศ
สายลมคล้ายอ่อนล้าจากภาระกิจยาวนาน มันไม่พัดพาอันใด
แล้วมีผู้ใดเล่า จักสามารถช่วงใช้มันให้กระทำการ
ไม่มี…
